Θέμα χρόνου το μετάλλιο

ΕΝΤΑΞΕΙ, μπορεί το μετάλλιο να χάθηκε όπως σε όλους τους μικρούς τελικούς
(τέσσερις έφθασαν το σύνολο) που έχει παίξει η Εθνική μας, αλλά τα σημάδια για
το μέλλον αυτής της ομάδας ήταν ιδιαίτερα αισιόδοξα. Σίγουρα σε ένα
πανευρωπαϊκό που παρουσίασε ένα θέαμα σχετικά φτωχό, τουλάχιστον ως προς τους
παίκτες-αστέρια, είναι αλήθεια ότι ήταν στο χέρι της Εθνικής μας να πάρει μετάλλιο.

Στάθηκε άτυχη στο γεγονός ότι ενώ για πρώτη φορά ήρθε πρώτη στους ομίλους της,
η Γιουγκοσλαβία ήρθε δεύτερη στον δικό της και κάποια στιγμή πλέον οι δύο
ομάδες θα διασταυρώνονταν πριν από τον τελικό, ενώ στο μικρό τελικό έπεσε πάνω
ίσως στην πιο ταλαντούχα ομάδα της διοργάνωσης, τη Ρωσία. Πάντως η 4η θέση
(δηλαδή η διατήρηση των κεκτημένων) με μια ομάδα ανανεωμένη τουλάχιστον κατά
το 60%, αν μη τι άλλο είναι επιτυχία.

Οι παίκτες μας στα περισσότερα παιχνίδια έδειξαν έναν απίστευτο χαρακτήρα και
μπόρεσαν να γυρίσουν ακόμα και φαινομενικά χαμένα ματς. Δεν τα παράτησαν σε
κανένα σημείο (πλην της εξαίρεσης που επιβεβαιώνει τον κανόνα και ήταν ένα
επτάλεπτο στον αγώνα με τη Ρωσία) οποιουδήποτε αγώνα, ένα στοιχείο που είχε
πάντα ο Γιαννάκης ως παίκτης και το μετέδωσε και στα παιδιά.

Η Εθνική εκεί που υστέρησε ήταν στην αντιμετώπιση των συνεχόμενων παιχνιδιών,
δείχνοντας μία κούραση (ίσως περισσότερο πνευματική), ιδιαίτερα στα δύο
τελευταία παιχνίδια.

Η ομάδα μας έδειξε για μία ακόμα φορά ότι είναι από τις λίγες, αν όχι η
μοναδική ομάδα στην Ευρώπη που μπορεί να κοντράρει μέχρι τέλους τη
Γιουγκοσλβαία και είναι θέμα χρόνου να νικήσουμε και εμείς σε ένα τόσο μεγάλο
παιχνίδι. Οι δύο ήττες στο τέλος δεν χάλασαν τη γενικά καλή εικόνα, απλά
άφησαν μια γεύση πίκρας. Να είστε σίγουροι πάντως, ότι ο Παναγιώτης Γιαννάκης,
όχι μόνο δεν απογοητεύτηκε αλλά πείσμωσε περισσότερο με στόχο να δουλέψουν
ακόμα σε πιο σκληρούς (και κυρίως άνεσης χρόνου) χώρους.

Τα κενά της ομάδας (π.χ. έλλειψη κλασικού σέντερ) καλύφθηκαν από τους παίκτες
όπου αναλώθηκαν σε ομαδικές πρωτοβουλίες, θυσιάζοντας την προσωπική τους
απόδοση ή φιλοδοξία.

Αν δεν υπήρχε αυτή η μεγάλη τρύπα στα ριμπάουντ, ιδιαίτερα προς το τέλος, όλα
θα ήταν καλύτερα και ίσως η αποστολή της Εθνικής να είχε γυρίσει με ένα
μετάλλιο.

ΑΠΟΛΥΤΑ πετυχημένο, σε γενικές γραμμές, ήταν το ντεμπούτο του Παναγιώτη
Γιαννάκη ως ομοσπονδιακού τεχνικού. Ο Γιαννάκης στο νέο του ρόλο έδειξε αυτά
ακριβώς τα στοιχεία που είχε και ως παίκτης. Πείσμα, πάθος, αυταπάρνηση και
σοβαρότητα, στοιχεία που αποτελούν εγγύηση για την επιτυχία. Ο «Δράκος» με ένα
εξαιρετικά αξιόλογο επιτελείο, προετοίμαζε άψογα τόσο αγωνιστικά όσο και
ψυχολογικά την ομάδα και σε αυτόν τον τομέα παίρνει σχεδόν άριστα.

Στον τεχνικό τομέα, οι γνώσεις του τόσα χρόνια στα γήπεδα τού έδωσαν μία πολύ
μεγάλη βοήθεια, αλλά σίγουρα χρειάζεται ακόμα λίγος χρόνος ώστε να υπάρξει
ακόμα μεγαλύτερη… τριβή του κόουτς σε αγώνες. Δεν δίστασε πάντως να
ρισκάρει, είτε του έβγαιναν τα ρίσκα είτε όχι και αυτό είναι στα συν του.

