ΑΥΤΟΙ

… κλείνουν μεθαύριο από τη γεμάτη ελπίδες εκείνη μέρα που ο Γιτζάκ Ράμπιν
και ο Γιασέρ Αραφάτ αντάλλασσαν την ιστορική χειραψία τους στην πρασιά του
Λευκού Οίκου. Ο ένας δεν υπάρχει πια, πλήρωσε με τη ζωή του. Ο άλλος βρίσκεται
σε πλήρες αδιέξοδο. Κατά παράξενο τρόπο, απ’ τη στιγμή που υπογράφηκαν οι
συμφωνίες του Όσλο και της Ουάσινγκτον, κάθε πράξη βαρβαρότητας εξουθενώνει
και τις δύο πλευρές, όχι μόνο τη μία. Οι βόμβες της Χαμάς σκοτώνουν
Ισραηλινούς εκθέτοντας τον Αραφάτ. Οι σφαίρες των Ισραηλινών θανατώνουν
Παλαιστινίους και μαζί την αξιοπιστία του Νετανιάχου. Κάθε πλήγμα γίνεται
διπλό. Και οι δύο πλευρές συντηρούν το αδιέξοδο με θεωρητικές κατασκευές
βουτηγμένες στο αίμα.

… τώρα, βρίσκεται ­ υποτίθεται ­ στην ερμηνεία της συμφωνίας για την
ειρηνευτική διαδικασία. Οι Παλαιστίνιοι του Αραφάτ υποστηρίζουν ότι η
ασφάλεια, το μάζεμα δηλαδή των εξτρεμιστών, προϋποθέτει ειρήνη. Ο Νετανιάχου
υποστηρίζει ότι η ειρήνη προϋποθέτει την ασφάλεια. Η όλη συζήτηση θυμίζει τον
παιδαριώδη προβληματισμό για την κότα και το αυγό. Και όμως, όλα αυτά
γράφονται και ξαναγράφονται σοβαρότατα στον παλαιστινιακό και τον ισραηλινό
Τύπο ­ και αυτά ακούει από χθες στη Μέση Ανατολή η μεσολαβούσα αρχηγός του
Στέητ Ντηπάρτμεντ Μάντλην Ωλμπράιτ. Η αποστολή της: Να επιπλήξει τον
Νετανιάχου για τη σκληρή πολιτική του ­ ιδίως στο θέμα των οικισμών ­ και τον
Αραφάτ, για τους ανεκδιήγητους ασπασμούς του με τους οπλαρχηγούς της Χαμάς.

… άραγε, υπό τέτοιες συνθήκες, περιθώριο για οποιαδήποτε υποχώρηση του
Αραφάτ ή του Νετανιάχου; Εδώ ακριβώς ­ λένε πολλοί αναλυτές ­ ανακύπτει,
αλλοίμονο, η διαφορά μεταξύ της προηγούμενης και της τωρινής κυβέρνησης του
Ισραήλ. Κάθε επιδρομή Ισλαμιστών καμικάζι ακολουθείται από αντίποινα από
μέρους του επίσημου Ισραήλ και από επίταση της αδιαλλαξίας. Επί Ράμπιν όμως,
με τον Πέρες πρωθυπουργό, κάθε λουτρό αίματος ακολουθείτο από επίμονες
δηλώσεις τους για την προσήλωσή τους στην ειρηνευτική διαδικασία. Δέν
σκέφτονταν την κότα και το αυγό, δεν έθεταν όρους, και βοηθούσαν έτσι στην
αποκλιμάκωση. Το επιχείρημα βέβαια των αδιάλλακτων στο Ισραήλ είναι ότι ο λαός
«ξήλωσε» τις περιστερές εκείνες, και χάρισε την εξουσία στον σημερινό
πρωθυπουργό, για να χειριστεί αυτός ­ πιο «στιβαρά» υποτίθεται ­ τον διάλογο
με τους Παλαιστινίους. Το ατύχημα είναι ότι απομακρύνθηκε όχι μόνο η ειρήνη
αλλά και η ασφάλεια. Πολλά θα εξαρτηθούν, αυτές τις μέρες, από τη στάση των ΗΠΑ.

… που έσπευσε φρόνιμα να δηλώσει ότι δεν είναι ιδιαίτερα αισιόδοξη, θα
συνέβαλλε ίσως στον κατευνασμό ­ μετά τις θηριωδίες της Χαμάς και τη νέα
αδιαλλαξία του Νετανιάχου ­ αν, καίτοι Εβραία την καταγωγή, έπαιρνε ικανές
αποστάσεις από την ισραηλινή πολιτική. Αν έπειθε τον Νετανιάχου να πάψει να
κατεδαφίζει τον Αραφάτ, αφού δεν έχει και άλλο συνομιλητή. Αλλά και τον
Αραφάτ, βεβαίως, να άρει την ανοχή του προς τους εξτρεμιστές. Όλα αυτά,
πρακτικά, σημαίνουν παραχωρήσεις ­ κυρίως μάλιστα από το Ισραήλ ­ τη μόνη
πλευρά που έχει να «δώσει», και όχι να λαβαίνει. Είναι σίγουρα δυσάρεστο για
τη Σιών, αλλά η ειρήνη ατυχώς έχει κόστος. «Η ειρήνη είναι πανάκριβη ­ δήλωσε
προχθές σε μια συνέντευξή του ο Σίμον Πέρες. ­ Ειρήνη σε τιμή ευκαιρίας, όπως
τη θέλει ο Νετανιάχου, δεν υπάρχει».