[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΚΡΙΣΗ στην Ολυμπιακή Αεροπορία επιβεβαίωσε, και μάλιστα με τον πιο
κατηγορηματικό τρόπο, ότι η ασθένεια που επί χρόνια βασανίζει τον εθνικό
αερομεταφορέα, εκτός από πολύ βαριάς μορφής είναι και ανίατη.

Πάνε 22 χρόνια που η Ολυμπιακή Αεροπορία πέρασε στο Ελληνικό Δημόσιο και από
τότε δεν θυμάμαι να πέρασε ένα καλοκαίρι, ούτε ένα Πάσχα ή Χριστούγεννα, αλλά
ούτε και κάποιο εορταστικό τριήμερο, όλες δηλαδή οι περιπτώσεις που το
επιβατικό κοινό και ο τουρισμός χρειάζονται περισσότερο τις υπηρεσίες της
εταιρείας, που να μην υπήρχε απεργία, απειλή απεργίας, στάσεων εργασίας,
πιστής εφαρμογής των κανονισμών ή όπως τέλος πάντων λέγονται τα όσα
σκαρφίζονται οι εργαζόμενοι στην εταιρεία για να μας κάνουν τη μετακίνηση
δύσκολη έως αδύνατη.

Δεν θα εξετάσουμε εδώ αν για την απαράδεκτη αυτή κατάσταση φταίνε οι
εργαζόμενοι ή οι εκάστοτε διοικήσεις που διορίζονται από τις κυβερνήσεις ή και
οι δύο. Το βέβαιο είναι ότι στην Ολυμπιακή Αεροπορία, που ας μην το ξεχνάμε
στο εσωτερικό της χώρας η θέση της είναι σχεδόν μονοπωλιακή, υπάρχει εδώ και
πολλά χρόνια μια αρρωστημένη κατάσταση που, εκτός του ότι γίνεται αιτία
παροχής πολύ υποβαθμισμένων υπηρεσιών, εκθέτει και τη χώρα διεθνώς. Και όχι
μόνο αυτό: έχει στοιχίσει στους Έλληνες φορολογούμενους πολίτες πολλά, μα πάρα
πολλά, δισεκατομμύρια δραχμές.

Όμως είτε δεχθούμε ότι όλες οι διοικήσεις της εταιρείας τα τελευταία 22 χρόνια
ήταν ανίκανες, ακατάλληλες και προβληματικές, είτε δεχθούμε ότι για όλα φταίνε
οι εργαζόμενοι με την κακή νοοτροπία τους και την έλλειψη επαγγελματισμού
τους, το πρόβλημα και το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Άρα, στην περίπτωση της Ολυμπιακής Αεροπορίας η λύση θα πρέπει να είναι και
ριζική και ρηξικέλευθη. Τώρα, αν η λύση αυτή λέγεται ιδιωτικοποίηση, πώληση,
κλείσιμο και άνοιγμα (στη θέση της) άλλης εταιρείας με διαφορετικές εργασιακές
σχέσεις και νοοτροπία διοικούντων, αυτό ας το αποφασίσουν όσοι είναι (αν
είναι) σε θέση να πάρουν αποφάσεις.

Το βέβαιο είναι ότι αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί, γιατί και η
υπομονή του επιβατικού κοινού έχει τα όριά της.

Και επιτέλους κάποιος πρέπει να θυμίσει σε όλους όσους περιστρέφονται περί την
Ολυμπιακή Αεροπορία, ότι δεν μπορούν επ’ άπειρον να πριονίζουν το (χρυσοφόρο)
κλαρί πάνω στο οποίο κάθονται…