Τα «γκέτο» δεν υπάρχουν πια

Ήταν η πρώτη μέρα που το τελευταίο εικοσαήμερο στο Παρίσι δεν έβρεξε. Ήταν η
μέρα που έγινε η μεγάλη διαδήλωση των φιλομοφύλων, λες και ο άρχοντας των
ουρανών το έκανε για το χατίρι τους, για να μπορούν να λάμπουν τα μαύρα
γυαλιστερά κορμιά τους πάνω στα άρματα της πορείας, με την ξέφρενη τέκνο,
σόουλ και χάουζ μουσική.

ΑΠΟ ΝΩΡΙΣ, πολύ πριν από τη μία, η πλατεία της Δημοκρατίας, απ’ όπου ξεκινούν
όλες οι μεγάλες πορείες στο Παρίσι, άρχισε να γεμίζει με κάθε λογής ζευγάρια,
ετερόφυλα και ομόφυλα, πριν φθάσουν οι οργανωμένες αντιπροσωπείες, από τις
διάφορες χώρες, που μαζί με τα διαφημιστικά φορτηγά των εξειδικευμένων «γκέι»
μαγαζιών του Παρισιού, θα αποτελούσαν, στη συνέχεια, τον κορμό της τεράστιας
σε όγκο και ενθουσιασμό αυτής πορείας.

Η τσίκνα από τα υπαίθρια σουβλάκια σε έκανε προς στιγμή να μπερδευτείς, μήπως
και βρισκόσουν στην Ελλάδα. (Συρτάκι και σουβλάκι, όχι δυστυχώς ακόμα η φέτα,
είναι τα μόνα είδη που εξάγουμε). Αλλά γρήγορα συνερχόσουν από το πολυεθνικό
των προσκυνητών, το ετεροχρονισμένο Καρναβάλι τύπου Πάτρας, και κυρίως με το
έντυπο υλικό που μοιραζόταν στους περαστικούς, για την ενημέρωσή τους.

Από τον Μάη του ’68 είχα να δω τόση συγκεντρωμένη προοδευτική νεολαία, με
τέτοιο κέφι και τέτοια σοβαρότητα μαζί. Ακροζυγιασμένη στο μεταίχμιο του
θεάματος και του άρτου, οι άνθρωποι που διαδήλωναν δεν έμοιαζαν σαν να
έβγαιναν από ένα γκέτο (αφού το γκέτο τους καταργήθηκε εδώ και περίπου μία
δεκαετία με την εισβολή του AIDS στον κοινωνικό προβληματισμό). Μοιάζαν
αντίθετα άνθρωποι με μια δική τους αισθητική στα ρούχα, στα φαγητά, στα
ακούσματα, στον τρόπο αποφυγής της πλήξης και του νόμου της εντροπίας.
Ζητώντας από την Πολιτεία να τους αναγνωριστεί νομικά το δικαίωμα του
ζευγαρώματος και ό,τι αυτό συνεπάγεται, ακόμα και την οικονομική ελάφρυνση που
έχει ένα ετερόφυλο.

Βέβαια στην Ελλάδα ακόμα Μετρό δεν έχουμε, αλλά έχουμε δώσει το μέτρο από τα
αρχαία χρόνια και το όνομα στα νεώτερα, τουλάχιστον στις γυναίκες. Το νησί της
Λέσβου έτσι είχε την τιμητική του με τις γυναίκες, που αποτελούσαν όχι τη
ραχοκοκαλιά, αλλά την οσφυϊκή χώρα της διαδήλωσης. Η place Republique, η
πλατεία της Δημοκρατίας, είναι μια ωοειδής πλατεία, τέσσερις φορές το μέγεθος
της πιάτσα Ναβόνα της Ρώμης, όπου όμως, όπως και στη ρωμαϊκή αρένα, οι δρόμοι
συρρέοντας προς το σιντριβάνι-άγαλμα, εκχέουν ακτινωτά τα τροχοφόρα ή τους
πεζούς τους.

