Με αποφασιστικότητα και ελπίδες στη Λωζάννη

ΠΟΣΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ είναι οι τελευταίες ημέρες πριν από την ψηφοφορία της
Λωζάννης, για τις πέντε υποψήφιες πόλεις που διεκδικούν τη διοργάνωση των
Ολυμπιακών Αγώνων του 2004;

Πόσο μπορεί να «στοιχίσει» ένα ή περισσότερα λάθη (ή παραλείψεις), ακόμα και
την τελευταία ημέρα της παρουσίασης;

Έχοντας ολοκληρώσει την παρουσίαση των υποψήφιων πόλεων, ας θυμηθούμε
περιστατικά της προηγούμενης υποψηφιότητας.

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΣΤΟ ΤΟΚΙΟ

Στο Τόκιο υπήρχε μια άλλη αντίληψη για την υποψηφιότητα, η οποία προερχόταν
από τη σιγουριά και τη βεβαιότητα ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες της εκατονταετίας
ανήκαν δικαιωματικά στην Αθήνα. Έτσι, με αυτό το σκεπτικό, δεν προσέχθηκαν
μερικές λεπτομέρειες και κυρίως ο τρόπος που ψηφίζουν οι «αθάνατοι» ­ ο τρόπος
με τον οποίο οι Αμερικανοί λειτουργούσαν ή, αν θέλετε, δούλευαν.

Σε μία βίλα νοικιασμένη πριν από περίπου ένα χρόνο (λίγα χιλιόμετρα πιο μακριά
από τα κεντρικά ξενοδοχεία στα οποία συνεδρίαζε η ολομέλεια της Διεθνούς
Ολυμπιακής Επιτροπής), οι Αμερικανοί υπεύθυνοι της Επιτροπής Διεκδίκησης
δεχόντουσαν «επισήμους» και μη, για να τους ενημερώσουν για την υποψηφιότητα
της Ατλάντα.

ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΗΣ ΑΤΛΑΝΤΑ

Και ο Γιανγκ, τέως δήμαρχος της αμερικανικής πόλης, χαμογελούσε διαρκώς σ’
εκείνους που πίστευαν ότι «οι Αφρικανοί θα προτιμούσαν την Αθήνα, αντί της
Ατλάντα, της πόλης, δηλαδή, που όχι απλώς έχει ρίζες κάθε πολίτης της
πρωτεύουσας της Τζώρτζια, αλλά έχει και τους περισσότερους μετανάστες από τη
Μαύρη Ήπειρο…».

Στον αντίποδα, η ελληνική υποψηφιότητα έμεινε στον συναισθηματισμό, τη μαγεία
του αρχαίου μας πολιτισμού και του σίγουρα άρτιου φακέλου υποψηφιότητας, που
δέσποζαν στο ελληνικό περίπτερο, δίπλα σε αυτά των άλλων πόλεων. Μείναμε
καρφωμένοι στην Ιστορία μας. Και μέσα σε όλα τ’ άλλα, σε μια διατήρηση
ισορροπιών, που οι επικεφαλής της Επιτροπής προσπάθησαν να δώσουν στην
αποστολή, χωρίς όμως ν’ αποφευχθούν οι παραλείψεις και τα λάθη τακτικής.

Οι εφημερίδες και γενικότερα ο Τύπος, ξένος κι ελληνικός, τάχθηκε με το μέρος
της Αθήνας. Και οι αντιδράσεις μετά την ανάθεση των Αγώνων στην Ατλάντα ήταν
όλες εναντίον της ΔΟΕ. Αυτό είναι περισσότερο από σίγουρο.

ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΗΜΕΡΑ

Παρ’ όλ’ αυτά, το λάθος έγινε την τελευταία ημέρα. Ήταν αμέσως μετά την
παρουσίαση και στη διάρκεια της συνέντευξης που ακολουθεί για κάθε υποψήφια πόλη.

Ήταν τότε, που μια λαθεμένη και βεβιασμένη απόφαση – απάντηση, τίναξε στον
αέρα τις προσπάθειες που όλα τα μέλη είχαν κάνει.

Η τελευταία συνέντευξη είναι εξίσου σημαντική όσο και μία παρουσίαση. Όσο κι
αν φαίνεται παράξενο.

