Ολόκληρο το παρασκήνιο των συναντήσεων με τους αθανάτους

«Είχαμε τη δυναμική εκείνη που χρειαζόταν για να κερδίσουμε τις τελευταίες εντυπώσεις. Τα καταφέραμε!» λέει η Γιάννα Αγγελοπούλου – Δασκαλάκη μετά τον θρίαμβο στη Λωζάννη

«ΟΜΑΔΑ… Είμαστε έτοιμοι;… Τα χέρια εδώ. Όλοι δυνατά. Μη φοβάστε τίποτα…
Για την πατρίδα… Πάμε…».

Ήταν αυτά τα δευτερόλεπτα πριν από την είσοδο της Γιάννας Αγγελοπούλου –
Δασκαλάκη στην αίθουσα παρουσίασης του Παλαί ντε Μπολιέ, με τα άλλα εννέα μέλη
της Επιτροπής Διεκδίκησης και τους διεθνείς μας στη ΔΟΕ.

Ήταν η αρχή του θριαμβευτικού τέλους.

Και τώρα, με ένα ποτήρι κρητικό κρασί στο χέρι, ανοίγει την καρδιά της στα
«ΝΕΑ». Χωρίς ίχνος κόπωσης. Απαστράπτουσα στο κατακόκκινο ανσάμπλ, με στρας
που έδιναν λάμψη σε όλους γύρω που τη θαύμαζαν και αποζητούσαν ένα λεπτό για
να της σφίξουν το χέρι και να τις πουν δυο κουβέντες, ντόμπρες, ελληνικές,
μέσα από την ψυχή τους: «ευχαριστούμε Γιάννα».

­ Πόσο «μέτρησε» η άρτια ­ κατά την προσωπική μας εκτίμηση ­ παρουσίαση στο Μπολιέ;

«Πιστεύω ότι στην αίθουσα με τα μέλη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής η
ελληνική αντιπροσωπεία έπεισε τους ελάχιστους αναποφάσιστους. Είχαμε τη
δυναμική εκείνη που χρειαζόταν για να κερδίσουμε τις τελευταίες εντυπώσεις. Τα
καταφέραμε, γιατί εκτός του περιεχομένου του λόγου, με ένα θαυμάσιο τεχνικά
υλικό, βίντεο, γραφήματα κ.λπ., ζωντανέψαμε μια ΑΘήνα που οι περισσότεροι από
τους αθανάτους την ήξεραν διαφορετική ως πόλη όπως και τα κύρια χαρακτηριστικά
γνωρίσματα που τους είχαν περιγράψει. Δεν κάναμε λάθη. Μείναμε σιωπηλοί και
μιλήσαμε μόνο στην επίσημη συνέντευξη Τύπου για να απαντήσουμε στα ερωτήματα
των δημοσιογράφων».

ΤΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ

­ Ποια ήταν τα πειστικότερα επιχειρήματά σας στην παρουσίαση;

«Είμαι βέβαιη πως το οικονομικό μέρος, οι εγγυήσεις από τα χείλη του προέδρου
της ελληνικής κυβέρνησης προς τα μέλη της ΔΟΕ, το αναλυτικό, σχεδόν έτοιμο
πρόγραμμά μας ­ όχι μόνο το αγωνιστικό αλλά και της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας ­
έκαναν εντύπωση. Ακόμη, η διαδρομή της φλόγας στις πέντε ηπείρους, δείγμα
ειρήνης και ένωσης των λαών και των φυλών όλου του πλανήτη, κάτω από τον
Παρθενώνα, όπου θα φθάσει μετά την αφή της στην Αρχαία Ολυμπία, καθώς και το
αγκάλιασμα ολόκληρης της Ελλάδας με διοργανώσεις πολιτιστικών εκδηλώσεων και
φυσικά το “ξάφνιασμα” των αθανάτων με την προσφορά μας για τη μεταφορά και την
παραμονή των μελών της Ολυμπιακής οικογένειας, των δημοσιογράφων και των
αθλητών. Οι αθλητικές μας εγκαταστάσεις, από τις τελειότερες του κόσμου. Οι
επιτυχημένες διοργανώσεις μας, όποτε έχουμε αναλάβει, σε όλα τα σπορ. Το ύφος
της πρότασής μας, που είχε πάντα τις λέξεις “διεκδικούμε” και “δεν απαιτούμε”».

