Μετρούν καρέ καρέ επιδόσεις και λάθη

Από τα 10 ώς τα 30 μέτρα ο Άγγελος Παυλακάκης είναι ένας από τους
ταχύτερους ανθρώπους στον κόσμο. Αν, μάλιστα, ο καλύτερος Έλληνας σπρίντερ του
Αθήνα ’97 μπορούσε να κρατήσει τον ίδιο ρυθμό στα υπόλοιπα 70 μέτρα, το
ηλεκτρονικό χρονόμετρο δεν θα σταματούσε στα 10” 11 αλλά στα 9” 90!

Τρισδιάστατη ανάλυση. Στα μηχανήματα του Εργομετρικού Κέντρου, στο ΟΑΚΑ, ο Λευτέρης Τσαρούχας εξετάζει το μοντέλο του Κώστα Γκατσιούδη στη νικηφόρα βολή του

ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ προκύπτουν από τις μετρήσεις και αναλύσεις του Εργομετρικού
Κέντρου του ΟΑΚΑ, που έγιναν σε συνεργασία με τα ΤΕΦΑΑ Σερρών στη διάρκεια του
Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου. Χρησιμοποιώντας κάμερες, υπολογιστές και
εξειδικευμένα ηλεκτρονικά προγράμματα, οι επιστήμονες του Τμήματος
Βιομηχανικής, με υπεύθυνο τον Λευτέρη Τσαρούχα, μέτρησαν τις επιδόσεις όλων
των αθλητών στους δρόμους των 100 και 200 μέτρων, των 100, 110 και 400 μέτρων
με εμπόδια ανδρών και γυναικών, καθώς και στα αγωνίσματα του ακοντισμού ανδρών
και γυναικών, τριπλούν και ύψους ανδρών.

Στους δρόμους ταχύτητας ο στόχος ήταν η χρονοανάλυση των επιδόσεων και η άμεση
διάθεση των αποτελεσμάτων στους αθλητές για την καλύτερη πληροφόρησή τους. Ο
Παυλακάκης, για παράδειγμα, επισκέφτηκε το εργαστήριο ­ που βρίσκεται στον
χώρο των ξενώνων του σταδίου ­ την επομένη της κούρσας του στα 100, για να δει
τα σημεία στα οποία υστέρησε και να ακούσει τη γνώμη των ειδικών.

Η δουλειά των Ελλήνων διέφερε από αυτή των Γερμανών συναδέλφων τους, που είχαν
έρθει από την Κολωνία. Κατά κύριο λόγο, επικέντρωσαν την προσοχή τους σε
διαφορετικά αγωνίσματα, αλλά και σε αυτά που ήταν κοινά, όπως τα 100 μέτρα,
ενδιαφέρθηκαν για διαφορετικά στοιχεία και έδωσαν έμφαση στους Έλληνες
αθλητές. «Στο κατοστάρι μετρήσαμε τους χρόνους των αθλητών στα 10, 30, 60 και
80 μέτρα, τους ενδιάμεσους χρόνους σε αυτές τις αποστάσεις (π.χ. από τα 10 ώς
τα 30 μέτρα), τον αριθμό και το μήκος των διασκελισμών, καθώς και τη συχνότητά
τους», εξηγεί ο κ. Τσαρούχας.

ΜΟΝΤΕΛΟ ΚΟΥΡΣΑΣ

Οι επιστήμονες έχουν στη διάθεσή τους ένα μοντέλο της ιδανικής κούρσας, που
έχει βγει αναλύοντας εκατοντάδες αγώνες και το οποίο ισχύει διεθνώς. Το πιο
πρόσφατο είναι αυτό του 1988, το οποίο θα εμπλουτιστεί τώρα με τα νέα
δεδομένα.

