Κάθε μέρα μια μάχη για τον Αρμάνδο

Από το παράθυρο του νέου τους κόσμου, εδώ και ενάμιση χρόνο, «βλέπει» με λύπη το μέλλον

Του είπαν ότι για να γίνει καλά θα πρέπει «κάθε μέρα να παίρνει καινούργια
φάρμακα και με μια βελόνα, όχι πολύ μεγάλη, να τρυπάει λίγο το δέρμα του στα
χέρια, τα πόδια και το στήθος». Όχι πολύ όμως. «Λίγο, σα να σε τσιμπάει
μέλισσα». Του είπαν πως αν δεν το κάνει αυτό «ακόμα και να βρεθεί νεφρό γι’
αυτόν δεν θα μπορεί να το πάρει».

Του τα είπαν όλα αυτά οι γιατροί στο Νοσοκομείο Παίδων και ο Αρμάνδος, που τον
έφερε σχεδόν μισότυφλο πριν από τέσσερα χρόνια από την Αλβανία ο αδελφός του,
τα κατάλαβε πολύ καλά. Κι ας είναι μόνο 13 χρόνων. Κατάλαβε όταν του είπαν οι
γιατροί ότι έχει σοβαρό πρόβλημα με το συκώτι του γιατί είναι εξοικειωμένος
πια με τους γιατρούς, τα μηχανήματα, τις σύριγγες, τις κακές ειδήσεις. Ύστερα
από τέσσερα χρόνια εμπειρίας με τη διαδικασία της αιμοκάθαρσης στο «Αγλαΐα
Κυριακού», τρεις φορές την εβδομάδα από τέσσερις ώρες κάθε φορά… «Μου είπαν
ότι μπορεί να πάθω και καρδιά», λέει πάντα με χαμόγελο, «χτυπώντας ξύλο» για
να ξορκίσει το κακό ο πανέξυπνος Αρμάνδος, που στην εμφάνιση μοιάζει σαν να
έχει την ίδια ηλικία με τον επτάχρονο φίλο του, τον Σπύρο, αλλά η ευφυΐα του
ίσως ξεπερνά αυτή πολλών δεκαοκτάχρονων.

ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ

Ο Αρμάνδος και ο Αλέξης, από το Φίερι της Αλβανίας, είναι από τα παιδιά εκείνα
που έγιναν διάσημα σε μια νύχτα. Η ιστορία τους, δημοσιογραφικά «ελκυστική»,
συγκίνησε ουσιαστικά και πολλοί ήταν αυτοί που έσπευσαν να τους βοηθήσουν.
Χθες, στο διαμέρισμα των Αμπελοκήπων, με την τηλεόραση, το στερεοφωνικό και το
μικρό σαλονάκι, η ζωή τους μοιάζει να έχει μπει σ’ ένα δρόμο.

Όμως το «έντ» δεν είναι καθόλου «χάπι». Παρά τον τραπεζικό λογαριασμό με τα
χρήματα στο όνομα του Αρμάνδου που τους δίνει μια σιγουριά, το πρόβλημα με την
υγεία του μικρού φαίνεται χειρότερο απ’ ό,τι δύο χρόνια πριν. «Δεν θέλουμε
χρήματα», λέει με απόγνωση ο μεγάλος του αδελφός. «Μας κατηγόρησαν ακόμα κι
ότι μαζέψαμε είκοσι-τριάντα εκατομμύρια. Δεν είναι αλήθεια. Μας βοήθησαν παρά
πολύ όταν δεν είχαμε να φάμε. Όμως τι θα γίνει με τον αδελφό μου; Επειδή τώρα
έχει να φάει και έχει ένα σπίτι να μένει σημαίνει ότι θα πεθάνει;».

Ο Αρμάνδος ακούει τι λέει ο αδελφός του και τα μάτια του ταξιδεύουν με λύπη
από το πάτωμα στο τραπεζάκι και πίσω ξανά. Με μια εκπληκτική ωριμότητα θα πει
κάποια στιγμή: «Ξέρω πως είναι κι άλλα παιδιά σαν κι εμένα που περιμένουν ένα
νεφρό για να σωθούν». Δεν έχει αυταπάτες. Φαίνεται όμως να ελπίζει σ’ ένα
θαύμα. «Ύστερα από το θόρυβο που έγινε στο νοσοκομείο μ’ εμάς, ήρθαν άνθρωποι
και μας βοήθησαν. Αλλά μπορεί οι άνθρωποι εκεί να κουράστηκαν να μας βλέπουν.
Δεν είναι όπως πριν».

ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Στο 10ο Δημοτικό Σχολείο της περιοχής ο Αρμάνδος είναι ο αγαπημένος των
δασκάλων. Εδώ κι ένα χρόνο, που βρέθηκε ένα σπίτι για να μένει με τον αδελφό
του κι έφυγαν από το νοσοκομείο, γράφτηκε στην πρώτη τάξη του σχολείου και
τώρα ανυπομονεί να συνεχίσει. Δείχνει με περηφάνια τον «έλεγχο» και τις
εργασίας του.

Είναι άριστος μαθητής παρ’ ότι πηγαίνει στο μάθημα μόνο δυο φορές την
εβδομάδα, ­ τις άλλες τρεις έχει από νωρίς το πρωί την αιμοκάθαρση ­ και παρ’
ότι τα ελληνικά δεν είναι η μητρική του γλώσσα. «Τα Μαθηματικά μου αρέσουν πιο
πολύ και τα παραμύθια», λέει με τη σοβαρή σοβαρή φωνή του. «Κι από τα
παραμύθια αυτό με τον παπουτσωμένο γάτο, γιατί έχει και βασιλόπουλο». Όση ώρα
ο Αρμάνδος ξετυλίγει τις μικρές χαρές της «μετά δημοσιότητας» ζωής του, ο
Αλέξης έχει βουρκώσει. Αυτό που τον πονάει περισσότερο είναι πως παρά τη
βοήθεια του κόσμου, παρά τα χρήματα και τα ωραία πράγματα, ο αδελφός του, για
τον οποίο θα έκανε τα πάντα, είναι «όχι καλύτερα, αλλά χειρότερα».

ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ

«Δεν είχαμε πού να μείνουμε και μας βρήκαν στέγη. Εκεί που μου έδιναν κανένα
σάντουιτς από την καντίνα του νοσοκομείου για να τρώω, χάρις στη βοήθεια του
κόσμου μπορούμε να αγοράζουμε το φαγητό μας. Όλοι έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον
για μας και τους ευχαριστούμε από την καρδιά μας. Ένας άνθρωπος που τον έχουμε
σαν πατέρα, μας βρήκε σπίτι, με βοήθησε να βρω δουλειά και μας συμπαραστέκεται
σε ό,τι χρειαστούμε. Αλλά τι μπορεί να κάνει κι αυτός πια; Δεν χρειαζόμαστε
λεφτά. Χρειαζόμαστε να γίνει κάτι με τον αδελφό μου. Να μην πεθάνει. Οι
γιατροί μού ζητούν να υπογράψω για να ξεκινήσει θεραπεία για το συκώτι του,
αλλά δεν μου λένε αν μετά τη θεραπεία θα είναι καλύτερα. Μου λένε ότι αν έχω
τρόπο καλύτερα να τον πάω έξω που έχει καλύτερα φάρμακα».

Ο Αλέξης δούλεψε επί οκτώ μήνες σε ένα καφενείο, αλλά «από το άγχος», όπως του
είπαν οι γιατροί, έπαθε διάτρηση στομάχου και έκανε πρόσφατα εγχείρηση. Τώρα
ψάχνει ξανά για δουλειά.