­ Ακόμη ένα σημείο που θα τονίζατε ιδιαίτερα, το οποίο κέρδισε ψήφους ή την
εμπιστοσύνη των αθανάτων;

«Στον τομέα αυτό πρέπει να ομολογήσω ότι είχαμε άριστη συνεργασία με τον Νίκο
Φιλάρετο και τον Λάμπη Νικολάου, με όλα τα μέλη της ΕΟΑ, καθώς επίσης με τα
μέσα ενημέρωσης που μας συμπαραστάθηκαν στην προσπάθειά μας. Έτσι, είχαμε
μελετήσει σωστά και με λεπτομέρειες τις κινήσεις μας στη διάρκεια των
επισκέψεων των μελών της ΔΟΕ.

Φοβούμασταν το λάθος. Θέλαμε να πλησιάσουμε το τέλειο. Προσπαθήσαμε να βρούμε
εκείνο που θα έκανε τους αθανάτους να συγκινηθούν και να σκεφθούν πολύ προτού
να αποφασίσουν ποια πόλη θα ψηφίσουν στη Λωζάννη. Έτσι, ταξιδέψαμε πολύ. Δεν
λείψαμε από καμία παρουσίαση στο εξωτερικό και πήραμε μέρος με εκπροσώπους μας
σε όλες τις μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις.

Το Πάρκο, στο Γουδί, ήταν ένα από τα σπουδαιότερα ευρήματα της Επιτροπής. Το
φύτεμα της ελιάς συγκίνησε και έβαλε σε προβληματισμό πολλά ή μπορώ να πω όλα
τα μέλη που επισκέφθηκαν την Αθήνα.

Το συγκινησιακό λοιπόν μέρος ήταν ένα από τα σημεία όπου πιστεύω ότι κέρδισε η
Αθήνα εντυπώσεις και ψήφους. Αλλά κοντά σε αυτό υπήρχε η επαγγελματική δουλειά
σε όλους τους τομείς που άλλαξε το σκηνικό και την εντύπωση που είχαν τα
περισσότερα από τα μέλη της ΔΟΕ για τη χώρα μας και φυσικά για μια κλονισμένη
εμπιστοσύνη στις ικανότητές μας. Πίστεψαν διαπιστώνοντας ότι τώρα έβλεπαν
μπροστά τους εκείνα που άλλες πόλεις τούς έδειχναν σε προπλάσματα, χάρτες και
σχέδια, στην Αθήνα να είναι έτοιμα και τα έργα υποδομής σε πλήρη εξέλιξη. Μας πίστεψαν».

-Να γυρίσουμε λίγους μήνες πίσω και να διαγράψουμε το διάστημα που ξεκίνησε η
προσπάθεια της διεκδίκησης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004.

«Πριν από δεκαεπτά περίπου μήνες, όταν ο Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης με κάλεσε
για να μου προτείνει την προεδρία της Επιτροπής για την διεκδίκηση των Αγώνων.
Ξαφνιάστηκα. Όχι μόνο εγώ, αλλά ο άντρας μου, ο Θόδωρος, και η οικογένειά μου.
Καθήσαμε γύρω από το τραπέζι και συζητούσαμε, κάναμε αναλύσεις, προσπαθούσαμε
να μάθουμε τι ήταν πραγματικά αυτή η πρόταση και πώς έπρεπε να απαντήσουμε. Το
διάστημα ήταν ελάχιστο. Πλησίαζαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Ατλάντα και έπρεπε
να κάνουμε κάτι, εφόσον αποδεχόμουν την τόσο τιμητική πρόταση».

“Γιάννα, πρέπει να κάνουμε κάτι για την πατρίδα. Και γι’ αυτό το κάτι, μας
δίνεται τώρα η ευκαιρία. Είναι μια δύσκολη εμπειρία, σ’ έναν τομέα που δεν
γνωρίζουμε, αλλά που μπορούμε να τον αντιμετωπίσουμε”. Αυτά ήταν τα λόγια του
Θόδωρου Αγγελόπουλου. Και, φυσικά, ούτε σκέψη να μη συμφωνήσω μαζί του: πρέπει
να κάνουμε κάτι για τον τόπο μας.

