Αγωνία μέσω κινητού

Τα χρυσά κορίτσια του πόλο στον… αφρό του υγρού στίβου

ΧΩΡΙΣ τηλεοπτική κάλυψη, ραδιοφωνική και το παιδί σου, η κόρη σου, να στέφεται
… παγκόσμια πρωταθλήτρια. Να έχεις τραβήξει τόσα και τόσα μέχρι να φθάσει
εκεί ψηλά και να μη μπορείς να βρίσκεσαι κοντά της, να σφίξεις στην αγκαλιά
σου το αγγελούδι σου, τη… χρυσή νηρηΐδα.

Οι περισσότεροι από τους γονείς των κοριτσιών της Εθνικής μας ομάδας στο πόλο
έμειναν πίσω στην Αθήνα, μη μπορώντας λόγω υποχρεώσεων να βρεθούν στην Πράγα
και να δώσουν κουράγιο στα παιδιά τους. Όμως, αγωνιούσαν μέχρι την τελευταία
στιγμή, έδωσαν τη δική τους μάχη και «έσπασαν» τα τηλέφωνα για να μάθουν το
αποτέλεσμα. Όλες αυτές τις ημέρες τηλεφωνούσαν στα κορίτσια τους στο
ξενοδοχείο, τους έδιναν δύναμη και την ευχή τους για να πάνε όλα καλά. Την ώρα
του αγώνα, είχαν μάθει τους αριθμούς των κινητών τηλεφώνων των ιθυνόντων της
ομάδας και ανά πεντάλεπτο ή… επτάλεπτο ενημερώνονταν για την εξέλιξη. Κάθε
γκολ που δεχόταν η Εθνική μας ήταν γι’ αυτούς μια σουβλιά και κάθε γκολ που
πετύχαινε ισοδυναμούσε με δάκρυ χαράς. Τόσα χρόνια, χωρίς καμία (ουσιαστική)
υποστήριξη κατάπιναν τις στενοχώριες των κοριτσιών τους και τώρα έφθασε ή ώρα
της δικαίωσης. Πρώτα για τα κορίτσια και έπειτα γι’ αυτούς. Τι εισπράττουν
όμως από αυτό το χρυσό;

«Ηθική δικαίωση», θα πει ο πατέρας της Άντι Μελιδώνη, Φρίξος, ενώ θα
συμφωνήσουν η μητέρα Πελαγία και ο αδερφός της Παναγιώτης.

«Το παιδί μας έφερε το χρυσό στην Ελλάδα και οι κόποι μας δικαιώνονται. Από
ηθική δικαίωση άλλο τίποτε, γιατί από οικονομική… Στις αρχές πληρώναμε και
το μαγιό, ενώ τώρα τελευταία τα πράγματα έχουν φτιάξει κάπως. Τον χειμώνα η
Βουλιαγμένη της έβγαλε πενήντα χιλιάδες δραχμές μισθό. Ξέρουμε τις δυσκολίες
του αθλήματος και δεν το βάλαμε κάτω. Τα κορίτσια μας απέδειξαν ότι αξίζουν
πολλά και αυτό είναι το σημαντικότερο. Εμείς οι γονείς νιώθουμε υπερήφανοι».

Ο αδερφός της Άντι, Παναγιώτης, προσπάθησε με κάθε τρόπο να μάθει το
αποτέλεσμα. Ο λογαριασμός του ΟΤΕ θα έρθει κάπως φουσκωμένος, αλλά… άξιζε ο κόπος:

«Αν άξιζε λέει; Περιμένω πώς και πώς την αδελφούλα μου να τη σφίξω στην
αγκαλιά μου. Τους αξίζουν συγχαρητήρια και μεγαλύτερη προσοχή στη συνέχεια από όλους».

ΑΠΟ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ

Η Θέμις Ανδριανάκη, μητέρα της Φρύνης, μαζί με τους γιους της παρακολούθησαν
τον τελικό, τηλεφωνικώς:

«Είχα εδώ την οικογένεια και δεν μπορούσα να φύγω. Κάθε μέρα μιλούσαμε από το
τηλέφωνο και της έδινα κουράγιο. Ήταν δύσκολο να αφήσω και τα άλλα μου παιδιά.»

Η μητέρα της Φρύνης Ανδριανάκη μίλησε για την προσπάθεια της κόρης της:

«Δεν ζει όπως όλα τα άλλα παιδιά της ηλικίας της. Είναι συνεχώς με το ρολόι
στο χέρι. Αχ, να προλάβω την προπόνηση, το Πανεπιστήμιο, να φάω τότε για να
έχω χωνέψει, να κάνω εκείνο, να κάνω το άλλο. Συνεχώς αγχωμένη ήταν και μπράβο
της που τα κατάφερε. Η Φρύνη, όπως και τα άλλα κορίτσια της ΕΘνικής το ήθελαν
πολύ το χρυσό, φαίνεται.».

