ΑΥΤΟΙ

… της Παρασκευής και του Σαββάτου, στις πόλεις της Σουηδίας βγαίνουν
«μπριγάδες γονέων». Ιδέα κάποιων φιλοπρόοδων μεσόκοπων, οι τριμελείς αυτές
ομάδες περιπολούν σε στέκια νέων, πιάνουν κουβέντα με τα παιδιά, συμβουλεύουν,
απαλύνουν μοναξιές, προλαβαίνουν καβγάδες και ­ στα πιο δύσκολα ­ καλούν με το
κινητό την αστυνομία. Αρχιτέκτονες, καθηγητές, νοικοκυρές, άνεργοι, οι πράοι
αυτοί κομμάντος, με τζην και Νάικη, διακρίνονται από τη χτυπητή επιγραφή πάνω
στα ανοράκ τους: «Farsor paaΨ stan» ή «Morsor paΨ stan»
(Πατέρες/Μητέρες στην πόλη). Σε μια Σουηδία όπου η ανεργία και η οικονομική
κρίση ­ δέκα χρόνια τώρα ­ κοντεύουν να ξετινάξουν το κοινωνικό κράτος, και
όπου η είδηση της χρονιάς ήταν οι «ευγονικές» στειρώσεις, αυτοί οι
Farsor/Morsor είναι κάτι επιτέλους (που μοιάζει) διαφορετικό….

… και αυτό μια μορφή ­ ηπιότερη ­ ευνουχισμού; Μέρες καχυποψίας που είναι,
δεν έλειψαν και οι μαύρες σκέψεις. Τι γυρεύουν αυτοί οι χαμογελαστοί χαφιέδες
μέσα στη νεολαία; Των παιδιών την εγκληματικότητα ξορκίζουν ή τη δική τους
δυστυχία του Σαββατόβραδου; Αλλά όχι, το πείραμα φαίνεται αγνό. Έχει και
επιτυχίες: «Πολλά παιδιά μας πλησιάζουν μόνα τους για κουβέντα ­ είπε ένας από
τους Farsor. ­ Προέρχονται κυρίως από διαλυμένες οικογένειες. Έχουν ανάγκη να
βρεθούν κοντά σε μεγάλους». Και το ωραιότερο, ο μιμητισμός: Ομάδες νέων
σύστησαν δικές τους περιπόλους. Όχι αντίπαλες των γονικών, μάλλον
συμπληρωματικές. Στις μπλούζες τους γράφουν NFG (Non-Fighting Generation),
γενιά της μη βίας. Πολλοί είναι τα μεγαλύτερα παιδιά μεταναστών, που επιτηρούν
πλέον τα μικρότερα αδέρφια τους και τις παρέες τους. «Big brothers», κανονικά.

… που ίδρυσε ο Αντόνιο Γκράμσι, η «Ουνιτά», σταμάτησε οριστικά πλέον να
προσφέρει βιντεοκασέτες. Ήταν η πρώτη στην Ιταλία που το ξεκίνησε, πριν από
δυο χρόνια, και είχε φτάσει τότε τα 450.000 φύλλα. Αλλά η αρχική εντύπωση
πέρασε, το κοινό συνήθισε, και άρχισε μάλιστα να βαρυγκομά (η κασέτα ήταν
υποχρεωτική, και πληρωνόταν έξτρα). Τα Σαββατοκύριακα, με τις κασέτες, η
εφημερίδα είχε τώρα πια λιγότερες πωλήσεις απ’ ό,τι χωρίς (μόλις 100.000
φύλλα). Φύλλο επιπέδου, η «Ουνιτά» αποφάσισε τελικά να τονώσει μάλλον την
αρθρογραφία της. «Ας αφήσουμε τις προσφορές. Ας δώσουμε στο κοινό περισσότερη
ενημέρωση και ποιότητα ­ είπε ο διευθυντής της, Τζιουζέππε Καλνταρόλα. ­ Να
είμαστε ένα “γερό” φύλλο της σύγχρονης αριστεράς. Δεν αρκεί;»

… του Ντανιέλ Πεννάκ, στη Γαλλία, «Κύριοι παιδιά», θέτει ένα συναρπαστικό
ερώτημα: Πόσο παιδιά είναι κατά βάθος οι ενήλικοι και, αντίστροφα, πόσο ώριμα
είναι τα παιδιά. Ο ιδιόρρυθμος φιλόλογος Κρασταίν, λέει ο Πεννάκ, έδωσε στους
μαθητές του το ακόλουθο θέμα έκθεσης: «Ξυπνώντας ένα πρωί ανακαλύπτετε ότι δεν
είστε πια παιδιά. Έχετε μεγαλώσει και είστε ενήλικοι όπως οι γονείς σας.
Γεμάτοι περιέργεια, πηγαίνετε αμέσως στο δωμάτιο των γονιών σας για να τους
δείτε τώρα που έχετε αλλάξει. Περιγράψτε τη συνέχεια». Η πιο ενδιαφέρουσα απ’
τις εκθέσεις περιγράφει το απρόοπτο: Πώς τα παιδιά, με τα καινούργια τους
μάτια, ανακαλύπτουν την αλήθεια για τους γονείς τους. Ότι στο βάθος είναι κι
αυτοί παιδιά. Λένε ψέματα. Θέλουν χάδια και παιχνίδια. Ονειρεύονται. Και
αγαπούν τα παραμύθια: της αγάπης, του πλούτου, της θάλασσας, της Νταϊάνας…