Δεν έπρεπε ν’ αφήσουμε μια ακόμη ευκαιρία για την Ελλάδα να πάει χαμένη».

­ Ποια είναι αυτή η ευκαιρία.

«Η διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων δεν είναι μόνο αγώνες και φιλοξενία στην
Ελλάδα. Σημαίνει προβολή της χώρας, δραστηριοποίηση σ’ όλους τους τομείς. Έργα
υποδομής, καινούργιες εγκαταστάσεις, προσέλκυση επενδυτών και κεφαλαίων.
Σημαίνει, πάνω απ’ όλα, επιστροφή στις ρίζες του Ολυμπιακού πνεύματος.
Σημαίνει ότι οι αθάνατοι κατάλαβαν την αδικία στο Τόκιο και θέλησαν να
επανορθώσουν το λάθος εκείνης της απόφασης που στενοχώρησε τους Έλληνες και
προβλημάτισε την αθλητική, ιδιαίτερα την Ολυμπιακή, οικογένεια. Κι έχει μεγάλη
αξία αυτό, γιατί τα φώτα όλου του κόσμου θα είναι στραμμένα στην Ελλάδα για
επτά χρόνια».

­ Έτσι, η απόφασή σας, προφανώς, δεν άργησε να δοθεί.

«Πράγματι. Είπα ναι και σχεδόν αμέσως ξεκίνησε η δουλειά… Ομολογώ πως το
δυσκολότερο πράγμα ήταν η εξεύρεση των συνεργατών μου. Είχα πλήρη ελευθερία
στις κινήσεις, είναι αλήθεια. Όμως, οι Ολυμπιακοί Αγώνες και η διεκδίκησή τους
ήταν μεγάλη και σοβαρή υπόθεση, ώστε να γίνουν πειραματισμοί.

Η εμπειρία της Ατλάντα ήταν στ’ αλήθεια κάτι που με βοήθησε πολύ. Γιατί εκεί
κατάλαβα ότι η Αθήνα μπορούσε να διοργανώσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Στην
Ατλάντα είχα εμπειρίες που με βοήθησαν να καταλάβω ότι έπρεπε να παλέψω, εγώ
και οι, στην παλάμη των χεριών μου μετρημένοι, συνεργάτες μου, με τον
υφυπουργό Αθλητισμού Ανδρέα Φούρα κοντά, τον Γιάννη Γιαννάκη και στη συνέχεια
την τελική ομάδα της Επιτροπής, σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Με μια άλλη
στρατηγική και φιλοσοφία διεκδίκησης. Όμως, ομολογώ ότι αυτές οι δυσκολίες
ήταν εκείνες που μ’ έκαναν ακόμα πιο αποφασιστική και εκείνες που με πείσμωσαν
ώστε χωρίς χρονοτριβή να γυρίσω στο σπίτι μου κι εκεί πλέον να καταστρωθούν τα σχέδια.

ΟΙ… ΕΞΕΡΕΥΝΗΤΕΣ

Πολλοί ζήτησαν να μάθουν πού κρίθηκε η μάχη της Λωζάννης. Για να γίνει όμως
κάτι τέτοιο, πρέπει πρώτα να διατρέξουμε αυτό που έκαναν στη συνέχεια και στο
διάστημα των δώδεκα περίπου μηνών σχεδόν όλοι οι στενοί συνεργάτες στην
Επιτροπή. Μερικοί από αυτούς, σήμερα, αποκαλούνται Μαγγελάνοι ή Μάρκο Πόλο.
Δεν είναι υπερβολή αν έλεγα πως, πράγματι, όλοι μας κάναμε τον γύρο του κόσμου.

Συνεργαστήκαμε με όλες τις ομοσπονδίες. Με τα μέλη της ΕΟΑ. Τους εκπροσώπους
της Ελλάδας στις διεθνείς ομοσπονδίες. Φυσικά, με τους δύο αθανάτους Νίκο
Φιλάρετο και Λάμπη Νικολάου.

Με τον δήμαρχο της Αθήνας Δημήτρη Αβραμόπουλο είμαστε σε συνεχή επαφή.

Κυρίως όμως υπήρξε τακτικότατη συνεργασία και σχεδιασμός των κινήσεών μας με
τον Πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη, που από την πρώτη στιγμή μέχρι τέλους στάθηκε
στο πλευρό της Επιτροπής και έδινε κατευθύνσεις ώστε να μην υπάρξουν εμπόδια
στον προγραμματισμό. Κοντά, οι φορείς και τα αρμόδια υπουργεία.

­ Η προετοιμασία για την επίσκεψη της Επιτροπής Αξιολόγησης;

«Καλύτερα να μην το θυμάμαι. Ήταν καθημερινή κούρσα. Έπρεπε να προλάβουμε και
να κερδίσουμε το χαμένο έδαφος. Οι αντίπαλές μας πόλεις, που ήταν άλλες δέκα,
έκαναν, τότε, πρόβες και περίμεναν την Επιτροπή της ΔΟΕ. Χρειάζονταν
“γκαραντί” από σοβαρές πηγές. Τις συγκεντρώσαμε σε χρόνο ρεκόρ, ενώ σε μερικές
περιπτώσεις ζητήσαμε παράταση, αλλά με εγγυήσεις ότι θα έφθαναν έγκαιρα στον
προορισμό τους».

­ Τελικά;

«Παρουσιάσαμε, κατά γενική ομολογία των μελών της Επιτροπής Αξιολόγησης, τον
καλύτερο φάκελο.

­ Άλλες διαπιστώσεις των μελών της ΔΟΕ;

«Διαπίστωσαν διαφορετική υποψηφιότητα. Είδαν και ομολόγησαν ­ τώρα που
μπορούμε να λέμε μερικές λεπτομέρειες ­ ότι υπήρχε επαγγελματισμός σε όλα και
αντί παρατηρήσεων, έδειξαν εμπιστοσύνη στα πρόσωπα της Επιτροπής και μας
συμβούλευαν τι έπρεπε να διορθώσουμε. Φυσικά, στις ολομέλειες της Επιτροπής.
Γιατί, άλλωστε, ο ρόλος της Επιτροπής είναι και συμβουλευτικός, προκειμένου οι
πόλεις να αντεπεξέλθουν στα κρίσιμα ερωτήματα που ο ίδιος ο φάκελος
υποψηφιότητας επιβάλλει και προβάλλει».

­ Ποιο ήταν, όμως, το κυριότερο όπλο σας στη διεκδίκηση;

«Το γεγονός ότι δουλέψαμε όλοι ως ομάδα, μια συμπαγής ομάδα που αποτελείτο από
νέους ανθρώπους, ικανούς, καταρτισμένους, που με τις γνώσεις και την εμπειρία
τους βοήθησαν ώστε να κάνουμε τη διαφορά από τις άλλες συνυποψήφιες πόλεις».

«Τώρα χρειάζεται δουλειά με βήματα σταθερά», δηλώνει η Γιάννα – Δασκαλάκη Αγγελοπούλου στον Μανώλη Μαυρομμάτη

-Πόσο βοήθησε η διοργάνωση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου, στην Αθήνα;

«Πολύ. Βοήθησε κυρίως το γεγονός ότι την επισκέφθηκαν, με την ευκαιρία αυτή,
41 μέλη της ΔΟΕ όπου τους κάναμε παρουσίαση στο Ζάππειο κι ακόμα ότι ήλθε κι
έμεινε στην Αθήνα για δέκα ημέρες ο Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ. Φυσικά, η
αναμφισβήτητη επιτυχία του στίβου ενίσχυσε την υποψηφιότητά μας γιατί δείξαμε
στον τομέα αυτό για μια ακόμα φορά ότι είμαστε ικανοί και άξιοι».

­ Ακούσαμε κυρίως τους Ιταλούς να υποστηρίζουν ότι «στη Λωζάννη,
η Αθήνα κι εσείς προσωπικά, αποφύγατε τις δημόσιες εμφανίσεις
και τις συνεντεύξεις Τύπου όπως οι άλλες πόλεις».

