ΑΥΤΟΙ

… Αγώνες δεν είναι διόλου βλαβεροί, γράφει στη «Ρεπούμπλικα» ο ιδρυτής της,
Εουτζένιο Σκάλφαρι. «Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω κάποιους που πανηγυρίζουν
επειδή χάσαμε την Ολυμπιάδα του 2004 γιατί γλυτώσαμε, τάχα, από κι εγώ δεν
ξέρω ποια καταστροφή ­ οικονομική, οργανωτική ή ηθική. Η Ρώμη είχε ήδη την
Ολυμπιάδα της το 1960. Και θυμάμαι πολύ καλά τι συνέβη: Καμμία καταστροφή. Η
ζωή της πόλης συνεχίστηκε κανονικά όλο το 20ήμερο της διεξαγωγής. Έγιναν
επενδύσεις, έγιναν έργα. Μερικά βέβαια αφορούσαν στενά τους αγώνες και δεν
ήταν χρήσιμα μετά. Άλλα όμως στάθηκαν πολύτιμα για την πόλη. Έγιναν ανισόπεδοι
κόμβοι, γέφυρες, σήραγγες, υδαταγωγοί. Έγινε και η Ολυμπιακή Οδός, που
αποτέλεσε τον δακτύλιο της πόλης. Κανένα χάος δεν δημιουργήθηκε στην
πρωτεύουσα ή στη χώρα. Γιατί λοιπόν τόση χαρά που χάσαμε;».

… πόλεις βέβαια, υπάρχει πάντα κάποιο πρόβλημα με τις μαζικές εκδηλώσεις ­
τουριστικές, αθλητικές, συνδικαλιστικές ή πολιτικές ­ παραδέχεται ο Σ. «Και
λοιπόν; Παντού ισχύουν αυτά. Λέτε η Αθήνα να μην επιζήσει του 2004; Μα αν η
Ευρώπη θέλει να καταντήσουν οι ιστορικές πόλεις της μουσεία, τότε να διώξουμε
τελείως τους αγώνες και ό,τι άλλο φέρνει κόσμο. Να τα στείλουμε όλα στο Τέξας,
στην Καλιφόρνια, στην Αφρική!». Σαν πολύ τα διυλίζετε, λέει ο αρθρογράφος,
απευθυνόμενος ιδίως στους Πράσινους και σε ορισμένες ομάδες της αριστεράς. «Ε,
λοιπόν, τον ιστό της καθημερινής μας ζωής δεν τον καταλύουν οι Ολυμπιακοί και
τα Πρωταθλήματα, οι γιορτές και οι διαδηλώσεις, αλλά η ασυγκράτητη εισβολή των
Ι.Χ., των δικύκλων, των κεραιών. Αυτά είναι η συμφορά. Αυτά είναι που
κατέστρεψαν ό,τι ήταν καταστρεπτό». Κώνωψ οι Ολυμπιακοί μπροστά σε τέτοια
κάμηλο, πιστεύει ο Σ.

… εταιρείες που μισθώνουν φθηνά χέρια (ιδίως παιδικά) στον Τρίτο Κόσμο είχαν
αρχίσει να αισθάνονται κάποιες «τύψεις» ­ αν όχι φόβους για την αντίδραση των
καταναλωτών μετά τις αποκαλύψεις του Τύπου για τις συνθήκες εργασίας αυτών των
υπερπόντιων σκλάβων. Είναι ένα από τα μελανότερα σημεία της
«παγκοσμιοποίησης». Όπου, αυτόματα, ετίθετο το ερώτημα: «Είναι επιτέλους ή δεν
είναι εφικτή η ανταγωνιστικότητα χωρίς να τσαλακώνεις ανθρώπινα δικαιώματα;».
Εδώ και λίγον καιρό όμως, δέκα βιομηχανικοί κολοσσοί (Νάικη, Ρήμποκ, Λίζ
Κλαίημπορν, Λ.Λ. Μπην, Παταγκόνια, Βαν Χόυζεν κ.λπ.) εφαρμόζουν για πρώτη φορά
ένα κώδικα δεοντολογίας ­ που είχε εξαγγελθεί επίσημα από τον Κλίντον ήδη την άνοιξη.

… προβλέπει: (1) καταβολή τουλάχιστον του βασικού ημερομισθίου της χώρας του
εργαζόμενου ­ ή και ανώτερου, εκεί όπου το βασικό δεν αρκεί για την επιβίωση
μίας οικογένειας, λ.χ. Βιετνάμ, Αϊτή. (2) Εργασία μέχρι 48 ώρες την εβδομάδα,
με μια μέρα αργία υποχρεωτικά. (3) Απαγόρευση της εργασίας παιδιών κάτω των 15
ετών, «εκτός αν το επιτρέπουν οι νόμοι της συγκεκριμένης χώρας»… Είναι κάτι
ο κώδικας αυτός μπροστά στο τίποτα. Αλλά είναι και φανερές οι ελλείψεις του.
Γιατί άραγε ο καθορισμός του μίνιμουμ της ηλικίας των παιδιών ν’ αφήνεται στην
τοπική νομοθεσία; Και τι θα ισχύσει αν τέτοια δεν υπάρχει ή αν έχει κενά;
«Είναι απλώς ένα μικρό βήμα ­ δηλώνουν στις ΗΠΑ οι οργανώσεις για την
ισοπολιτεία. ­ Μένουν πολλά να γίνουν ακόμη». Και το κυριότερο: να υπογράψουν
και άλλοι. Δεν είναι μόνο δέκα οι υπόλογες εταιρείες».