Στο Τόκιο, η ερώτηση του απεσταλμένου του Ρώυτερ (είναι γνωστό άλλωστε πόσο
«θετικά» βλέπει το συγκεκριμένο πρακτορείο τις ελληνικές προσπάθειες) ήταν
καταλυτική, αφού δεν πήρε απάντηση, και ο δημοσιογράφος έσπευσε να γράψει στο
άρθρο του για «ανεπάρκεια των μελών της αποστολής και υπεκφυγών στους
δημοσιογράφους. Άρα, δεν είναι βέβαιο κατά πόσο η Αθήνα είναι ικανή να
διοργανώσει τους Ολυμπιακούς αγώνες»..

ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΠΗΡΕΑΣΑΝ

Οι πληροφορίες αυτές μεταφέρονται άμεσα στα μέλη της ΔΟΕ που βρίσκονται την
ίδια ώρα συγκεντρωμένα στην αίθουσα, έτοιμα για να ψηφίσουν. Και φυσικά, οι
πληροφορίες αυτές αποτελούν ερέθισμα στις αντιδράσεις της κοινής γνώμης για
τις υποψήφιες πόλεις, που συμμερίζονται σ’ ένα βαθμό τα μέλη της ΔΟΕ που
ψηφίζουν εκείνη την ώρα.

ΕΙΝΑΙ γεγονός ότι στις περισσότερες ψηφοφορίες που αφορούν ανάθεση μεγάλων
αθλητικών γεγονότων σε μία χώρα ή πόλη, όπως τώρα με τους Ολυμπιακούς Αγώνες,
ένα σημαντικό βάρος προτίμησης είχε εκείνος που συγκέντρωνε το «γενικότερο
ενδιαφέρον των χορηγών και του τηλεοπτικού δικτύου που καλύπτει τη
διοργάνωση».

Έτσι, τα οικονομικά συμφέροντα, τις περισσότερες φορές, οδηγούσαν σε
αποτέλεσμα «έκπληξη». Έγινε με την Αθήνα το 1990, έγινε αργότερα με το Σίδνεϊ
εις βάρος του Πεκίνου και παλαιότερα το 1988, με τη Σεούλ και τη Νότια Κορέα,
όπου η «συνδρομή ήταν οικονομική και πολιτική στο καθεστώς».

­ Οι μεγάλες εταιρείες με τα τεράστια συμφέροντα ανάληψης εργολαβιών είναι
εκείνες που βρίσκονται πίσω από κάθε μεγάλη διεθνή ομοσπονδία ή οργανισμό. Η
πόλη ή χώρα που έχει ανάγκη «ανοικοδόμησης» συγκεντρώνει και περισσότερο
ενδιαφέρον για τους ενδιαφερόμενους φορείς.

Εκτός κι αν η πολιτική σταθερότητα δεν είναι αυτή που θα παρέχει τις
απαραίτητες εγγυήσεις για τη διοργάνωση.

Είναι απαραίτητο να υπογραμμίσουμε εδώ ότι «για πρώτη φορά ύστερα από πολλά
χρόνια, οι παράγοντες αυτού του είδους επηρεασμού έχουν μειωθεί στο ελάχιστο».

Και είναι σημαντικό για την Αθήνα το γεγονός ότι «το Ολυμπιακό κίνημα αναζητεί
σανίδα σωτηρίας για αναβάθμιση και επιστροφή στη συνείδηση του κόσμου του
Ολυμπιακού Ιδεώδους.

Χρειαζόμαστε Ολυμπιακούς Αγώνες που η Ολυμπιακή οικογένεια θα πιστέψει και
πάλι σε μας» είναι τα λόγια των περισσότερων μελών της Διεθνούς Ολυμπιακής
Επιτροπής, μετά την απόφαση για το Σίδνεϊ εις βάρος του Πεκίνου και, λίγο
αργότερα, την εμπειρία των αγώνων στην Ατλάντα.

Στην πρώτη περίπτωση, γιατί η Πλατεία Τιέν Ανμέν ακόμα πενθούσε τους μάρτυρες
νεκρούς της και στην τελευταία, όταν οι μπίζνες κατέρριψαν και εξαφάνισαν τις
ελπίδες για μια Ολυμπιάδα που όλοι επιζητούσαν και αρκετοί, ίσως,
ονειρεύονταν, πως θα ζούσαν στο Νέο Κόσμο.