ΑΥΤΟΙ

… που διαβάζουν πολύ εισπράττουν μπόλικα «μπράβο» από τους γονείς τους.
Αντίθετα, όσα περνούν πολλή ώρα στο Ιντερνέτ επιπλήττονται. Μάλλον λάθος
κάνουν οι γονείς, λέει ο Νίκολας Νεγκρεπόντε σε μια συνέντευξή του στην
«Ουνιτά». «Το παιδί που είναι βυθισμένο στο βιβλίο, και δεν βγαίνει έξω να
παίξει, μπορεί να γίνει άτομο ακοινώνητο, αυτό είναι πασίγνωστο. Το Ιντερνέτ,
όπως διαπιστώσαμε, αυξάνει την κοινωνικότητα. Είναι ό,τι πιο επικοινωνιακό
υπάρχει στις μέρες μας». Το κομπιούτερ βέβαια δεν χοροπηδά, δεν γελά, δεν
κάνει μορφασμούς. Όμως, λέει ο καθηγητής του ΜΙΤ, ελευθερώνει. «Μπορεί η
επικοινωνία να μην είναι παρά λέξεις στην οθόνη, αλλά τι λέξεις! Η ελευθερία
και η ανωνυμία μέσα στο Ιντερνέτ λύνουν τις γλώσσες. Το παιδί λέει πράγματα
που δεν θα ξεστόμιζε ποτέ διά ζώσης». Στο ΜΙΤ, έχουν εκπλαγεί μάλιστα από την
πρόοδο των αυτιστικών παιδιών που χειρίζονται υπολογιστές. Μέσω του
κομπιούτερ, όπως κάποτε μέσω του έρωτα, το άτομο συναντάται θαρρείς με κάποιο
χαμένο κομμάτι του εαυτού του.

… ­ λόγω του κομπιούτερ ­ είναι λοιπόν μύθος, κατά τον Ν. Ένας άλλος μύθος
είναι τα περί Μεγάλου Αδελφού. Το Ιντερνέτ, πιστεύει ο Ν., δεν τονώνει το
κράτος. Μάλλον το μαδάει. «Ήδη, υπάρχουν ταυτόχρονα δύο αντίθετες τάσεις:
παγκοσμιοποίηση και μαζί τοπικισμός». Είναι εντυπωσιακό πόσοι μέσα απ’ το
Δίκτυο αγωνίζονται να προβάλουν τον εαυτό τους ή την πόλη τους ­ παγκοσμίως!
Και εδώ, λέει ο Ν., αξίζει να προσεχθεί η διαφορά μεταξύ τηλεόρασης και
Ιντερνέτ. «Διότι στην πρώτη υπάρχει πηγή: Η τηλεόραση, όπως και το έντυπο, από
κάποιον εκπορεύονται». Αλλά απευθύνονται σε πολλούς, και λειτουργούν έτσι
ισοπεδωτικά, «εξισωτικά» (πολύ συχνά προς τα κάτω). Ενώ το Δίκτυο δεν έχει
πηγή. Ή ακριβέστερα, έχει μύριες πηγές ­ και μύριους δυνητικούς αποδέκτες για
την κάθε μια. «Δεν ευνοεί λοιπόν την ομοιομορφία, αλλά τη διαφορά. Αυτό που
δίνει στη ζωή μας ενδιαφέρον».

… πιστεύει ότι σύντομα το Ιντερνέτ θα οδηγήσει σε μια γενικότερη αναθεώρηση
των αντιλήψεών μας για τον τρόπο άσκησης ­ και για τους στόχους ­ της
πολιτικής. Για πρώτη φορά, ο πολίτης μπορεί να επικοινωνεί απ’ ευθείας με τον
πολιτικό, να του διαμηνύει απόψεις και αιτήματα και να δέχεται απ’ αυτόν
απαντήσεις και δεσμεύσεις ­ γραπτές μάλιστα. Ο πολιτικός, πάλι, κινείται σ’
ένα χώρο όπου το δυνητικό κοινό είναι απείρως μεγαλύτερο απ’ ό,τι θα μπορούσε
να ονειρευτεί ακόμη και ο δεινότερος ρήτορας μπαλκονιού. Χώρο όπου η ανταλλαγή
είναι πυκνή και συνεχής ­ και επιδεκτική, πλέον, οικουμενικού φωτισμού. Στο
Ιντερνέτ, ακόμη και η πιο τοπική πρωτοβουλία αποκτά παγκόσμια προβολή, ίσως
και παγκόσμιο ενδιαφέρον.

… δεν βλέπει λοιπόν ο Ν. στο Ιντερνέτ; Α ναι, υπάρχουν τρία σημεία, λέει,
που πρέπει να προσεχθούν: 1. Το πρόβλημα της ταυτότητας. Σύνδρομο της ασάφειας
περί την πηγή του μηνύματος: Μπορεί άραγε ποτέ ο Α να πάρει όρκο ότι αυτός με
τον οποίο μιλά μέσα απ’ το Δίκτυο είναι ο Β, και όχι κάποιος υποκατάστατος; 2.
Η απειλή του ωτακουστή: Πώς θα διασφαλισθεί η θωράκιση των επικοινωνιών
εκείνων που οι ενδιαφερόμενοι τις θέλουν αυστηρά απόρρητες; 3. Ο κίνδυνος
κλοπής: Πώς θ’ αποτραπεί η εισβολή του άρπαγα, του χάκερ που κυριολεκτικά
αρπάζει στον αέρα ένα ολόκηρο βιβλίο ή ένα CD-Rom την ώρα που το διαβιβάζεις
σε κάποιον αποκλειστικό, υποτίθεται, παραλήπτη;