Άρωμα γυναίκας Μένουν πολλά να γίνουν ακόμα

Η παρουσία των γυναικών σε όλους τους τομείς όπου λαμβάνονται αποφάσεις οι
οποίες επηρεάζουν τη ζωή μας γίνεται όσο περνά ο καιρός όλο και πιο έντονη.
Από άλλους αυτό θεωρείται σημαντική πρόοδος, ενώ άλλοι θεωρούν ότι υπάρχουν
πολλά πράγματα που μένει να γίνουν ακόμα. Οι σημερινές μας φιλοξενούμενες
έχουν διαφορετικές απόψεις επί του θέματος ­ η κ. Λαμπράκη – Πλάκα θεωρεί τις
δυσκολίες «παρελθόν», ενώ η κ. Κουτσιλαίου πιστεύει ότι «μένουν ακόμα πολλά να γίνουν».

Παρά τις διαφωνίες, γεγονός παραμένει ότι οι σημαντικές γυναίκες που
μοιράζονται μαζί μας αυτές τις ημέρες τις σκέψεις τους αποτελούν ένα
αντιπροσωπευτικό δείγμα των δυνατοτήτων των σύγχρονων Ελληνίδων.

Σήμερα μάς μιλούν μια γυναίκα με εντονότατη παρουσία στον χώρο της τέχνης και
στη διαμόρφωση πολιτικής στον τομέα αυτό, μια άλλη που ηγείται της μάχης για
την αντιμετώπιση των ναρκωτικών και την επανένταξη των τοξικομανών και η καθ’
ύλην αρμόδια για τα θέματα Ισότητας.

Και αυτές, όπως και όλες οι γυναίκες που φιλοξενούνται στα «ΝΕΑ», με
αλφαβητική σειρά, στο πλαίσιο αυτής της σειράς, δεν ανοίγουν μόνο δρόμους,
αλλά αφήνουν στο πέρασμά τους και το δικό τους προσωπικό… άρωμα γυναίκας.

ΗΛΙΚΙΑ: 58 ετών

ΤΟΜΕΑΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ: Γενική γραμματέας Ισότητας στο υπουργείο
Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης. «Το έργο της Γενικής
Γραμματείας μέχρι σήμερα μπορεί να αξιολογηθεί ως εξαιρετικά σημαντικό. Από τη
σύσταση του Συμβουλίου Ισότητας των Δύο Φύλων, το πρώτο κυβερνητικό όργανο για
θέματα Ισότητας, ψηφίζονται νόμοι, οι οποίοι κατοχυρώνουν την ισότητα και τα
δικαιώματα των γυναικών (οικογένεια – εργασία – εκπαίδευση, αγρότισσα κ.λπ.),
με προεξάρχοντα τον οικογενειακό νόμο που φέρνει τεράστια αλλαγή στη θέση της
γυναίκας στην οικογένεια, αλλά και στη δομή της ίδιας της οικογένειας,
διεθνείς συμβάσεις για τα δικαιώματα της γυναίκας επικυρώνονται και γίνονται
νόμοι του κράτους, καθιερώνονται θεσμοί (γραφεία ισότητας, νομαρχιακές
επιτροπές ισότητας, γυναικείοι συνεταιρισμοί).

ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΔΥΣΚΟΛΙΑ: «Παρά την ύπαρξη ενός αρκετά ικανοποιητικού
νομικού και θεσμικού πλαισίου, οι μακραίωνες αντιλήψεις και οι δεδομένοι ρόλοι
εξακολουθούν να υπάρχουν και να εμποδίζουν την πλήρη ισότητα, χωρίς όμως να
παραβλέπουμε ότι οι γυναίκες έχουν διανύσει αρκετό δρόμο με επιτυχία».

ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ: «Να βιώσουν οι νέες γενιές την αρχή της ισότητας όχι μόνο
μεταξύ των δύο φύλων, αλλά και όλων των ανθρώπων, γιατί πιστεύω ότι η
διεκδίκηση και κατοχύρωση των δικαιωμάτων των γυναικών έχει αντανάκλαση και
στα ανθρώπινα δικαιώματα».

ΕΜΜΟΝΗ ΙΔΕΑ: «Δεν έχω έμμονες ιδέες. Πιστεύω στην υπόθεση των γυναικών
και θέλω να αγωνισθώ με ωριμότητα και αποτελεσματικότητα για τα δικαιώματα των γυναικών».

ΣΧΕΣΗ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΕΝΤΡΩΝ ΛΗΨΗΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ: «Μένουν ακόμη πολλά να
γίνουν. Γιατί η κοινωνία και συνολικά η ανθρωπότητα είναι ακόμη στα χέρια των
ανδρών, παρά την πλούσια και ουσιαστική συνεισφορά των γυναικών στην κοινωνική
διαβίωση και την καθημερινή ζωή. Με μικρές εξαιρέσεις, η σχέση των γυναικών με
τα κέντρα λήψης αποφάσεων δεν έχει ακόμη εξελιχθεί και η απουσία της από αυτά
είναι κραυγαλέα. Οι γυναίκες πρέπει να αγωνισθούν συγκροτημένα για να
κατακτήσουν αυτό τον τομέα και είναι σίγουρο ότι αυτό και μόνο θα ανατρέψει
την εικόνα των κοινωνιών και των λαών τους».

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ: Νομικός, με μεταπτυχιακές σπουδές στην
Κοινωνιολογία Παιδιού στη Γαλλία. Εργάσθηκε ως επιμελήτρια ανηλίκων και ως
δικηγόρος. Διετέλεσε σύμβουλος των υπουργών Αυγερινού και Γεννηματά στο
υπουργείο Υγείας και γραμματέας στο υπουργείο Πρόνοιας. Μέλος της Κεντρικής
Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ και της Εκτελεστικής Γραμματείας του, από το 1981 έως το 1984.

ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΕΚΤΙΜΑ: «Εκτιμώ βαθιά τον άνθρωπο, αλλά και κατανοώ την
αγωνία του. Τα κριτήρια με τα οποία εκτιμώ συγκεκριμένα άτομα είναι μάλλον απρόβλεπτα».

ΗΛΙΚΙΑ ­

ΤΟΜΕΑΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ: Καθηγήτρια Ιστορίας Τέχνης στην Ανωτάτη Σχολή Καλών
Τεχνών και διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης. «Η διεύθυνση της Πινακοθήκης
προϋποθέτει πολλαπλές ευθύνες, επιστημονικές και διοικητικές. Η Πινακοθήκη θα
πρέπει να αναδείξει τις μόνιμες συλλογές της ως παιδευτικό όργανο και ως
όργανο αισθητικής αγωγής. Το έργο της, μέχρι τώρα, ανέτρεψε μια προκατάληψη
και απέδειξε ότι οι Έλληνες ενδιαφέρονται για την τέχνη. Ατράνταχτη απόδειξη,
τα δύο εκατομμύρια άνθρωποι που πέρασαν από τις αίθουσές της τα πέντε
τελευταία χρόνια».

ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ: «Για την Πινακοθήκη, στον χρόνο που έρχεται, να δείξει με
λαμπρό τρόπο τις μόνιμες συλλογές της και να ξεκινήσει το πρόγραμμα επέκτασης,
με τελικό στόχο να μπορέσει να παίξει τον ρόλο που της ανήκει. Με τους
ελάχιστους χώρους που διαθέτει δεν μπορεί να φέρει εις πέρας τους παράλληλους
ρόλους της: οι μόνιμες συλλογές να είναι εκτεθειμένες με λαμπρό τρόπο, να
υπάρχουν χώροι για περιοδικές εκθέσεις, χώροι για εκδηλώσεις, χώροι για
εκπαιδευτικά προγράμματα, αποθηκευτικοί χώροι. Με το υπουργείο Πολιτισμού
επιδιώκουμε τη δημιουργία του Μουσείου της Ευρώπης. Σε κάθε χώρα-μέλος θα
δημιουργηθεί ένας πολυδύναμος πολιτιστικός χώρος που θα είναι το βήμα
ισηγορίας (ελεύθερης έκφρασης και ισοτιμίας) των λαών της Ευρώπης, στο επίπεδο
του πολιτισμού». Αυτή η πρόταση είναι συνδεδεμένη και με τη φετινή
υποψηφιότητα της κ. Λαμπράκη-Πλάκα για το βραβείο Γυναίκα της Ευρώπης.

