ΑΥΤΟΙ

… ή ιστορικό λάθος; Τι ήταν τελικά η είσοδος του γαλλικού Κ.Κ. στην εξουσία;
Στη γιορτή της «Ουμανιτέ», ακούστηκαν πολλά. Φάνηκε όμως καθαρά ότι: 1) Η βάση
γογγύζει. 2) Η βάση ακολουθεί. 3) Το κόμμα συζητάει. Δεν είναι πια μονολιθικό.
Ωστόσο, τέσσερις μήνες μετά τις εκλογές, ο Ρομπέρ Υ αισθάνεται ακόμη την
ανάγκη να απολογείται γιατί «δάνεισε» τρεις υπουργούς στον Ζοσπέν. Συνεχώς του
ζητούν να κάνει αντιπολίτευση μέσα στην κυβέρνηση. Οφείλει λοιπόν να εξηγεί,
και πάλι να εξηγεί. Διότι η συμμετοχή στην εξουσία αντί να μειώσει την κρίση
ταυτότητας του Κ.Κ., τη μεγάλωσε.

… βλέπουν τον Υ να σφάζει μία μία τις ιερές αγελάδες τους. Πάει η Αιρ Φρανς
προς ιδιωτικοποίηση και το κόμμα δεν κούνησε το δαχτυλάκι του. Πάει και η
Τελεκόμ ­ ο γαλλικός ΟΤΕ ­ στο Χρηματιστήριο και αυτή, και δεν οργανώθηκε ούτε
μια διαδήλωση. Πάει και το ωράριο: Ξαφνικά, το σύνθημα «δουλειά 35 ώρες,
αμοιβή για 39» αντιμετωπίζεται από διαφόρους «εκσυγχρονιστές» ειρωνικά και το
κόμμα έχει μουδιάσει. Τα μέλη μουρμουρίζουν. «Τι άλλο θα καταπιούμε;» Ή, «τι
απέμεινε στο κόμμα από τη γραμμή του;». «Διαβάζω την “Ουμανιτέ” και γραμμή δεν
βρίσκω», είπε απαρηγόρητος ένας από τους ρήτορες. Γραμμή: Μήπως είναι η
τελευταία ιερή αγελάδα που σφάχτηκε στον βωμό του «πραγματισμού»; Ο Υ δεν
λυπάται. «Υπάρχει τώρα συζήτηση, διάλογος», είπε. Θεωρεί ότι αυτό είναι το
υπέρτατο δώρο που ο ίδιος έκανε στο άλλοτε κόμμα του Ζωρζ Μαρσαί.

… που τέθηκε επανειλημμένα, και με ποικίλες διατυπώσεις, στις διαλέξεις και
στα σεμινάρια της γιορτής ήταν: «Επιτρέπεται ο κομμουνιστής να είναι
πραγματιστής;» Ή αλλοιώς: «Μπορείς να είσαι πραγματιστής και μαζί αγωνιστής;»
Στην ακραία του εκδοχή αυτός ο (αρνητικός) συνειρμός θα απέκλειε εκ προοιμίου
τη συμμετοχή κομμουνιστών σε οποιαδήποτε κυβέρνηση στον κόσμο. Και όμως,
μερικοί από τους νεόκοπους πραγματιστές προχώρησαν σε ιδεολογικές
«επεξεργασίες» πέρα και από τον Υ (που τουλάχιστον, για τους τύπους,
ξαναζήτησε δημοψήφισμα για το εύρω). «Επιτέλους, θα είμαστε σωματείο του “Όχι”
ή κόμμα εξουσίας; ­ είπε ο βουλευτής Κλωντ Μπιγιάρ. ­ Ας αποφασίσουμε». Ο
ιδιος ο Υ προσπάθησε να συνδυάσει τον πραγματισμό με ένα μικρό, αδύναμο Όχι:
«Είναι καιρός πια ­ είπε ­ ν’ αφήσουμε πίσω μας τα δόγματα και τις
ξεπερασμένες βεβαιότητες. Αλλά θα λέμε πάντοτε Όχι στον νεωτερισμό που μας
καλεί ν’ αποδεχτούμε τα πάντα».

… ­ υπενθύμισε ο Υ στους ακροατές του ­ με 33 μόνο αντιπροσώπους σε μια
Εθνοσυνέλευση σχεδόν 600 βουλευτών, και με λιγότερο απο το 10% των ψήφων του
εκλογικού σώματος, υπάρχουν και όρια. «Δεν μπορείς με τέτοιες δυνάμεις να
αξιώνεις από την κυβέρνηση να εφαρμόζει το δικό σου πρόγραμμα. Μπορείς όμως να
διεκδικείς. Και να πετυχαίνεις αρκετά πράγματα για τη βελτίωση της ζωής του
λαού». Τα συνθήματά του: Συμμετοχή και Μεταλλαγή (mutation, εννοείται του
κόμματος). Και οι οπαδοί; Παρ’ όλα τα ντεσιμπέλ των σκληροπυρηνικών, τα
ενδοκομματικά γκάλλοπ (που είναι το πάθος του Υ) δείχνουν ότι η πλειοψηφία
τελικά εγκρίνει. Η αμφιβολία, φυσικά, πλανάται πάντα για το πού μπορεί να σε
οδηγήσει ο σούπερ «πραγματισμός». Πολλοί σύντροφοι είναι σκεφτικοί,
φαρμακωμένοι. Αλλά και πάλι, τι να πείς; αναρωτήθηκε ο συνδικαλιστής Βενσάν
Μπονύ: «”Όχι σε ολα”, οπως λέει ο Λεπέν;».