ΑΥΤΟΙ

… της απασχόλησης, η Γαλλίδα υπουργός Εργασίας Μαρτίν Ωμπρύ άρχισε να
«γεννά» τις πρώτες από τις 350.000 θέσεις εργασίας στο δημόσιο, που είχε
υποσχεθεί ο Ζοσπέν. Καθώς το σχετικό νομοσχέδιο συζητείται στην Εθνοσυνέλευση,
οι προσόψεις εκατοντάδων σχολείων έχουν γεμίσει επιγραφές: «Θέσεις εργασίας
για νέους. Παραλαβή αιτήσεων». Από μέσα, δάσκαλοι και διοικητικοί συσκέπτονται
για να προσδιορίσουν τις υπάρχουσες ανάγκες σε κάθε σχολείο. Σύντομα, θα γίνει
το ίδιο σε νοσοκομεία, νομαρχίες και δημόσιες επιχειρήσεις.

… δεν λείπουν. «Τι θα τους κάνουμε αυτούς; Έχουμε ανάγκη από άσχετους;»
Μερικοί καθηγητές φοβούνται τον ανταγωνισμό από τους καινούργιους, που θα
έρθουν ορεξάτοι, με ικανότητες ή πτυχία, και με την εύνοια του νόμου. «Ας
βάλουμε κάποιον στα φαξ….». «Και έναν για την πύλη». «Ή στο κυλικείο….».
Όλο και κάτι βρίσκεται. Οι καινούργιοι θα μπορούν και να διδάξουν ­ επικουρικά
­ αν τους ζητηθεί (και έχουν τα προσόντα). Μέσα σε τρεις μέρες, 40.000 νέοι
(μέχρι 30 ετών) κατέθεσαν αιτήσεις και βιογραφικά. «Είναι το μεγαλύτερο τεστ
για όλη τη γαλλική κοινωνία», γράφει η «Λιμπερασιόν». Θ’ αντέξει το βάρος; Θα
δείξει στοργικότητα και ανοχή;

… θέλουν να απαλύνουν οι σοσιαλιστές: του νέου ανθρώπου που μάταια ψάχνει
επί χρόνια για δουλειά και του πολιτικού που σηκώνει τα χέρια. Όλοι θυμούνται
μια φράση απόγνωσης του Μιττερράν για την ανεργία: «Δοκιμάσαμε τα πάντα, τι
άλλο να κάνουμε πια;» Οι νέοι-πειραματόζωα που θα επιλεγούν θα υπογράψουν
πενταετείς συμβάσεις με τον βασικό μισθό (250.000 δραχμές), για 39 ώρες την
βδομάδα ­ και με 5 βδομάδες άδεια τον χρόνο. Το 80% του μισθού θα βγει κατ’
ευθείαν από τον κρατικό προϋπολογισμό, το 20% πρέπει να το καταβάλλει το κάθε
σχολείο από τους πόρους του. Μερικοί διευθυντές ανησυχούν. Η δεξιά κάνει
σκληρή κριτική. «Οι νέες θέσεις είναι ανταγωνιστικές των παλαιών. Στο τέλος,
θα τις χάσουμε και εκείνες ­ είπε ο βουλευτής του RPR Πιέρ Λελλούς. ­ Η
Αμερική στέλνει ρομπότ στον Άρη, και εμείς στέλνουμε τους νέους μας να
μαζεύουν σκουπίδια». Η Ευρώπη παρακολουθεί το γαλλικό πείραμα με δυσπιστία και
ελπίδα μαζί.

… διασήμων έβγαλαν αυτές τις μέρες στο Παρίσι βιβλία γεμάτα πίκρα ­ ή χολή ­
για τους γονείς τους. Η Κατρίν Αλλεγκρέ (φωτ.), κόρη της Σιμόν Σινιορέ και του
Μαρκ Αλλεγκρέ και συγγραφέας ήδη ενός μπεστ-σέλλερ, περιγράφει στο «Ανάμεσα σε
δυο μητέρες», μια οικογένεια που ζει βουτηγμένη στο ψέμα. Κανένας εκεί μέσα
δεν είναι αυτό που δείχνει. Αλλά και κανένας δεν ευτυχεί. Στην επιφάνεια,
βέβαια, όλα είναι ομαλά. Ακόμη και ομορφιά υπάρχει, κάπου κάπου. Από κάτω,
ρέουν ποταμοί δηλητηρίων, ως την ώρα που η φυγή φέρνει τη λύτρωση. Τα ίδια και
στην «Ανάξια κόρη», το βιβλίο της Κατρίν Ερβέ-Μπαζέν. «Οποιαδήποτε ομοιότητα
με γνωστά πρόσωπα….» κ.λπ., διευκρινίζει στην αρχή η Κατρίν. Όλα όμως
θυμίζουν τον διάσημο συγγραφέα και πατέρα της. Ο ήρωας, ένας κυνικός
σκηνοθέτης, όλο ξεχνά ­ με τη βοήθεια των θαυμαστριών του ­ το σπίτι του.
«Φταίω εγώ που γερνάς;» λέει ωμά στη σύζυγό του. Κάποια μέρα, η κόρη του
φεύγει, παρατά την κόλαση. «Α, δεν τον μισώ! ­ λέει. ­ Για να μισείς, πρέπει
να είχες ίχνη εκτίμησης. Πρέπει να σ’ ενδιέφερε το πρόσωπο, έστω λίγο». (C.
Allégret: «l’ Entre deux mères», Stock / C. Hervé-Bazin:
«La Fille indigne», Denöel).