ΑΥΤΟΙ

… του Οχάιο, η Μπέβερλυ Ντέννις, έλαβε προ καιρού ένα γράμμα γεμάτο
σεξουαλικές φαντασιώσεις. Ο ανώνυμος αποστολέας ήξερε γι’ αυτήν πότε
γεννήθηκε, πώς ζούσε, πώς χώρισε, ακόμη και με τι μάρκα σαπούνι πλενόταν.
Τρομαγμένη, η Μπέβερλυ έτρεξε στην αστυνομία και, τελικά, ο δράστης
εντοπίστηκε. Λεγόταν Χαλ Παρφαί. Βιαστής, εγκάθειρκτος στο Τέξας, ο Χαλ
ταξινομούσε καρτέλες εταιριών μάρκετινγκ. Δεσμοφύλακες και κρατούμενοι έβγαζαν
κάμποσα δολλάρια απ’ την εργολαβία.

… καρτελών στις ΗΠΑ κατέχει η Μετρομαίηλ. Κολοσσός των πωλήσεων δι’
αλληλογραφίας, έχει φακελώσει το 90% του πληθυσμού. «Παίζοντας» στο κελλί του,
ο Χαλ ερωτευόταν τις χάρτινες γυναίκες δίχως πρόσωπο που περνούσαν από τα
δάχτυλά του. Στη δίκη που ακολούθησε, η Μετρομαίηλ εμφανίσθηκε συντετριμμένη.
Κατανοούσε το σοκ της Μπέβερλυ. Ήταν ένα ατύχημα, στην όλη λειτουργία του
συστήματος. Οι πολίτες ωστόσο, είπε η εταιρία, δίνουν ευχαρίστως τα στοιχεία
τους, για καλύτερη εξυπηρέτηση. Ούτε είναι μόνη η Μετρομαίηλ. Όλες πλέον οι
επιχειρήσεις καταγράφουν αναλυτικά τους πελάτες τους (και το προσωπικό τους).
Καρτέλες διατηρούν επίσης χιλιάδες οργανισμοί, σωματεία, τράπεζες, κλινικές,
άσε πια τις δημόσιες υπηρεσίες. Η τελευταία λέξη του φακελώματος: Επιχειρήσεις
αποκλειστικά συγκέντρωσης, επεξεργασίας και εμπορίας προσωπικών στοιχείων ­ τα
οποία αγοράζουν, δανείζονται ή κλέβουν από άλλες επιχειρήσεις.

… εργαζομένους στις ΗΠΑ δουλεύει σε επιχείρηση όπου η επαφή πωλητή-αγοραστή
είναι χάρτινη ή ηλεκτρονική, συχνά από μεγάλη απόσταση και κατά κανόνα μέσω
ερωτηματολογίων, ταχυδρομικώς, τηλεφωνικώς ή με κομπιούτερ. Οι δικηγόροι της
Μετρομαίηλ παραδέχτηκαν ότι στις συγκεντρωτικές καταστάσεις της εταιρίας
υπήρχαν για την καημένη την Μπέβερλυ «συνολικά 900 πληροφορίες». (Μεταξύ άλλων
το εισόδημά της, τα χόμπυ της και ότι έπαιρνε χάπια για το στομάχι, για την
αϋπνία, για αιμορροΐδες κ.λπ.). Αλλά οι καταγραφές προσωπικών στοιχείων έχουν
πάρει εκπληκτικές διαστάσεις με τις εξελίξεις στην ηλεκτρονική. Οι ταπεινές
παλιές καρτέλες ωχριούν σε ακρίβεια, πληρότητα και τάξη μπροστά, λ.χ., στις
πιστωτικές κάρτες ή σ’ εκείνες των ΑΤΜ, μπροστά στα κινητά τηλέφωνα, στις
κάμερες εποπτείας χώρων (στις ΗΠΑ, κάθε πολίτης περνά 20 φορές την ημέρα
μπροστά από τέτοια κάμερα) και προπάντων, φυσικά, στο Ιντερνέτ.

… ο ήρωας του Κάφκα, «δικαζόταν» μια ζωή, γενικά και αόριστα, αγνοώντας
μάλιστα για ποιο ακριβώς πράγμα ήταν υπόλογος. Ο Ουΐνστον Σμιθ, στο «1984» του
Όργουελ, αγωνιζόταν αδιάκοπα να ξεφύγει από το πανταχού παρόν βλέμμα του
Μεγάλου Αδελφού. Είναι άραγε κάπως έτσι και ο σύγχρονος πολίτης; Ένας
επιτηρούμενος, ένας υπόδικος, σε ελάχιστα καλύτερη θέση από τον Χαλ Παρφαί με
την καρτολαγνεία του; Το τελευταίο αφιέρωμα του «Τάιμ» είχε τίτλο «Ο θάνατος
της ιδιωτικής ζωής». Οι ειδικοί συνιστούν αυτοπροστασία: Πληρώνετε πάντα
μετρητοίς. Ξεχάστε το πλαστικό χρήμα και τις τραπεζικές κάρτες. Μη δίνετε τα
στοιχεία σας παρά μόνο σε όργανα του νόμου. Ξεχάστε το κινητό τηλέφωνο. Μακρυά
από τις παγίδες του Ιντερνέτ. Τον εαυτό σας χαρίζετε μόνο στον εαυτό σας.
Θωράκιση. Ό,τι έκανε και η Μπέβερλυ. Όλη την αποζημίωση από τη Μετρομαίηλ την
ξόδεψε σε συναγερμούς, πόρτες ασφαλείας, και κάγκελλα παραθύρων….