ΕΜΜΟΝΗ ΙΔΕΑ: «Η έμμονη ιδέα μου και στο επίπεδο του εαυτού μου και στο
επίπεδο των δυνατοτήτων που έχει το Μουσείο που διευθύνω και η χώρα μου, είναι
η αυτοϋπέρβαση. Αυτό, κατά τη γνώμη μου, σημαίνει το να εξαντλήσεις τα όρια
των δυνατοτήτων σου (που δεν τα έχουμε εξαντλήσει και δεν τα εξαντλούμε ποτέ)».

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΚΑΙ ΚΕΝΤΡΑ ΛΗΨΗΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ: «Οι δυσκολίες είναι πια παρελθόν.
Δηλαδή στη Γαλλία έχουν καίρια υπουργεία. Μπορεί να είναι εξαίρεση, δεν
σημαίνει όμως ότι η συμμετοχή στην κυβέρνηση κρίνει τη θέση της γυναίκας. Στα
κάδρα η συμμετοχή είναι σημαντική. Η συμμετοχή στις διευθυντικές σχέσεις
επιχειρήσεων αυξάνεται όλο και περισσότερο. Απλώς όπου υπάρχουν, διαλύονται
και τα τελευταία ίχνη προκατάληψης. Στην πυγμή αντιπαραθέτουμε την πειθώ».

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ: «Στη διαδρομή μου από τη στιγμή που ξεπέρασα τα
πρώτα αντικειμενικά εμπόδια (εμπόδια ουσιαστικά, διακοπής σπουδών), ο δρόμος
μου ήταν καθαρός και τον ανακάλυπτα βήμα βήμα, αλλά με μια άτεγκτη λογική, με
μια συνέπεια που είχε χαρακτήρα σχεδόν πεπρωμένου. Βέβαια, τίποτα δεν μου
χαρίστηκε». Εάν η διαδρομή της ζωή της ήταν πίνακας, «θα ήταν σουρεαλιστικός,
μια και πράγματα που για μένα φαίνονται λογικά, γι’ άλλους φαίνονται απίθανα.
Ποιος μπορεί να φανταστεί κάποιον τη μία ημέρα να μαζεύει ελιές και την άλλη
ημέρα να είναι στη Σορβόννη;».

ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΕΚΤΙΜΑ: «Υπάρχουν στην Ελλάδα άνθρωποι που δρουν στον χώρο
των τεχνών στους οποίους έχω πολύ μεγάλη εκτίμηση και θεωρώ πρότυπά μου, γιατί
πρέπει να έχουμε πρότυπα. Ευτυχώς, έχουμε τέτοιους ανθρώπους γύρω μας».

ΗΛΙΚΙΑ: 45 ετών.

ΤΟΜΕΑΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ: Πρόεδρος του Οργανισμού Κατά των Ναρκωτικών
(ΟΚΑΝΑ), λέκτορας στην Ψυχιατρική Κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών.

ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΔΥΣΚΟΛΙΑ: «Όσον αφορά τη θέση της προέδρου ΟΚΑΝΑ, η
μεγαλύτερη δυσκολία είναι να καλλιεργηθεί στα κέντρα λήψης αποφάσεων, αλλά και
στους απλούς πολίτες, η πεποίθηση ότι η αντιμετώπιση του προβλήματος των
ναρκωτικών δεν μπορεί να αποτελεί υπόθεση μόνον της Πολιτείας και των θεσμών.
Επίσης, το πρόβλημα δεν αντιμετωπίζεται με οικονομικούς μόνον πόρους.
Ταυτόχρονα, απαιτεί την υιοθέτηση διαφοροποιημένων ατομικών στάσεων,
συμπεριφορών και αποφάσεων. Το να κατανοήσει ο καθένας μας ότι η αντιμετώπιση
των ναρκωτικών επιβάλλει την ενεργό συμμετοχή όλων μας, είναι μια από τις
δυσκολότερες αλλά και αποτελεσματικότερες παραμέτρους, η οποία δεν διδάσκεται,
παρά μόνον βιώνεται».

ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ: «Η μεγαλύτερη προσδοκία είναι ο περιορισμός τής επέκτασης
της χρήσης ψυχοδραστικών ουσιών. Αναφέρω σκόπιμα τον όρο ψυχοδραστικές ουσίες,
γιατί θα πρέπει να μην περιοριζόμαστε στις παράνομες ουσίες (τα λεγόμενα
ναρκωτικά) και να θυμόμαστε ότι πρώτη αιτία θανάτου στους νέους είναι τα
τροχαία ατυχήματα μετά τη χρήση αλκοόλ. Απαραίτητη προϋπόθεση για την επίτευξη
αυτού του στόχου είναι να δημιουργηθούν πολλά επιστημονικά και σύγχρονα
προγράμματα πρόληψης, που θα παρεμβαίνουν εγκαίρως και θα δίνουν ­ κυρίως ­
στα νεαρά άτομα τις εναλλακτικές λύσεις, οι οποίες θα τα βοηθήσουν να μην
καταφύγουν στην κατάχρηση ουσιών. Προσδοκώ επίσης να υπάρχει μια θέση
θεραπείας για κάθε άτομο που ήδη αντιμετωπίζει το πρόβλημα. Αυτή η θέση
θεραπείας θα πρέπει να ανήκει σε θεραπευτικά προγράμματα που σύμφωνα με τα
καθιερωμένα πλέον, στον επιστημονικό χώρο, κριτήρια ενδείκνυνται για την
περίπτωσή του. Τέλος, προσδοκώ μια θέση εργασίας για κάθε άτομο που ολοκλήρωσε
με επιτυχία τη θεραπευτική προσπάθεια».

ΕΜΜΟΝΗ ΙΔΕΑ: «Δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από τις προσδοκίες και τους
στόχους που προανέφερα».

ΣΧΕΣΗ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΕΝΤΡΩΝ ΛΗΨΗΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ: «Δεν έχω κάτι ιδιαίτερο να
πω για τη σχέση των γυναικών με τα κέντρα λήψης αποφάσεων, παρά μόνον ότι
συνήθως τους πέφτουν λίγο μακριά…».

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ: Μεγάλωσε στην Πάτρα. Αποφοίτησε το 1975 από την
Οδοντιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, συνεχίζοντας σπουδές στην
Ιατρική. Το 1984 πήρε την ειδικότητα της Ψυχιατρικής και το 1995 έγινε
λέκτορας της Ψυχιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το 1987,
παράλληλα με την απασχόλησή της στο Αιγινήτειο Νοσοκομείο, κατείχε και θέση
συμβούλου στο υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας μέχρι τον Δεκέμβριο του 1996,
οπότε ανέλαβε πρόεδρος του ΟΚΑΝΑ.

ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΕΚΤΙΜΑ: «Είχα την τύχη και τη χαρά να γνωρίσω πολλούς
αξιόλογους ανθρώπους, τους οποίους και εκτιμώ. Παρ’ όλα αυτά, εκτιμώ ­ πρώτα
και κύρια ­ το παιδί μου».