ΑΦΙΕΡΩΜΑ Νίκη Μπακογιάννη Τίποτα δεν έχει αλλάξει

Το στεφάνι ελιάς στο Παναθηναϊκό Στάδιο , τα επινίκια της μεγάλης Νίκης πέρυσι

«ΤΙΠΟΤΑ δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είν’ όπως παλιά…», είναι το
τραγούδι που θα μπορούσε να αφιερώσει στη Νίκη Μπακογιάννη κάποιος που ξέρει
τη φιλοσοφία και τα συναισθήματα που τη χαρακτηρίζουν αυτές τις τελευταίες
μέρες πριν από τη νέα μεγάλη πρόκληση και για την ίδια.

Η «ασημένια» Ολυμπιονίκης του ύψους στην Ατλάντα παραμένει η ίδια και
απαράλλαχτη σε χαρακτήρα και νοοτροπία με το κορίτσι που πήγε σαν αουτσάιντερ
και μεταμορφώθηκε σε πλάσμα της φαντασίας που «πέταξε» τρεις φορές πάνω από το
εθνικό ρεκόρ (1.99, 2.01 και 2.03), ανεβαίνοντας στο δεύτερο σκαλί του βάθρου
της κορυφαίας διοργάνωσης.

Όταν την πετύχαμε ­ χωρίς προσυνεννόηση ­ στην καφετέρια των αθλητών κάτω από
το εστιατόριο του ΟΑΚΑ και δέχθηκε να σπάσει τη «σιωπή» που τηρεί εν όψει του
6ου Παγκοσμίου Πρωταθλήματος και να παραχωρήσει συνέντευξη στην «ΟΜΑΔΑ»,
είχαμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε ότι η Νίκη Μπακογιάννη είναι πάντα ένας
μεγάλος «πολεμιστής».

Το πρώτο μας ερώτημα αφορούσε στην κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Νίκη λίγο
πριν από το μεγάλο ραντεβού. Η απάντηση ήταν άμεση: «Γυμνάζομαι πάρα πολύ καλά
τον τελευταίο καιρό αν και νιώθω κουρασμένη από τη συνεχή μου επαφή με τους
στίβους τα τελευταία χρόνια. Το μόνο πρόβλημα είναι τα οστεόφυτα που έχω στο
πόδι. Ερεθίστηκαν, όταν στην αρχή της περιόδου έκανα κάποια τεχνικά λάθη στη
διάρκεια της προπόνησης. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι δεν «πρέπει να επιχειρώ
μεγάλα άλματα».

Στο θεμελιώδες, κατά τη γνώμη μας, ερώτημα αν μπορεί να γίνει μια σύγκριση με
την κατάσταση στην οποία βρισκόταν η ίδια πέρυσι πριν από τους Ολυμπιακούς
Αγώνες, η Νίκη Μπακογιάννη έχει έτοιμη την απάντηση: «Μπορώ να πω ναι όσο και
αν οι επιδόσεις στους αγώνες δεν ήταν οι ίδιες μέχρι τώρα στη σεζόν. Εχω
προετοιμαστεί το ίδιο καλά και με το ίδιο πάθος για επιτυχία. Το μόνο που
διαφέρει είναι ότι δεν κάνω στην προπόνηση πολύ ψηλά άλματα με το φόβο μη με
ενοχλήσει το πόδι. Ελπίζω ότι στον αγώνα όλα θα πάνε καλά και όταν φτάσω στα
ψηλά δεν θα νιώσω ενοχλήσεις».

Στην ερώτηση αν η Νίκη πιστεύει στη… νίκη, η Μπακογιάννη εξανίσταται:
«Φυσικά πιστεύω και γι αυτό αγωνίζομαι. Με τον στόχο αυτό αγωνίστηκα στην
Ατλάντα και τον ίδιο έχω και στην Αθήνα».

Το ιστορικό άλμα των 2.03 στην Ατλάντα είναι δυνατό να επαναληφθεί για την Μπακογιάννη

ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ στην ψυχολογική της κατάσταση και στην πιθανότητα επιφόρτισης με
μεγαλύτερες ευθύνες μετά την επιτυχία στους Ολυμπιακούς Αγώνες, η μεγάλη
αθλήτρια ομολογεί: «Ώρες ώρες συμβαίνει κάτι τέτοιο. Όμως, νομίζω ότι δεν
είναι καθοριστικό. Προσωπικά πάντα πριν από μεγάλους αγώνες νιώθω άστατη και
με ανάμεικτα συναισθήματα. Προσπαθώ και τώρα, όπως κάνω πάντα, να βρω την
ψυχική ισορροπία που χρειάζομαι για να βρεθώ καλά στον αγώνα».

Της έχει κάνει λοιπόν τη ζωή πιο δύσκολη η μεγάλη επιτυχία; Η Νίκη «αρπάζεται»
και σε έντονο ύφος εξομολογείται: «Είναι φυσιολογικό να αλλάζουν κάποια
πράγματα στη ζωή σου είτε το θέλεις είτε όχι ύστερα από μεγάλη επιτυχία. Όμως
πρέπει να καταλάβουν κάποιοι ότι οι αθλητές δεν μπορούν να είναι σταρ. Δεν
είναι δυνατόν να είναι πάντα στη διάθεση όποιου ζητεί συνέντευξη ή θεωρεί
απαραίτητη την παρουσία του σε κάποια εκδήλωση. Προσωπικά κουράστηκα πολύ τόσο
από τις εκδηλώσεις που δέχθηκα να παρευρεθώ όσο και από εκείνες στις οποίες
δεν απάντησα καταφατικά. Δεν μ’ αρέσει να με θεωρούν κάποιοι σνομπ αφού δεν είμαι».

Ξαναγυρίζουμε στην «περιπέτεια» του αγώνα του ύψους γυναικών στο Αθήνα ’97 που
ξεκινά την Παρασκευή 8 Αυγούστου με τον προκριματικό (18.00′) και
ολοκληρώνεται την Κυριακή 10 Αυγούστου (18.00′) με τον τελικό. Η Νίκη δεν
αρνείται τα προγνωστικά αλλά «εξαιρεί τους παρόντες»: «Νομίζω ότι μέσα στα
μετάλλια θα είναι, έτσι όπως έχω δει από κοντά τις αντιπάλους μου να
αγωνίζονται, η Μπαμπάκοβα από την Ουκρανία, η Χάουγκλαντ από τη Νορβηγία, η
Μότκοβα και η Λιάκοβα από τη Ρωσία. Όμως με την απουσία της Κονσταντίνοβα
πολλά μπορούν να συμβούν αφού αρκετές αθλήτριες είναι κοντά σε επιδόσεις».