[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΜΕ από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης την εκταφή του πτώματος του
άτυχου στρατιώτη ο οποίος υπηρετούσε στο Σουφλί του Έβρου. Σπαραγμοί, κλάματα,
οργή από τους γονείς, λύπη, βουβή συγκίνηση από φίλους και συγχωριανούς.

Τρεις νεκροψίες και δύο εκταφές. Είκοσι ένα χρόνων παλικάρι «σκοτώθηκε» αυτές
τις ημέρες πολλές φορές.

Και μια αμίλητη συμπαράσταση από εμάς τους απ’ έξω. Που τις προηγούμενες
ημέρες είδαμε τον πατέρα να ωρύεται, να «παλεύει» και να χάνεται καθώς ακουμπά
τα λουλούδια εκεί όπου βρέθηκε νεκρό το παιδί του. Και ακόμη ακούσαμε δηλώσεις
ιατροδικαστών και εμπειρογνωμόνων, συζητήσαμε σε γραφεία και παρέες,
επιχειρηματολογήσαμε, δικάσαμε και καταδικάσαμε. Περιμέναμε με αγωνία τα
επιστημονικά πορίσματα.

Έτσι το εργαστήριο καθορίζει τη ζωή μας. Μοιάζει με σενάριο του 2000…!
Υπάρχει κάποιος που εκτέλεσε τον στρατιώτη; Και πάλι από την αρχή. Το φέρετρο
με τη σημαία, την πρώτη ημέρα, το φέρετρο με τον νεκρό, μετά την πρώτη εκταφή,
οι ιατροδικαστές σε βίντεο, οι γονείς να σπαράζουν, να κλαίνε, και να
ακολουθούν και πάλι δηλώσεις και επικρίσεις.

Επαναλαμβανόμενη ωδή χωρίς τέλος. Μήπως συγκροτούμε καθημερινά «εκτελεστικά
αποσπάσματα» που παραδίδουν αδηφάγα τη δράση τους σε βωμούς ακροαματικότητας;
Μήπως αποσυνθέτουμε «το πολύ στ’ όνομα του λίγο»; Μήπως με την… παρέμβαση
στη λύπη ακολουθούμε το «ενδιαφέρον» μιας πράξης;

Και πέρα απ’ όλ’ αυτά, μήπως εκτελούμε κάθε μέρα τον νεκρό για να
«φτιαχνόμαστε» έτσι ώστε να μαθαίνουμε ποια είναι εκείνη η… ιδεατή πομπή;

Και μήπως τελικά έτσι, οι τυχόν «δολοφόνοι» (ή χωρίς εισαγωγικά) του Σπύρου
Ρωμιόπουλου χάνουν την υπόστασή τους και τέλος τέλος ούτε θα θέλουμε, ύστερα
από λίγο καιρό, να τους μάθουμε;

Μην ακολουθούμε τους στρατιώτες του «Εκτελεστικού Αποσπάσματος» που ανώνυμοι
και άγνωστοι ­ για την ώρα ­ έμαθαν να εκτελούν.

Ας μην είμαστε εμείς οι «εκτελεστές». Ας αρνηθούμε τη φρίκη που μας έμαθαν ­
συνειδητά ή ασυνείδητα ­ να στήνουμε.

Ας φανταστούμε την αρχαία Αθήνα που τους νεκρούς τους έθαβαν μαζί με τ’
αγαπημένα τους αντικείμενα!..