ΠΡΟΣΩΠΑ Ο θαρραλέος ρεπόρτερ

Νέιτ Θάγιερ. Ο άνθρωπος που κατάφερε να βιντεοσκοπήσει τον περιβόητο Πολ Ποτ έχει τη φήμη ενός θαρραλέου, αλλά και ασυμβίβαστου δημοσιογράφου

Την περασμένη Παρασκευή, ο Νέιτ Θάγιερ έκανε πραγματικότητα το όνειρο κάθε
δημοσιογράφου: βιντεοσκόπησε τον Πολ Ποτ στα δάση της Καμπότζης.

ΠΩΣ ΚΑΤΑΦΕΡΕ άραγε αυτός ο Αμερικανός δημοσιογράφος να γίνει ο πρώτος Δυτικός
που είχε την «τιμή» να συναντήσει τον πρώην παντοδύναμο ηγέτη των Ερυθρών Χμερ
τα τελευταία 20 χρόνια; Χρησιμοποιώντας απλώς τις πατροπαράδοτες μεθόδους των
ρεπόρτερ, εξηγεί ο Θάγιερ ­ έναν συνδυασμό σωστών επαφών και ανέλπιστης τύχης.

Ο Νέιτ Θάγιερ δεν συγκαταλέγεται σε αυτούς που διαλαλούν ότι το όνειρο της
ζωής τους ήταν να γίνουν δημοσιογράφοι: Έφθασε στη Νότια Ασία στα τέλη της
δεκαετίας του 1980 με τη ιδιότητα του επιστημονικού ερευνητή, φιλοδοξώντας να
πραγματοποιήσει μία έρευνα για τους Chams, μια ομάδα μουσουλμάνων προσφύγων
από την Καμπότζη. Πολύ σύντομα, όμως, το ενδιαφέρον του στράφηκε προς τις
ομάδες των ανταρτών που λυμαίνονταν την περιοχή κατά μήκος των συνόρων με την
Ταϊλάνδη. Συνειδητοποιώντας ότι οι γνώσεις του περί των επαναστατικών φατριών
της Καμπότζης μπορούσαν να του φανούν πολύ χρήσιμες, άρχισε να εργάζεται ως
ανεξάρτητος δημοσιογράφος δίνοντας άρθρα σε τοπικές και ξένες εφημερίδες.

Μολονότι σήμερα ο Θάγιερ αρνείται να αποκαλύψει το παρασκήνιο της συνάντησής
του με τον Πολ Ποτ, φημολογείται ότι είχε ήδη αποκτήσει πολλούς συνδέσμους
ανάμεσα στις ομάδες των ανταρτών πριν ακόμη επιτευχθεί, με τη μεσολάβηση του
ΟΗΕ, η ειρηνευτική συμφωνία στην Καμπότζη το 1991 και ότι έζησε μάλιστα για
ένα διάστημα ανάμεσά τους.

Έχοντας αποκτήσει τη φήμη ενός απείθαρχου και περίεργου ανθρώπου που κάθε άλλο
παρά συμμορφώνεται με τους κανόνες του καθωσπρεπισμού, αλλά και ενός
αποτελεσματικού δημοσιογράφου που διατηρεί μια υγιή, κυνική στάση απέναντι
στις κυβερνητικές αρχές, αλλά και τις μη κυβερνητικές οργανώσεις, ο Θάγιερ
έχει καταφέρει να κερδίσει τον σεβασμό των δημοσιογραφικών κύκλων.

Ο ίδιος ωστόσο δεν φαίνεται να συνειδητοποιεί τον κίνδυνο που κρύβουν ορισμένα
από τα εγχειρήματά του: «Δεν επιζητώ το ρίσκο. Απλά ορισμένες φορές,
αναγκάζομαι, λόγω δουλειάς, να το αντιμετωπίσω». Ίσως η ψυχραιμία ­ αλλά και η
απίστευτη τύχη ­ να βρίσκεται στα γονίδιά του: οι πρόγονοί του βρίσκονταν
επάνω στον «Τιτανικό», όταν βυθίστηκε· εκείνη τη στιγμή μάλιστα δειπνούσαν στο
τραπέζι του καπετάνιου. Ήταν δύο από τους ελάχιστους επιζήσαντες του ναυαγίου.