[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ στην τηλεόραση, καθώς σχολίαζε μια ληστεία στη Λάρισα με
εικαζόμενους δράστες Αλβανούς, δήλωσε καθησυχαστικά: «Ε, δεν είναι δα και όλοι
οι Αλβανοί κακοποιοί!». Αν και πρόθεση της ομιλούσας ήταν να εκφράσει ψήγματα
αντιρατσιστικής ευαισθησίας, δεν ξέρω πώς, τα λόγια της ήχησαν στα αυτιά μου
σαν πυροβολισμοί…

Μου έφεραν στο νου παλαιότερες εκπυρσοκροτήσεις όπλων. Όταν νομιμόφρονες
πολίτες, που στην περιοχή τους είχαν ενσκήψει Αλβανοί ληστές, κράδαιναν τις
καραμπίνες και πυροβολούσαν στον αέρα, δηλώνοντας με περηφάνια μπροστά στην κάμερα:

«Έτσι θα τους καθαρίσουμε τους Αλβανούς έτσι και τύχει και πέσουν στα χέρια μας».

Τι να απέγιναν άραγε οι κάτοχοι εκείνων των όπλων; Να περιμένουν έτοιμοι κάπου
στη γωνία;

Το κακό λένε έρχεται πάντα απ’ έξω. Στην καρδιά του «κακού» πρέπει να φωλιάζει
πάντα το «άλλο», το «ξένο». Είναι μια παλιά ιστορία, ένα παραμύθι από
ξεχασμένους χρόνους, που επιμένει και σήμερα να επαναλαμβάνεται. Το
σκοταδιστικό άλλοτε εμφιλοχωρεί στο «φωτισμένο» σήμερα.

Όταν ο τρόμος της σύφιλης κατέκλυζε την Ευρώπη του 16ου αιώνα, οι Μοσχοβίτες
μιλούσαν για το «πολωνέζικο κακό», οι Πολωνοί για το «γερμανικό κακό» και οι
Γερμανοί για το «γαλλικό κακό».

Σήμερα οι ύποπτοι γείτονες επιστρατεύονται για να κατευνάσουν την απειλή κάθε
λογής δυστυχίας και απελπισίας. Ο ύποπτος ξένος ενσαρκώνει όλα τα δεινά των
ομολογουμένων, και κυρίως ανομολόγητων, δεινών μας.

Έτσι το κακό αποκτά πηγή. Εστιάζεται. Παύει να είναι έωλο. Δεν κυκλοφορεί μέσα
στο σώμα, στην ψυχή, στο σπίτι μας. Δεν είναι εδώ μέσα. Είναι εκεί έξω.
«Βαράτε τους λοιπόν»! Όμως, για όλα αυτά, πόσο πιο ωραία, άμεσα και ειλικρινά,
μίλησε την Παρασκευή στα «ΝΕΑ» η μικρή Εύα, προσφυγοπούλα από τους Αγίους
Σαράντα, στο θαυμάσιο ρεπορτάζ της Αμαλίας Νεγρεπόντη: «Πολλοί δεν μας
εμπιστεύονται γιατί έχουν ακούσει φοβερά που έχουν κάνει άλλοι.
Βορειοηπειρώτες και Αλβανοί. Το μικρό κακό το απλώνουν σε όλους μας. Και δεν
μας θέλουν».

Ναι, οι ιστορίες των ανθρώπων αξίζει τον κόπο να βγαίνουν έτσι στο φως… Έξω
από την ευτέλεια των ριάλιτι σόου, υπάρχει ένας ανθρώπινος λόγος που αδημονεί
να δηλωθεί. Αξίζει τον κόπο να τον αφουγκρασθούμε. Διαρροή αναγκαία στην
περιρρέουσα αναλγησία της ευρύτερης ομάδας.

Η Φωτεινή Τσαλίκογλου είναι καθηγήτρια στο Τμήμα Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου.