[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΤΟ ΝΟΜΟΘΕΤΗΜΑ εκυοφορείτο επί μία πενταετία. Υπέστη αλλεπάλληλες τροποποιήσεις
από καθηγητές Πανεπιστημίου, πλειάδα άλλων νομικών και συμβούλων υπουργών για
να αφήσει τελικά το πρόβλημα ανέγγιχτο: το εμπόριο βρεφών. Ένα παζάρι
εκατοντάδων εκατομμυρίων μέσα στο σκοτάδι της παρανομίας, αλλά μπροστά στα
αθώα μάτια παιδιών που πιθανότατα ποτέ στη ζωή τους δεν θα μάθουν ότι κάποια
στιγμή υπήρξαν το «εμπόρευμα»…

Σχεδόν ένα χρόνο μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου για τις αλλαγές στο δίκαιο
των υιοθεσιών, το εμπόριο της ντροπής ζει και βασιλεύει. Στη σωρεία των
αποκαλύψεων για το όργιο με την εμπορία βρεφών που ακολούθησε τα πρώτα
μεταπολεμικά χρόνια, έρχονται να προστεθούν οι αποκαλύψεις (με επ’ αυτοφώρω
συλλήψεις κατά τη «συναλλαγή») για τη δράση σύγχρονων κυκλωμάτων με
δικηγόρους, γιατρούς, συμβολαιογράφους, που μεσολάβησαν σε δεκάδες αγοραπωλησίες.

Και οι αποκαλύψεις αυτές συνεχίζονται και θα εξακολουθήσουν, για τον
απλούστατο λόγο ότι και ο νέος νόμος άφησε ζωντανές τις λεγόμενες ιδιωτικές
υιοθεσίες. Τη δυνατότητα, δηλαδή, οι φυσικοί και θετοί γονείς να «κανονίζουν»
μέσω ενός ιδιώτη διαμεσολαβητή τη «δουλειά», χωρίς την παρέμβαση ενός κρατικού
ιδρύματος ή άλλου φορέα υιοθεσιών. Και να απευθυνθούν στο δικαστήριο για την
τυπική επικύρωση της υιοθεσίας, χωρίς να υπάρχουν περιθώρια ελέγχου εάν πίσω
από τη «συμφωνία» άλλαξαν… οικογένεια και κάποια εκατομμύρια.

Η επίσημη δικαιολογία για τη διατήρηση των ιδιωτικών υιοθεσιών ήταν η αποτροπή
των «εικονικών γεννήσεων». Με την κάλυψη, δηλαδή, κάποιων ιδιωτικών κλινικών
οι θετοί γονείς να εμφανίζονται ότι γέννησαν το βρέφος που αγόρασαν. Και με
αυτό το επιχείρημα (που η αλήθεια είναι ότι έχει βάση) οι αρμόδιοι προτίμησαν
να αφήσουν στο σύνολό τους τα πράγματα ως έχουν, αντί να προωθήσουν κάποιες
δικλίδες ασφαλείας.

Έτσι, το εμπόριο βρεφών θα έχει μέλλον, αφού θα συντηρείται από την έλλειψη
παιδιών προς υιοθεσία (στα ιδρύματα υποβάλλονται ετησίως 500 αιτήσεις και τα
παιδιά δεν ξεπερνούν τα 100), την επιθυμία μιας ανάδοχης οικογένειας να
αποκτήσει νεογέννητο και την οικονομική ανέχεια πολύτεκνων οικογενειών. Και θα
παραμένει η μοναδική περίπτωση, μετά την κατάργηση της δουλεμπορίας, που η
ανθρώπινη ύπαρξη θα αποτιμάται σε χρήμα και θα πωλείται.