Ο συντηρητισμός και το όνειρο

ΓΙΑ ΤΟ θέμα της Έκθεσης των Πανελληνίων Εξετάσεων, σχετικά με τον συντηρητισμό
και το όνειρο, γράφει ο κ. Γιώργος Ρωμανός από του Παπάγου:

«Κάποιοι αρπάχτηκαν την τελευταία στιγμή από τη “ζαλισμένη ατάκα” του νεαρού
της “Βουλής των Εφήβων” και σκέφθηκαν: “Τι να ψάχνουμε για θέμα Έκθεσης
Πανελληνίων Εξετάσεων… νάτο!”. Στο γυαλί – TV. “Λίγο πριν από την κ. Ρούλα,
λίγο μετά την κ. Πάνια”. Συντηρητισμός σου λέει… άρα κακό πράμα· κάτι σα
φασισμός. Ενώ το όνειρο (γενικώς και αορίστως) “φέρνει” πιο δημοκρατικό. Βάλτα
λοιπόν σε ζεύγος αντιθέτων κι ας είναι ασύντακτα. Ο “συντηρητισμός” και ο
“προοδευτισμός” θα ήταν το σωστό ζεύγος αντιθέτων εννοιών· και από την άλλη η
“πρακτικότητα” με το “όνειρο”. Αυτά μπορούν να τεθούν σε αντιδιαστολή και να
αποκτηθεί Έκθεση Ιδεών. Συνδέοντας το πρώτο (συντηρητισμός) με το τέταρτο
(όνειρο) είναι σαν το “από την πόλη έρχομαι…”. Αλλά και: “Η συντηρητική
ιδιοσυγκρασία δεν ταυτίζεται υποχρεωτικά με συντηρητικές πολιτικές…
ορισμένες φορές μάλιστα συνοδεύει αριστερές πολιτικές”. (Π. Λαρούς, Τ. 56,
σελ. 129).

Μπορεί, λοιπόν, ένα συντηρητικό άτομο να ονειρεύεται μια καλύτερη κοινωνία,
αφού δεν αντιμάχεται αναγκαστικά το όνειρο. Άρα η Έκθεση άτοπη.

Ακόμη: “Ο συντηρητισμός δηλώνει την προτίμηση προς τους θεσμούς και τις
πρακτικές εξελίξεις, που κατά συνέπεια αποτελούν εκδηλώσεις συνέχειας και
σταθερότητας” (οπ.π.π.). Ποιο πολίτευμα σήμερα δεν θα ονειρευόταν τα παραπάνω;
Ο κομμουνισμός, ο σοσιαλισμός ή η δημοκρατία; Άρα τι υπονοεί ο αναλφάβητος που
έβαλε το θέμα; Όνειρο για πού; Για μια αταξική κοινωνία ιδιωτικής (σε
γλάστρα!) μαστούρας;

Ο φερόμενος πατέρας του συντηρητισμού Βρετανός βουλευτής και πολιτικός –
στοχαστής Έντμουντ Μπερκ, στο δοκίμιό του “Στοχασμοί για την επανάσταση στη
Γαλλία (Reflections on the Revolution in France 1790)” έδωσε τον προβληματισμό
των υπερμάχων του κοινοβουλευτισμού κατά των αντιπάλων τους στη Γαλλική
Επανάσταση. Πίστευαν ότι “οι βίαιες, αντιπαραδοσιακές, εκριζωτικές μέθοδοι της
Επανάστασης, υποσκέλιζαν και διέφθειραν τα απελευθερωτικά της ιδεώδη”. Είναι ο
“εγκέφαλος” που έδωσε το θέμα εναντίον του κοινοβουλευτισμού; Εναντίον των
απελευθερωτικών ιδεωδών της Γαλλικής Επανάστασης; Είναι τα “τρία κακά της
μοίρας του” αυτός(-οί) που νομίζουν πως θέματα που στηρίζουν τα θεμέλια του
κοινοβουλευτισμού και αποκτούν πολιτική γνώση λεπτών ισορροπιών μπορούν να τα
“ξεφουρνίζουν” με τέτοιο λαϊκισμό».