ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Εξόριστοι στη γη τους…

Συνηθισμένη εικόνα. Έπειτα από ισραηλινό βομβαρδισμό στον Νότιο Λίβανο, προσπαθούν να σβήσουν τις φωτιές

Οι ρουκέτες και οι βόμβες διαδέχονται η μία την άλλη σε μια ανατριχιαστική
αλλά και φονική συνάμα συναυλία. Στον απόηχό τους οι κάτοικοι του Νοτίου
Λιβάνου αγωνίζονται, μόνοι, να επιζήσουν σ’ έναν πόλεμο, που είναι κατάδικός
τους, αλλά τον διεκδικούν το Ισραήλ και οι αντάρτες Χεζμπολά.

ΑΥΤΟΙ που βρίσκονται στο τελευταίο αραβικό μέτωπο, στην ισραηλινή μεθόριο,
έχουν μπει στο περιθώριο, απ’ όλους ­ τόσο τους δικούς τους πολιτικούς όσο κι
εκείνους που κάθονται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Αλλά είναι ξεχασμένοι
κι από τα μέσα ενημέρωσης, εκτός κι αν οι ρουκέτες αντηχήσουν στην περιοχή τους.

«Είμαστε εξόριστοι στη γη μας» λέει ο Ασάαντ, ένας σιίτης χωρικός από το χωριό
Χιάμ, που είναι απομονωμένο από τον υπόλοιπο Λίβανο. Πατέρας πέντε παιδιών, τα
βολεύει με 250 δολάρια που παίρνει από ένα δεύτερο σπίτι που νοικιάζει στο χωριό.

Από τους 400.000 κατοίκους που υπάρχουν επίσημα στα χαρτιά, μόνο 130.000
εξακολουθούν να παραμένουν στην περιοχή.

Μια ειρηνευτική συμφωνία είναι ο μόνος τρόπος να τερματιστεί η 19χρονη
ισραηλινή κατοχή στο μεθοριακό αυτό τμήμα του Λιβάνου. Είναι η «ζώνη
ασφαλείας» που έχουν δημιουργήσει οι Ισραηλινοί σε ξένο έδαφος για να
προστατεύσουν τους ισραηλινούς οικισμούς του Βορρά.

Η ζώνη κατοχής του Ισραήλ στον Νότιο Λίβανο από το 1985 ελέγχεται από
ισραηλινές δυνάμεις και εξωμότες πολιτοφύλακες που αυτοαποκαλούνται στρατός
του Νοτίου Λιβάνου.

Υπάρχουν πέντε είσοδοι στην περιοχή, που ελέγχονται από τα στρατεύματα της
κυβέρνησης του Λιβάνου, αλλά οι μάχες ανάμεσα στον ισραηλινό στρατό κατοχής
και τους αντάρτες Χεζμπολά (Κόμμα του Θεού) καθιστούν προβληματική τη
λειτουργία τους.

Εκείνο, όμως, που κάνει τους κατοίκους της περιοχής πολύ ανήσυχους, είναι η
παντελής έλλειψη ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων ανάμεσα στη Συρία, το Ισραήλ
και τον Λίβανο.

«Ο τρόμος βασιλεύει εδώ», λέει η 35χρονη Νάντα, που εκφράζοντας την αγωνία της
μητέρας, προσθέτει: «Κι αν αρρωστήσει ένα παιδί, πού να το πάς;».

Τον Απρίλιο του 1996, το ισραηλινό πυροβολικό βομβάρδιζε αδιάκοπα επί 17
ημέρες τα χωριά του Νοτίου Λιβάνου, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους
περισσότεροι από 100 άμαχοι.

Μόνο το 1997, το στρατοδικείο της Βηρυτού έχει καταδικάσει, ερήμην,
περισσότερους από 200 Λιβανέζους πολίτες κατοίκους του Νοτίου Λιβάνου, για
συνεργασία με το Ισραήλ.

Απελπισμένοι κι από ανάγκη για να θρέψουν τις οικογένειές τους, κατατάχθηκαν
στην φιλοϊσραηλινή πολιτοφυλακή, με επικεφαλής τον στρατηγό Αντουάν Λαχντ, που
έχει καταδικαστεί σε θάνατο για προδοσία, ερήμην, από λιβανικό δικαστήριο.

Το Ισραήλ πληρώνει τους πολιτοφύλακες με 400 δολάρια τον μήνα κι επιτρέπει σε
2.000 μέλη των οικογενειών τους να περνούν τα σύνορα και να εργάζονται στο
ισραηλινό έδαφος.

Στην περιοχή η σύγχυση κυριαρχεί. Πολλοί είναι εκείνοι που τραγουδούν
λιβανέζικα εθνικιστικά τραγούδια, πίνουν ισραηλινή μπίρα και δεν ξέρουν τι θα
γίνει όταν έρθει η ειρήνη.