Απέναντι στους παίκτες του είναι ακροβοδίκαιος και είναι μεγάλη υπόθεση το
νόημα που τους έχει περάσει. Όλοι αισθάνονται βασικοί, στον πάγκο δεν ηρεμούν
και ανά πάσα στιγμή ξέρουν ότι μπορούν να μπουν και ως βασικοί. Υπάρχει ένας
υγιής συναγωνισμός με τους παίκτες να έχουν στο μυαλό τους πάνω απ’ όλα το σύνολο.

Ο Γιαννάκης διατήρησε μια πειθαρχία στην ομάδα, τόσο μέσα όσο και έξω από το
γήπεδο και αυτό φαινόταν σε κάθε κίνηση της Εθνικής.

Είχε να αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα με τους παίκτες του (τους απασχολούσαν
οι μεταγραφές, προσωπικά προβλήματα κ.λπ.). Όμως κατάφερε να μην τους
δημιουργήσει πρόσθετο άγχος, αλλά αντίθετα να τους ηρεμήσει πριν από τον
αγώνα. Η κάθε νίκη ξεχνιόταν γρήγορα (αυτόν τον κανόνα τον θεωρεί…
Ευαγγέλιο), ενώ η ήττα, όπως η τελευταία από τη Ρωσία, θα απασχολήσει πολύ
περισσότερο χρόνο το τεχνικό τιμ και τους παίκτες.

Τα πρώτα δείγματα, λοιπόν, του Παναγιώτη Γιαννάκη στον πάγκο ήταν θετικά και
είναι σίγουρο ότι στην πλειοψηφία τους οι πιο νέοι αθλητές θα παρασυρθούν από
τον «Δράκο» και θα τον έχουν παράδειγμα προς μίμηση μέσα στο γήπεδο.

ΝΑ, ΛΟΙΠΟΝ, που και η Ελλάδα βγάζει σουτέρ. Η εθνική μας ομάδα αναδείχθηκε
η πιο εύστοχη του Ευρωμπάσκετ στα τρίποντα, ένα πραγματικά εντυπωσιακό
στατιστικό κατόρθωμα. Σε σχέση βέβαια με τον δεύτερο γύρο, γενικά έχουμε πέσει
λίγο στα ομαδικά (μετά τα τρίποντα, η καλύτερη θέση είναι η 5η που έχουμε στις
βολές) αλλά πήγαμε πολύ καλύτερα στα ατομικά.

Ο Δημήτρης Παπανικολάου αναδείχθηκε ο πιο εύστοχος παίκτης στα τρίποντα,
ενώ στην ίδια κατηγορία ο Κώστας Παταβούκας κατατάχθηκε 6ος.

Ο Άγγελος Κορωνιός βγήκε 3ος στα κλεψίματα και ο Ρεντζιάς ανέβηκε στην 4η
θέση στα κοψίματα. Ο Γιάννης Γιαννούλης ήταν ο 6ος πιο εύστοχος παίκτης στα
δίποντα, ενώ ο Παπανικολάου ο 7ος καλύτερος ριμπάουντερ.

Στις βολές, ο Παταβούκας ήταν 9ος, ενώ στη μόνη κατηγορία που συμφέρει να
είσαι χαμηλά (λάθη) ο Νίκος Οικονόμου είναι 4ος.

Το μέλλον του ανήκει. Σίγουρα το φινάλε του κόντρα στη Ρωσία θα μείνει
χαραγμένο στη μνήμη του, αλλά παράλληλα θα τον δυναμώσει και θα τον «ψήσει»
για τα επόμενα ραντεβού. Μέσα από τις δυσκολίες διαμορφώνεται και ο χαρακτήρας
του καθενός και ο Καλαϊτζής έχει όλα τα φόντα να δημιουργήσει σύντομα ένα
μεγάλο όνομα στην Εθνική.

Ίσως το τελευταίο του Ευρωμπάσκετ. Η εμπειρία του ήταν κάτι παραπάνω από
πολύτιμη και όποτε χρειάστηκε έδωσε σημαντική βοήθεια, τόσο στην οργάνωση όσο
και στο σκοράρισμα. Μαζί με τον Φάνη είχε και το ρόλο του… πατέρα ή πιο
σωστά του συμβουλάτορα για τους νεώτερους. Θα λείψει πολύ αν τελικά
σταματήσει, όπως σκέφτεται.

Μαζί με τον Καλαϊτζή είχαν ελάχιστη συμμετοχή, αφού βρίσκονταν πίσω από τους
Κορωνιό και Παταβούκα. Όποτε χρειάστηκε όμως ήταν ετοιμοπόλεμος και έδωσε τον
καλύτερό του εαυτό. Θα του μείνει όπως και του Καλαϊτζή η συμμετοχή του σε ένα
δύσκολο σημείο του αγώνα για το χάλκινο μετάλλιο με τη Ρωσία, αλλά σίγουρα
μπορεί να κερδίσει από αυτό.