Οι φυλές της Γης, που αντιπροσωπεύονταν σε αυτήν την πολυφυλετική σύναξη, από
τους Λάπωνες και τους Ιάπωνες, μέχρι τους Άραβες και τους Εβραίους με τα
χαρακτηριστικά καλπάκια, οι λίγοι αστυνομικοί με στολή, καθώς και οι
εκπρόσωποι των καθολικών διαμαρτυρομένων, όλοι αυτοί και αυτές, έδιναν την
εικόνα ενός αμαλγάματος (αυτό που κυρίως κυνήγησε ο Χίτλερ) του
αποκεφαλισμένου ταμπού, ακριβώς πριν η κεφαλή της πορείας φθάσει στη Βαστίλλη,
όπου αποκεφαλίστηκε το ταμπού της βασιλείας πριν από 204 χρόνια.

Η διαδήλωση δεν είχε συνθήματα αντι-μααστριχτικά. Είχε α-αστρικά αιτήματα,
όπως το να επιτραπεί η τεχνητή γονιμοποίηση στις γυναίκες (και αργότερα, γιατί
όχι; και στους άνδρες, με τις προόδους της φυλογεννητικής), ώστε ανύπαντρη
λεσβία να είναι και μητέρα νόμιμου παιδιού με τη σύντροφό της.

Το τι ζητάει το συνδικάτο των φιλομοφύλων θα πρέπει να σας είναι ήδη γνωστό
από την κάλυψη της διαδήλωσης στα ΜΜΕ. Εκείνο που ίσως να μη γνωρίζετε, είναι
η ατμόσφαιρα όπου συντελέστηκε το χάπενινγκ αυτό: δηλαδή το συγκρατημένο κέφι
με τονισμό του πένθους που ταιριάζει στην Ηλέκτρα. Την αυτοειρωνευόμενη
μαχητικότητα. Το σύνθημα πως η καταπολέμηση του AIDS είναι κυρίως το θλιβερό
προνόμιο των τοξικομανών και όχι των ομοφυλοφίλων. Η πίστη πως η ισότητα των
φύλων είναι πια ξεπερασμένο σύνθημα κι εκείνο που προέχει είναι η ισότητα των
ομοφύλων. Τέλος, ο ρομαντισμός που πρέπει να είναι η απαρχή μιας σχέσης, ενός
δεσμού και όχι το συμφέρον. Και εν πάση περιπτώσει πως η προίκα της νύφης δεν
έχει καμία σχέση με το ομόηχο αγγλικό του γαμπρού.

Και αφού στην εφημερίδα περίσσευαν οι καταχωρήσεις του CFES (Centre Francais
d’ Education pour la Sante = Γαλλικό Κέντρο για την Αγωγή της Υγείας) για το
βούτυρο και τη βαζελίνη ως φθοροποιών ουσιών του προφυλακτικού και προτεινόταν
η χρήση προϊόντων με βάση ένα «ζελ» του νερού (Bartoline, Hyalomiel, Hydragel,
Promicia κ.λπ.) γυρνώντας σπίτι μου, από νοσταλγία, άνοιξα τα «Καλιαρντά», το
κλασικό πόνημα του Ηλία Πετρόπουλου μόνο για να διαπιστώσω πόσο φτωχαίνει η
γλώσσα μας και σε αυτό ακόμα τον χώρο. «Υπάρχουν», γράφει ο Πετρόπουλος,
«σαράντα πέντε συνώνυμα για τη λέξη φιλομόφυλος […]. Ανέμη κι ανεμόμυλος,
αρτίστα του βουβού, λατέρνα και με πολλή ειρωνεία λαίδη. Αποφεύγεται
συστηματικά η κοινή λέξη π…». Δηλαδή η μόνη που στις μέρες μας απέμεινε.