Για την πολιτική στα φάρμακα

Ο κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Αδάμος, φαρμακοποιός (Πολυμνίας 4 – Παπάγου) αναφερόμενος σε
δημοσίευμα της εφημερίδας (21-8-97) για την πολιτική στα φάρμακα, γράφει:

«Στα “ΝΕΑ” της 21-8-97 και στη στήλη “Τρίτη Άποψη” διάβασα το άρθρο του κ.
Γ.Δ. Σκουτέλη “Ποια πολιτική για το φάρμακο”, που ήταν αρκετά πλήρες και σωστό
και δείχνει μια γνώση του αντικειμένου από τον συγγραφέα του.

Εν τούτοις, λόγω εμπειρίας, θα ήθελα να κάνω ορισμένες παρατηρήσεις πάνω στο
άρθρο αυτό:

1) Η αύξηση των φαρμακευτικών δαπανών δεν οφείλεται μόνο στους παράγοντες που
πολύ σωστά αναφέρει, αλλά και στην αποκατάσταση των παλαιών και καλών (και
φθηνών) φαρμάκων από τα νέα και αμφιβόλου ανωτερότητας, αλλά πάντοτε
ακριβότερα, φάρμακα, που προωθούνται μανιωδώς με κάθε νόμιμο και παράνομο
τρόπο από τις φαρμακευτικές εταιρείες.

Η εξέταση των στατιστικών στοιχείων πωλήσεων των διαφόρων κατηγοριών φαρμάκων
(π.χ. από το IMS) κατά τα τελευταία χρόνια αποδεικνύει πόσο μεγάλη είναι αυτή
η υποκατάσταση.

2) Η προσφορά φαρμάκων από την εγχώρια παραγωγή δεν είναι χαμηλή ως ποσότητα
και ποικιλία φαρμάκων. Είναι χαμηλή ίσως ως ποιότητα, ως μέθοδος προώθησης και
ως όραμα των παραγωγών της.

3) Αποτελεί μεγάλη απλοποίηση (και συγχωροχάρτι) η άποψη ότι «οι πρακτικές
ιδιοτελούς συνταγογραφίας είναι η ιατροφαρμακευτική έκφραση ενός πανελληνίου
πολιτιστικού φαινομένου. Εδώ δεν πρόκειται, κύριοι, για μια οποιαδήποτε
εμπορική συναλλαγή. Εδώ πρόκειται για φάρμακο, ένα κοινωνικό αγαθό, πολύτιμο
για την υγεία και τη ζωή του ανθρώπου, που διακινείται από τους γιατρούς που
έχουν δώσει έναν όρκο στον Ιπποκράτη. Μήπως είναι ρομαντικά όλα αυτά;

4) Ασφαλώς το κλειδί είναι «το επίπεδο εκπαίδευσης και συνειδητοποίησης του
ιατρικού σώματος». Ασφαλώς καλός είναι ο αγιασμός, αλλά μήπως χρειάζεται και
καμιά γάτα;