ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Η χειροδικία

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες. Ο Γιάννης Μπουροζίκας, Δαμαγήτου 5, Αθήνα, γράφει:

«Με αφορμή τον θόρυβο γύρω από το επεισόδιο χειροδικίας σε σχολείο της Πυλαίας
Θεσσαλονίκης, παρατίθενται δύο παιδαγωγικοί μύθοι. Ο πρώτος μύθος: Ένα παιδί,
περνώντας έξω από οπωροπωλείο, μπήκε στον πειρασμό σε μια στιγμή που ο
οπωροπώλης δεν τον έβλεπε κι έπιασε ένα μήλο. Κάποιος περαστικός, άσχετος με
το κατάστημα, του έδωκε ένα ράπισμα. Ο μικρός ξαφνιάστηκε, γύρισε, τον
κοίταξε, κοκκίνισε, άφησε το μήλο κι απομακρύνθηκε με σκυμμένο κεφάλι. Το
ράπισμα του ξένου υπήρξε μια αποτελεσματική παιδευτική ενέργεια.

Ο δεύτερος μύθος: Σε μια γαλλική πόλη, μια γερασμένη δασκάλα με χοντρά
πρεσβυωπικά γυαλιά στάθηκε σ’ ένα αρτοπωλείο και ζήτησε ένα ψωμί. Ο υπάλληλος
την κοίταξε και: “Με θυμάστε, δεσποινίς Μαρί;”, ρώτησε. Η δασκάλα προσπάθησε,
αλλά…! “Είμαι ο Μισέλ, μαθητής σας στο σχολείο…”. “Α! Ναι… κάτι
θυμάμαι”, απάντησε η δασκάλα αβέβαιη. “Αυτόν τον σκούφο εσύ μου τον φόρεσες!”,
είπε ο υπάλληλος. Τον είχε ξυλοκοπήσει άγρια κι ο μικρός ­ τότε ­ Μισέλ
εγκατέλειψε το σχολείο για πάντα κι έμεινε αγράμματος.

Οι αναγνώστες σας μπορούν εύκολα να αξιολογήσουν τους δύο μύθους και να
συναγάγουν τα συμπεράσματά τους».

Ο Μιχ. Ρούσσος, Ναυάρχου Βότση 10, Αθήνα, γράφει: «Επειδή ασχολείστε πολλές
φορές με τα χάλια της πρωτεύουσας από περιπάτους που κάνετε στην Αθήνα ­
παράδειγμα το Αλσύλλιο της Ακροπόλεως ­ θα ήθελα να σας παρακαλέσω, σε
ουδέτερο χρόνο και σε καθημερινή, όχι Σαββατοκύριακο, να κάμετε τον εξής
περίπατο. Πάρτε το τρένο και βγείτε, εάν έχετε χρόνο, στον σταθμό της Αττικής,
στον σταθμό του Αγίου Νικολάου και στα Κάτω Πατήσια. Δεν χρειάζεται να σας
περιγράψω τι θα δείτε. Είστε τόσο καταρτισμένος και αντικειμενικός που θα
δείτε αμέσως τα χάλια που έχουν αυτοί οι τρεις σταθμοί και ίσως και άλλοι που
δεν περνώ για να τους δω. (Καθώς και τις υπόγειες διαβάσεις).

Τελειώνοντας δε θα ‘θελα, εάν τα διαπιστώσετε αυτά, να κάμετε κάποια ενέργεια
στον φίλο σας τον δήμαρχο, διότι η Αθήνα δεν είναι μόνον Κολωνάκι και Ζάππειο,
ώστε να φροντίσει και τις συνοικίες».