ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ένα εκρηκτικό κοκτέιλ

Νετανιάχου – Αραφάτ. Ποιος θα τους σώσει από τον εαυτό τους; (Το σκίτσο από τη «Λιμπερασιόν»)

Αδυναμία, αδιαλλαξία, φανατισμός: τα τρία συστατικά στοιχεία ενός εκρηκτικού ­
κυριολεκτικά ­ κοκτέιλ.

ΤΟ ΜΟΝΟ που μπορούσε να προβλέψει κανείς με ασφάλεια μετά την πολύνεκρη
βομβιστική επίθεση της 30ής Ιουλίου στην Ιερουσαλήμ ήταν ότι θα ακολουθούσαν
κι άλλες. Και η πρόβλεψη αυτή επαληθεύτηκε χτες με τον πιο τραγικό τρόπο: ένα
ακόμη τυφλό τρομοκρατικό κτύπημα εναντίον αθώων ανθρώπων που κουβέντιαζαν
ανέμελα στα καφενεία ή έκαναν τα ψώνια τους στον πεζόδρομο Μπεν Γεχούντα της
ιστορικής πόλης. Οι σκηνές φρικιαστικές. Η κατάσταση απελπιστική. Η διαπίστωση
ίδια: κανείς από τους πρωταγωνιστές της λεγόμενης «ειρηνευτικής διαδικασίας»
δεν είναι σε θέση να προσφέρει μια προοπτική, μια διέξοδο, μια ελπίδα.

Η παλαιστινιακή ηγεσία είναι αδύναμη, ανίκανη και ανειλικρινής. Χάνοντας
συνεχώς έδαφος μεταξύ των Παλαιστινίων, στους οποίους προσφέρει επανάσταση στη
θεωρία και εξευτελισμούς στην πράξη, ο Γιασέρ Αραφάτ προσπαθεί να σταθεί στα
πόδια του με πλαστά συνθήματα και ευκαιριακές συμμαχίες. Διακηρύσσει ότι δεν
κάνει παραχωρήσεις παρά στον λαό του και φυλακίζει όσους τολμούν να τον
επικρίνουν. Καταδικάζει τις επιθέσεις των φανατικών της Χαμάς και λίγες μέρες
αργότερα εναγκαλίζεται με τους ηγέτες της στο όνομα της ενότητας. Μα δεν
αποκαλύπτει τι όπλα έχει αυτή η ενότητα. Τη γροθιά; Την πέτρα; Ή τις βόμβες;

Οι διαδηλώσεις δεν έφεραν αποτέλεσμα. Η «ιντιφάντα» βάφτηκε με αίμα. Κι
έμειναν οι βόμβες. Οι «καμικάζι» που αυτοκτονούν σπέρνοντας τη φρίκη και
παίρνοντας μαζί τους όσο περισσότερους αμάχους μπορούν αντικαθίστανται αμέσως
από άλλους. Υπολογίζεται πως η Χαμάς έχει σήμερα την υποστήριξη του ενός
τρίτου των Παλαιστινίων και η απήχησή της αυξάνεται διαρκώς. Όχι βέβαια επειδή
ο πολύπαθος αυτός λαός έγινε ξαφνικά ένας συλλογικός τρομοκράτης. Αλλά γιατί
τα αδιέξοδα της ειρηνευτικής διαδικασίας απελπίζουν, τυφλώνουν, φανατίζουν.
Και αποπροσανατολίζουν. Στρέφουν την οργή κατά του ισραηλινού πολίτη, αντί για
την αδιάλλακτη κυβέρνησή του.

Αυτή η κυβέρνηση ­ μια συγκροτημένη αρχή με οργανωμένο στρατό και ισχυρούς
συμμάχους ­ φέρει και τη μεγαλύτερη πολιτική ευθύνη για τη σημερινή κρίση. Το
είχε γράψει ο ισραηλινός αναλυτής Νταβίντ Γκροσμάν την επομένη της σφαγής στην
αγορά Μαχάνε Γεχούντα: η πρωτοβουλία ανήκει στο Ισραήλ γιατί έχει περισσότερα
χαρτιά στα χέρια του από τους αντιπάλους του. Τα χαρτιά αυτά χρησιμοποιούνται
προς το παρόν με μονόπλευρο και αντιπαραγωγικό τρόπο: αποκλεισμός των
παλαιστινιακών εδαφών, κατεδάφιση σπιτιών, απειλές για εισβολή στις αυτόνομες
περιοχές. Ποιος θα αλλάξει τη ρότα του καραβιού; Με ποιο τρόπο θα
αποκατασταθεί ένα κλίμα κατανόησης και εμπιστοσύνης μεταξύ δύο λαών που είναι
καταδικασμένοι να συνυπάρξουν; Ποιος θα σώσει ­ όπως έγραφε ο Γκροσμάν ­ τους
Ισραηλινούς και τους Παλαιστινίους από τον εαυτό τους;

Η αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών, που την άλλη εβδομάδα ξεκινάει περιοδεία
στη Μέση Ανατολή, δεν κρύβει τις φιλο-ισραηλινές συμπάθειές της. Τα περιθώρια
είναι στενά, ο χρόνος πιέζει. Όλα τα μάτια όμως είναι στραμμένα πάνω της.