Αν ήταν όλη η ομάδα σαν και αυτόν… Πρώτος ριμπάουντερ, σχεδόν χωρίς αντίπαλο
στον τομέα που αποδείχθηκε η αχίλλειος πτέρνα της Εθνικής. Έδωσε δείγματα του
ταλέντου του και στο σκοράρισμα (4ος σκόρερ και πιο εύστοχος παίκτης μας στα
τρίποντα). Είναι εγγυημένα από τους νέους ηγέτες της Εθνικής και
αντιπροσωπεύει την παλικαριά και επί εθνικού επιπέδου.

Η συνταγή στην άμυνα είναι γνωστή. Ανέλαβε σχεδόν όλες τις δύσκολες αποστολές
και τις έβγαλε πέρα με επιτυχία. Ξεχωρίζει η εμφάνισή του κόντρα στον πρώτο
σκόρερ του τουρνουά, τον Αρτούρας Καρνισόβας στο καθοριστικό ματς με τη
Λιθουανία. Στην επίθεση δεν βοήθησε όσο θα ήθελε αλλά δεν πήρε και τις ίδιες
πρωτοβουλίες όπως στον Ολυμπιακό.

Ο MVP της Εθνικής μας. Δικαίωσε όλους όσους έλεγαν ότι είχε θέση στην Εθνική,
ενώ έδειξε πιο ώριμος από ποτέ. Χωρίς περιττές κινήσεις στην επίθεση, τρομερή
βοήθεια στην επίθεση, ιδιαίτερα στο ματς κλειδί με την Πολωνία και «μυαλωμένο»
παιχνίδι από την αρχή ως το τέλος. Πρώτος… κλέφτης της Εθνικής μας και
φυσικά πρώτος στις ασίστ.

Οι περισσότεροι θα τον θυμούνται σε αυτό το Ευρωμπάσκετ για το καταπληκτικό
του νικητήριο τρίποντο σουτ με τη Βοσνία. Έδωσε και αλλού λύσεις όταν
χρειάστηκε, όπως στο ματς με την Πολωνία, μαζί με τον Κορωνιό. Κανένας
αντίπαλος προπονητής δεν ρισκάρισε να τον αφήσει αμαρκάριστο.

Το βαρύ πυροβολικό της ομάδας. Πρώτος σκόρερ, έδωσε πολλές λύσεις κάτω από το
καλάθι και προβλημάτισε τους αντιπάλους. Ήταν λίγο επιρρεπής στα λάθη, αλλά
στα κρίσιμα σημεία έδωσε λύσεις. Αναδείχθηκε τρίτος ριμπάουντερ της Εθνικής
μας, ενώ έδωσε ίσως τις περισσότερες μάχες στην αντίπαλη ρακέτα κερδίζοντας τα
περισσότερα φάουλ.

«Χρυσή» εφεδρεία. Όποτε κλήθηκε έδωσε λύσεις, ιδιαίτερα στην επίθεση. Πήγε να
γυρίσει το ματς με τους Γιουγκοσλάβους, ενώ ήταν ουσιαστικός στο χρόνο που
έπαιξε. Μεγάλος άτυχος, αφού στον αγώνα με τους «Πλάβι» τραυματίστηκε (θλάση
στη γάμπα).

Η αποκάλυψη της Εθνικής. Μπορεί στην πλάκα να είναι πρώτος, αλλά μέσα στο
γήπεδο έδειξε ότι δεν αστειεύεται. Ακόμα τον θυμούνται οι Λιθουανοί. Μεγάλη
βοήθεια σε άμυνα και ριμπάουντ, αλλά και στο σκοράρισμα κάτω από το καλάθι.
Από τους παίκτες που με τη σωστή δουλειά θα αποτελέσει έναν από τους
στυλοβάτες αυτής της ομάδας.

Ο διάδοχος του Φασούλα έδειξε ότι έχει όλα τα φόντα για να καλύψει το κενό του
«Πάνι». Θα χρειαστεί φυσικά μεγάλη προσπάθεια και πολλή δουλειά. Είναι κρίμα
που το εκπληκτικό του παιχνίδι στο φινάλε με τη Ρωσία δεν συνοδεύτηκε από ένα
μετάλλιο. Δεύτερος… κλέφτης της ομάδας απέδειξε ότι παρά το ύψος του μπορεί
να βοηθάει και αλλού.

Τέρας ψυχικών αποθεμάτων ο αρχηγός της Εθνικής μας ομάδας. Ζούσε το δικό του
προσωπικό πρόβλημα, με την υγεία του πατέρα του, έκανε ταξίδι αστραπή και
γύρισε για να τελειώσουν το τουρνουά όλοι οι παίκτες μαζί. Τρομερό ψυχολογικό
ντοπάρισμα στους νέους αυτή η ενέργεια του μεγάλου αυτού παίκτη που ίσως δεν
ξαναπαίξει με τη Εθνική.