ΑΥΤΟΙ

… και πάλι παιδεία. «Το σοκ του 2000 θα το αντέξουν μόνο οι χώρες που θα
έχουν εκπαίδευση υψηλού επιπέδου», διακήρυσσε ο Τόνυ Μπλαιρ προεκλογικά. Με
οδοστρωτήρα τον υπουργό Παιδείας Ντέηβιντ Μπλάνκετ, προχωρεί ήδη σε
μεταρρύθμιση-σεισμό. Ενίσχυση της πληροφορικής στα σχολεία. Επιστροφή των
κλασικών ­ Σαίξπηρ και Πλάτων πάλι απ’ την αρχή. Και απόρριψη κάθε έννοιας
«επετηρίδας»: Οι καλοί δάσκαλοι θα παίρνουν προαγωγές και αυξήσεις, οι
χειρότεροι θα απολύονται και θα βγαίνουν στην ανεργία. Οι άριστοι, ανεξαρτήτως
ηλικίας ­ ακόμη κι αν πηγαίνουν για σύνταξη ­ θα καλούνται ως δάσκαλοι
δασκάλων, μετεκπαιδευτές: Θα είναι οι λεγόμενοι «Superprof» (κατά το
«Superman»), με γερή αμοιβή και, κατά περίπτωση, με την ανακήρυξή τους σε «Σερ».

… όμως οι δάσκαλοι ή ένα σχολείο; Από τους μαθητές, από τους γονείς, από
ειδικά συμβούλια και, προπάντων, από δύο απλούς αριθμούς: το ποσοστό επιτυχίας
των μαθητών τους στις γενικές εξετάσεις και τις απουσίες τους από την τάξη. Με
τα ίδια «τεκμήρια» θα κατανέμονται και τα κρατικά κονδύλια κατά σχολείο.

Τα πιο παινεμένα σχολεία θα παίρνουν τα μεγαλύτερα ποσά, τα χειρότερα θα
γίνεται προσπάθεια να διασωθούν με τους «Superprof». Αλλά αν μέσα σ’ ένα χρόνο
κριθούν ανεπίδεκτα βελτίωσης, θα κλείνουν. Ποτέ στη δημόσια εκπαίδευση δεν
είχαν ξαναγίνει τέτοια πράγματα.

Ούτε, βέβαια, είχε διανοηθεί ποτέ υπουργός να εκδίδει καταλόγους με «τα
χειρότερα σχολεία της χώρας». Ο Μπλάνκετ (φωτ.) έστειλε ήδη στον Τύπο τον
πρώτο τέτοιο πίνακα με 18 «άθλια σχολεία», και δηλώνει ότι θα συνεχίσει. «Εδώ
μέσα ­ δήλωσε ­ μερικοί ασυνείδητοι παράγουν τούβλα».

… θα έβλεπαν ευχαρίστως τον Μπλάνκετ κρεμασμένο στην πλατεία Τραφάλγκαρ.
Αλλά οι φωνές τους είναι αδύναμες. Γονείς, μαθητές, εκπαιδευτικοί περιωπής που
χρόνια μαραίνονταν πλάι στους «παραγωγούς τούβλων», και κυρίως ο Τύπος, είναι
με τον Μπλάνκετ. Ο οποίος ­ τέρας εργατικότητας, δεινός ομιλητής και εκ
γενετής τυφλός ­ όρισε ακόμη ότι κάθε σχολείο οφείλει να θέτει «ένα δικό του
δύσκολο στόχο για κάθε χρονιά». Λ.χ. την εκτέλεση μιας μελέτης που θα βοηθήσει
την πόλη, την έκδοση βιβλίων, την ειδίκευση μαθητών σε ένα τομέα κ.λπ. «Αν το
υπουργείο κρίνει τον στόχο ασήμαντο, θα πρέπει να επιλέγεται άλλος». Τέλος, ο
Μπλάνκετ έριξε και τη χαριστική του βολή: Καταργείται η δωρεάν εκπαίδευση στα
πανεπιστήμια ­ για όλους τους φοιτητές από οικογένειες με εισόδημα άνω των
500.000 δραχμών τον μήνα. Και καθιερώνονται δίδακτρα αναλόγως εισοδήματος,
πληρωτέα είτε αμέσως είτε σε δόσεις ­ μέχρι 23 χρόνια.

… δεν θα γίνονταν ίσως χωρίς να ξεσπάσει θύελλα αν δεν πήγαινε κάπως καλά η
οικονομία ­ χάρις, ομολογουμένως, και στον καημένο τον Τζων Μέητζορ, του
οποίου τα μέτρα οι Εργατικοί διατηρούν μέχρι κεραίας. Με ψηλό δείκτη ανάπτυξης
και συνεχή πτώση της ανεργίας, οι Άγγλοι, κατά τον υπουργό Οικονομικών
Γκόρντον Μπράουν, δεν απειλούνται πια παρά από την «καταναλωτική απληστία» που
τους έχει κυριέψει: «Προσοχή στην υπερθέρμανση της αγοράς». Η οικονομική
πολιτική Μπλαιρ-Μπράουν έχει τρεις γενικές κατευθύνσεις: ενίσχυση των ανέργων
και χαμηλόμισθων, απελευθέρωση των τραπεζών, στήριξη των ιδιωτικών
επιχειρήσεων. «Απ’ αυτές, όχι από το κράτος, έρχεται η ανάπτυξη», κατά τον Μπράουν.