ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Πουριτανισμού αποθέωση

«Το ταμπούρλο». Η ταινία του Φόλκερ Σλέντορφ απαγορεύτηκε στην Αμερική ως πορνογραφική…

Κάτι η υπόθεση Πόλα Τζόουνς, κάτι οι αταξίες εκείνης της αξιωματικού, βγήκαν
μερικοί και είπαν ότι η Αμερική απέβαλε οριστικά τον πουριτανισμό της. Γρήγορα
αποδείχθηκε πόσο άδικο είχαν.

Οάνθρωπος δεν είχε προλάβει να τελειώσει τη βιντεοκασέτα που είχε νοικιάσει,
όταν του κτύπησαν την πόρτα. Και δεν ήταν φυσικά ο γαλατάς αλλά δύο
αστυνομικοί, που τον διέταξαν να τους παραδώσει την ταινία. Ένας δικαστής της
Οκλαχόμα την απαγόρευσε, του είπαν, επειδή περιλαμβάνει μια σκηνή στοματικού
σεξ μεταξύ ανηλίκων. Μέσα σε λίγες ώρες είχαν κατασχέσει όλα τα αντίγραφα που
βρήκαν στα καταστήματα ενοικίασης βιντεοκασετών της πολιτείας και είχαν
καταγράψει τα ονόματα και τις διευθύνσεις των πελατών που είχαν νοικιάσει την
ένοχη ταινία. Έτσι έφτασαν και στον Μάικλ Κάμφιλντ, διευθυντή της Αμερικανικής
Ένωσης Πολιτικών Ελευθεριών.

Τι έβλεπε επιτέλους ο χριστιανός; Κανένα σκληρό πορνό που είχε προμηθευτεί από
κύκλωμα παιδεραστών; Όχι ακριβώς. Η επίμαχη ταινία ήταν το «Ταμπούρλο» του
Γερμανού σκηνοθέτη Φόλκερ Σλέντορφ, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του
Γκίντερ Γκρας και βραβευμένη το 1979 με το Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας. Η
υπόθεση εκτυλίσσεται στη ναζιστική Γερμανία όπως τη βλέπει ένα αγόρι έξι ετών
και περιλαμβάνει πράγματι μια σκηνή όπου ο πρωταγωνιστής κάνει στοματικό έρωτα
με ένα κορίτσι. Ένας από τους χριστιανούς ιεροκήρυκες του ραδιοφώνου επιτέθηκε
στην ταινία από την εκπομπή του, ένα μέλος της ­ επίσης χριστιανικής ­
Οργάνωσης Προστασίας των Παιδιών τον άκουσε, προσέφυγε σε ένα τοπικό
δικαστήριο και λίγες ώρες αργότερα η ταινία απαγορεύτηκε ως «πορνογραφική».

Η υπόθεση αυτή, που θύμισε στον Κάμφιλντ τις μεθόδους της Γκεστάπο, δεν είναι
όμως το μοναδικό σύμπτωμα πουριτανισμού της σημερινής Αμερικής. Όπως έγραψε η
«Ουάσιγκτον Ποστ», κανένα μεγάλο στούντιο δεν δέχεται να διανείμει στις
Ηνωμένες Πολιτείες τη νέα κινηματογραφική προσαρμογή της «Λολίτα», παρά τη
σίγουρη εμπορική της επιτυχία. Η ταινία βασίζεται στο κλασικό βιβλίο του
Βλαντίμιρ Ναμπόκοφ που περιγράφει τον πόθο ενός ώριμου άνδρα για μια
δωδεκάχρονη και έχει ήδη γυριστεί το 1962 από τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ με
πρωταγωνιστή τον Τζέιμς Μέισον. Τότε δεν είχε συναντήσει εμπόδια. Τώρα η
Warner Bros, η Universal, η Paramount και η Miramax αρνούνται να διανείμουν
την εκδοχή του Αντριαν Λάιν με τον Τζέρεμι Αϊρονς και τη Μέλανι Γκρίφιθ,
φοβούμενες μήπως κατηγορηθούν ότι προωθούν την παιδεραστία…

«Η ταινία ξεφεύγει από τα όρια της πολιτικής ορθότητας», σημειώνει ο ιστορικός
κινηματογράφου Ρίτσαρντ Τζούελ. «Ο κόσμος ήταν όμως πολύ λιγότερο ευαίσθητος
για τέτοια πράγματα όταν είχε προβληθεί η ταινία του Κιούμπρικ. Αυτό που με
ανησυχεί είναι ότι έχουμε ένα αναγνωρισμένο έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας
και δεν μπορούμε να το γυρίσουμε ταινία, δεν μπορούμε να το δούμε. Κι όλα
δείχνουν πως όταν έχουμε να κάνουμε με επίμαχα κοινωνικά θέματα, η
χρησιμοποίηση του κινηματογράφου για καλλιτεχνικούς σκοπούς θα γίνεται όλο και
πιο δύσκολη».