Οι γονείς της Σοφίας Πετσάλη βρέθηκαν εκεί κοντά της. Ο πατέρας της Γιώργος
ήταν από την αρχή εκεί δίπλα της και στη συνέχεια προστέθηκε και η μητέρα της,
Μίνα. Είχαν τη χαρά να δουν βήμα-βήμα την επιτυχία της Εθνικής και να
πανηγυρίσουν μαζί με την κόρη τους και τα υπόλοιπα μέλη της αποστολής το χρυσό μετάλλιο:

«Είμαστε πολύ υπερήφανοι. Η ικανοποίησή μας γίνεται μεγαλύτερη, γιατί το παιδί
μας βρίσκεται και πρωταγωνιστεί στον υγιή χώρο του αθλητισμού, μαθαίνει να
αντιδράει σωστά στη νίκη και στην ήττα, αποκτά αυτοπεποίθηση και εμπειρίες για
την υπόλοιπη ζωή της. Αυτό είναι ο αθλητισμός».

Η Μίνα Πετσάλη εξέφρασε και την πικρία της:

«Στην Ελλάδα είμαστε μαθημένοι ­ δυστυχώς ­ να φέρνουμε πρώτα τις επιτυχίες
και μετά να κάνουμε τις επενδύσεις σε αυτό το άθλημα. Κανονικά έπρεπε να γίνει
το αντίθετο. Το πόλο πρέπει να προσεχτεί από την Πολιτεία. Να υπάρξει
οικονομικό κίνητρο για τα μεγαλύτερα παιδιά, προκειμένου να συνεχίσουν την
προσπάθειά τους».

Ο προπονητής της Εθνικής Νίκος Αναγνωστόπουλος

ΠΕΝΤΑΚΟΣΙΕΣ εβδομήντα έξι ώρες προπόνησης χρειάστηκαν το τελευταίο τρίμηνο οι
νεάνιδες της Εθνικής μας ομάδας πόλο για να ανεβούν στο πρώτο σκαλοπάτι του
Παγκόσμιου Πρωταθλήματος στην Πράγα. Ο προπονητής της Εθνικής Νίκος
Αναγνωστόπουλος αποκαλύπτει το μυστικό της επιτυχίας και χαρακτηρίζει
«μοναδικό επίτευγμα» το χρυσό των νεανίδων:

«Σκληρή δουλειά, όπως σε όλα τα αθλήματα παγκόσμιου επιπέδου, κοινός στόχος
και σεβασμός.

Όταν υπάρχουν φιλοδοξίες για διακρίσεις από όλους μια ομάδα μπορεί να φτάσει
ψηλά.

Αξίζουν συγχαρητήρια σε όλους. Από τους γονείς έως την ελληνική ομοσπονδία».

Ο Αναγνωστόπουλος δεν άντεξε αμέσως μετά τη λήξη του τελικού και μαζί με τον
συνεργάτη του Πέτρο Εγωγιάννη βούτηξαν στην πισίνα:

«Ήταν κάτι εκπληκτικό. Άξιζαν το χρυσό τα κορίτσια μας. Όλον αυτόν τον καιρό
πάλεψαν σκληρά για να φτάσουν στο επίπεδο που έφτασαν.

Ξέχασαν τις ομορφιές της ζωής και οκτώ ώρες την ημέρα για έξι ημέρες την
εβδομάδα επί τρεις μήνες έκαναν προπονήσεις.

Η δουλειά τους είναι επαγγελματική, μόνο που αντιμετωπίζονται ως ερασιτέχνες
στον οικονομικό τομέα».

­ Αισθάνεστε ότι το πόλο αδικείται απέναντι στα άλλα ομαδικά αθλήματα;

Σίγουρα τα αλλά αθλήματα έχουν καλύτερη αντιμετώπιση.

Προσωπικά δεν αισθάνομαι αδικημένος, αφού εγώ διάλεξα. Ήξερα το άθλημα και για
μένα το σπουδαιότερο είναι ότι τα καταφέραμε με τα κορίτσια, εκεί, στα δύσκολα».

­ Σύγκριση με το χρυσό των Εφήβων στο μπάσκετ, το 1995 στο Παγκόσμιο;

«Πιστεύω ότι το επίτευγμα το δικό μας είναι μεγαλύτερο, χωρίς να μειώνω τα
παιδιά του μπάσκετ.

Εμείς τελειώσαμε αήττητοι τους αγώνες μας και κατακτήσαμε το χρυσό στο
εξωτερικό και όχι στην Ελλάδα. Αν αυτοί είναι τα χρυσά μωρά, οι δικές μου
είναι χρυσές Νηρηίδες».

­ Αν τώρα κάνατε μια άλλη σύγκριση με το Κύπελλο Κυπελλούχων που πήρε η
Βουλιαγμένη στους Άνδρες και τη δεύτερη θέση που κατέλαβε η Εθνική ομάδα
στο Παγκόσμιο Κύπελλο (ΦΙΝΑ ΚΑΠ);

«Σας είπα, η δική μας είναι η σημαντικότερη διάκριση. Το πόλο έχει βγει στον
αφρό και αυτό είναι το πιο σπουδαίο.

Ολες αυτές οι διακρίσεις ισχυροποιούν το άθλημα και κάνουν περισσότερο κόσμο
να το γνωρίζει.

Πέρυσι μάλιστα θα είχαν έρθει πρώτα τα κορίτσια στο Πανευρωπαϊκό, όμως
αδικήθηκαν από τη διαιτησία. Ο χρόνος όμως τις δικαίωσε».