«Νόμιμοι οι 1.181»

Απάντηση για τη νομιμότητα της διαδικασίας διορισμού 1.181 επιλαχόντων σε
διάφορες Νομαρχίες της χώρας έδωσε το ΑΣΕΠ με ομόφωνη απόφασή του,
αντικρούοντας ουσιαστικά τις σκέψεις που διατύπωσε το Γ’ Τμήμα του Συμβουλίου
της Επικρατείας.ΩΣ ΓΝΩΣΤΟΝ, το ΣτΕ δέχθηκε πως ο περιορισμός των υποψηφίων να
υποβάλουν αίτηση σε μία μόνο Νομαρχία για δέκα κατ’ ανώτατο όριο φορείς ανά
κατηγορία προσωπικού είναι εκτός εξουσιοδοτήσεως του νόμου. Το ΑΣΕΠ με την
τετρασέλιδη απόφασή του αναλύει λεπτομερώς το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο, στο
οποίο ανάγεται η απόφαση για την πρόσληψη των επιλαχόντων. Ειδικότερα, τονίζεται:

* Οι υποψήφιοι είχαν δικαίωμα υποβολής αιτήσεως σε μία μόνο Νομαρχία (άρθρο 16
παρ. 5 Ν. 2190/1994), για την οποία, κατά την αληθινή έννοια της διατάξεως του
άρθρου 2 παρ. 11 Ν. 2349/1995, θα συντασσόταν ενιαίος πίνακας βαθμολογίας για
όλους τους φορείς, τις θέσεις των οποίων θα προτιμούσαν οι υποψήφιοι στη
συγκεκριμένη Νομαρχία. Ο νομοθέτης κατά τη θέσπιση του άρθρου 2 παρ. 11 Ν.
2349/1995 βρίσκει σε κάθε Νομαρχία όχι έναν, αλλά πολλούς πίνακες, δηλαδή
αντίστοιχους με τον αριθμό των φορέων και περαιτέρω των διαφόρων κλάδων
προσωπικού. Όταν συνεπώς αναφέρει ότι το ΑΣΕΠ καταρτίζει «ενιαίο» πίνακα για
κάθε κατηγορία εννοεί όχι πανελλήνιο πίνακα, αλλά πίνακα που θα ενοποιήσει
τους κατά φορείς και κλάδους υπάρχοντες περισσότερους πίνακες από κάθε
Νομαρχία, με βάση τη Νομαρχία για την οποία κάθε υποψήφιος θα συμμετάσχει
βάσει της δηλώσεώς του ώστε να καταρτιστεί ενιαίος κατά Νομαρχία πίνακας και
δεν εννοεί να δώσει στους υποψηφίους δικαίωμα μείζον εκείνου που έχει δώσει ο
βασικός νόμος 2190/1994. Αν με το Ν. 2349/1995 επεδιωκόταν να ανατραπεί βασική
αρχή του συστήματος προσλήψεων του Ν. 2190/1994, που είναι στην πραγματικότητα
η διασφάλιση εντοπιότητας στις προσλήψεις μέσω της υποχρεωτικής κατανομής των
θέσεων ανά Νομαρχία και υποβολής αίτησης σε μία μόνο Νομαρχία, θα εξεφράζετο
ρητώς για πανελλήνιο πίνακα και όχι «ενιαίο», που δεν έχει, κατά τα ανωτέρω,
την έννοια του πανελλήνιου πίνακα. Αντίθετη άποψη, ότι δηλαδή οι υποψήφιοι θα
εδικαιούντο να υποβάλουν αιτήσεις σε όλες τις Νομαρχίες του Κράτους, εκτός του
ότι αντίκειται στην αληθινή βούληση του νομοθέτη, κατά τη θέσπιση των
διατάξεων του άρθρου 2 παρ. 11 Ν. 2349/1995, προσκρούει ευθέως και στην
επιταγή του άρθρου 4 παρ. 1 του Συντάγματος περί ισότητας των Ελλήνων έναντι
του νόμου, αφού κάνει διάκριση μεταξύ επιτυχόντων και «επιλαχόντων» του ιδίου
διαγωνισμού, επιτρέποντας τους τελευταίους, κατά δυσμενή για τους πρώτους
διάκριση, να στοχεύουν στις θέσεις όλων των Νομαρχιών του Κράτους.

* Το ενδεχόμενο να μην διοριστούν υποψήφιοι με βαθμολογία υψηλότερη εκείνων
που θα διορίζονταν, ήταν αποτέλεσμα της δικής τους επιλογής, την οποία άσκησαν
με απόλυτη ελευθερία ύστερα από εκτίμηση όλων των συνθηκών εν γνώσει της
βαθμολογίας τους, της βαθμολογίας των συνυποψηφίων τους και των προκηρυχθεισών
θέσεων. Το ίδιο ακριβώς συνέβη και με τους «επιτυχόντες» του διαγωνισμού βάσει
των προμνησθεισών διατάξεων του Ν. 2190/1994. Επομένως, διάφορη ρύθμιση για
τους «επιλαχόντες» θα αντέκειτο, επίσης, στην επιταγή του άρθρου 4 παρ. 1 του
Συντάγματος. Επομένως και αν ακόμη η βούληση του νομοθέτη ήταν σαφής να
μπορούν οι υποψήφιοι «επιλαχόντες» να υποβάλουν αιτήσεις σε όλες τις
Νομαρχίες, η ρύθμιση αυτή, ως αντισυνταγματική, δεν θα έπρεπε να εφαρμοστεί.

Ακόμη, αναφέρει στην απόφασή του το ΑΣΕΠ ότι θα ήταν αντισυνταγματικός ο
αποκλεισμός από τη διαδικασία διορισμού των υποψηφίων, που δεν είχαν διοριστεί
στην Αγροτική Τράπεζα λόγω ελλείψεως Lower, προσόν που δεν απαιτούνταν για τις
θέσεις που θα πληρώνονταν με τους επιλαχόντες.