Ο Παυλακάκης, λοιπόν, ο οποίος έχει τις καλύτερες επιδόσεις από όλους τους
Έλληνες που αγωνίστηκαν, φαίνεται πως έχει πολύ μεγάλα περιθώρια για βελτίωση.
«Από τα 10 ώς τα 30 μέτρα έχει εκπληκτική επιτάχυνση (1,95 δευτερόλεπτα),
μόλις δύο εκατοστά του δευτερολέπτου χειρότερη από τον παγκόσμιο πρωταθλητή
Μορίς Γκριν.

Οι χρόνοι του στα πρώτα 30 και 60 μέτρα δείχνουν ότι μπορεί να πάει πολύ πιο
γρήγορα από τα 10” 11. Με βάση το 3” 85 που έκανε στα 30 μέτρα, σύμφωνα με
το μοντέλο, στα 100 θα έπρεπε να κάνει 9” 90. Αντίστοιχα, στα 60 μέτρα είχε
χρόνο 6” 50, κάτι που σημαίνει 10” 03 στα 100. Στα τελευταία 20 μέτρα, όμως,
είναι που χάνει την ταχύτητά του και μειώνει τον χρόνο του», επισημαίνει ο κ.
Τσαρούχας. Το ίδιο μειονέκτημα στα τελευταία 50 μέτρα έχει ο Γιώργος
Παναγιωτόπουλος, ο οποίος μάλιστα στον τελικό των 200 μέτρων είχε στην
εκκίνηση έναν από τους καλύτερους χρόνους αντίδρασης απ’ όλους τους αθλητές
στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα: 115 χιλιοστά του δευτερολέπτου! Σύμφωνα με τον χρόνο
που έκανε στα 50 μέτρα (5” 83), με βάση το μοντέλο, θα μπορούσε να κάνει 19”
83. Ακόμα και ο χρόνος του στα 150 μέτρα (15” 24), όπου ήδη είχε χάσει
έδαφος, αντιστοιχούσε σε 20” 24, αντί για 20” 32 που έκανε τελικά.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η μείωση της ταχύτητας των αθλητών στα τελευταία
μέτρα δεν οφείλεται σε κούραση, αλλά σε λάθη τεχνικής. Κάτι που μπορεί να
διορθωθεί με ειδική και έντονη προπόνηση.

Στα υπόλοιπα αγωνίσματα αλμάτων και ρίψεων, έγινε μία τρισδιάστατη ανάλυση της
κίνησης των αθλητών στον χώρο, μετρώντας συνισταμένες, γωνιακές, κατακόρυφες
και οριζόντιες ταχύτητες, γωνίες απογείωσης, κέντρο βάρους και άλλα δεδομένα.

«Από αυτή την ανάλυση φαίνεται ότι ο Κώστας Γκατσιούδης έχει τα μεγαλύτερα
περιθώρια για βελτίωση απ’ όλους τους ακοντιστές. Ένα από τα βασικά του ατού
είναι η μεγάλη ταχύτητα που αναπτύσσει στον διάδρομο», λέει ο κ. Τσαρούχας.

Όσο για τον Λάμπρο Παπακώστα, ενώ πετυχαίνει μεγάλη γωνία απογείωσης από το
έδαφος, καλύτερη και από αυτή του Σοτομαγιόρ, υστερεί στην ταχύτητα με την
οποία πλησιάζει το στρώμα, κάτι που του στερεί το μεγαλύτερο άλμα.

Η δουλειά του Εργομετρικού Κέντρου στο Αθήνα ’97 θα αποτελέσει πολύτιμη βάση
δεδομένων για όλους τους Έλληνες προπονητές και αθλητές που θα θελήσουν στο
μέλλον να συγκρίνουν την τεχνική και τακτική τους με αυτήν των μεγαλύτερων
ξένων ονομάτων. Μαζί με τον κ. Τσαρούχα εργάστηκαν από το Τμήμα Βιομηχανικής
οι Αρσένης Γιαβρόγλου και Βαγγέλης Άντζακας, και από τα ΤΕΦΑΑ Σερρών ο
λέκτορας Χρήστος Παπαδόπουλος και βοηθοί φοιτητές του.