«Ήταν κι αυτό μέσα στο γενικότερο πλαίσιο της στρατηγικής μας. Δεν έπρεπε να
κάνουμε λάθος την τελευταία στιγμή, που πιθανότατα να μείωνε τις εντυπώσεις
για τη δουλειά μας. Δεν απαντούσαμε στις πολεμικές. Δεν μιλούσαμε για θρίαμβο,
νίκη και άλλα πολλά. Είμαστε σε συγχορδία με όλα τα μέλη της αντιπροσωπείας
μας στη Λωζάννη. Κάτι άλλωστε που ήθελε από την αρχή η κυβέρνηση και ο
Πρωθυπουργός. “Χαμηλοί τόνοι και συγκρατημένη αισιοδοξία”».

­ Περιμένατε μια τόσο μεγάλη σε ψήφους νίκη;

«Είχαμε κάνει πολλούς λογαριασμούς και σχέδια, νύχτα και ημέρα. Λάωαμε υπόψη
όλες τις πιθανές αλλαγές σκηνικού στις ψηφοφορίες. Σας ομολογώ ότι ποτέ δεν
σκέφθηκα κατά βάθος ότι θα χάναμε. Δεν ήθελα να το πω. Όμως, έπρεπε να
διατηρήσουμε όλοι την ψυχραιμία μας. Και όπως άκουσα να μου λένε τα πιο πολλά
από τα μέλη της ΔΟΕ, “τώρα είσαστε πραγματικοί επαγγελματίες. Τώρα σας
εμπιστευόμαστε”, “γι’ αυτό έχετε πολλές πιθανότητες να κερδίσετε τη μάχη”».

­ Έπρεπε όμως να είναι ένας και ο «αρχηγός».

«Κοιτάξτε. Δεν θα ήθελα μια τέτοια ημέρα να κάνω αυτοκριτική. Ξέρω όμως ότι
ήταν καλύτερα που έπαιρνε ένας τις αποφάσεις, άσχετα αν το γενικό πρόσταγμα
ήταν μελετημένο και καλά σχεδιασμένο. Την ευθύνη την είχα εγώ απέναντι στον
Πρωθυπουργό, τα μέλη της κυβέρνησης, τον ελληνικό λαό και αυτούς που μου
εμπιστεύτηκαν τη θέση αυτή».

­ Και τώρα τι;

«Τώρα χρειάζεται δουλειά, περισυλλογή και βήματα σταθερά πριν από κάθε απόφαση».

­ Θα είσαστε εσείς η πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων;

«Κοιτάξτε. Η προσπάθεια συνεχίζεται. Οι Ολυμπιακοί αγώνες πλέον, είναι γεγονός
ότι θα διεξαχθούν στην Ελλάδα. Θα ήθελα να ζήσω αυτό το όνειρο και να νιώσω τη
χαρά από κοντά, για εκείνο που μόχθησα, εργάστηκα σκληρά εγώ και οι συνεργάτες
μου στην Επιτροπή, για να γίνει πραγματικότητα. Περιμένω πρώτα να μιλήσω με
τον Πρωθυπουργό και μετά βλέπουμε. Τώρα, ας γευθούμε τη χαρά κι ας γιορτάσουμε
την επιτυχία του ελληνικού έθνους, απέναντι σε μεγάλες δυνάμεις που τώρα πια
μας θαυμάζουν και βλέπουν πιο κοντά τους… Προσοχή, δεν πρέπει να διαψεύσουμε
εκείνους που μας ψήφισαν και μας έδωσαν την εμπιστοσύνη τους αναθέτοντάς μας
τους Ολυμπιακούς Αγώνες».

«Αποδείξαμε ότι η Ελλάδα ενωμένη μπορεί και για τα πιο απίθανα θαύματα. Οι
Έλληνες μπορούν να περπατάνε με ψηλά το κεφάλι, υπερήφανοι γιατί οι
παραδόσεις, η ιστορία μας και ο πολιτισμός μας είναι απαραίτητοι για την
αναγέννηση του ολυμπιακού ιδεώδους, την επάνοδο της εμπιστοσύνης στη Διεθνή
Ολυμπιακή Επιτροπή, που στις 5 Σεπτεμβρίου στη Λωζάννη, αποφάσισε σωστά και
επανόρθωσε το “λάθος” της, πριν από επτά χρόνια. Τώρα, ο Πιέρ ντε Κουμπερτέν
και ο Δημήτρης Βικέλας, μπορούν ν’ αναπαυθούν στον αιώνιο ύπνο τους…»