[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΤΕΛΙΚΑ είχε δίκιο ο ποιητής: Όπου και να πάει κανείς, η Ελλάδα φροντίζει να
τον πληγώνει!

Στο μακρινό Ελσίνκι της Φινλανδίας έγινε, την περασμένη εβδομάδα, η τρίτη
Πανευρωπαϊκή Διάσκεψη για τις Μεταφορές.

Συμμετείχαν 25 υπουργοί Μεταφορών της Ευρώπης και κάπου 1.000 σύνεδροι,
ειδικοί επιστήμονες, σύμβουλοι, εκπρόσωποι εταιρειών, αντιπροσωπεία της
Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κ.ά.

Το θέμα των μεταφορών είναι από τα πλέον σοβαρά ζητήματα που αντιμετωπίζει
σήμερα η Ήπειρός μας και η δημιουργία των οδικών αξόνων μέσω των οποίων θα
κινούνται, στο άμεσο μέλλον, άνθρωποι και προϊόντα της Ευρώπης έχει τεράστια
όχι μόνο εμπορική αλλά και πολιτική σημασία.

Σε αυτή, λοιπόν, τη σημαντική Διάσκεψη, ο εκπρόσωπος της Ελλάδας, ο υπουργός
Μεταφορών και Επικοινωνιών κ. Χ. Καστανίδης, έκανε την κεντρική εισήγηση,
μιλώντας πρώτος, αμέσως μετά τον τυπικό χαιρετισμό – καλωσόρισμα του Φινλανδού
πρωθυπουργού, και ήταν ο μόνος υπουργός μέλος του προεδρείου την πρώτη ημέρα
της Διάσκεψης.

Και όμως, ο κ. Καστανίδης υποχρεώθηκε αμέσως μετά την ομιλία του, για την
οποία χειροκροτήθηκε θερμά από όλους τους συνέδρους, να εγκαταλείψει το
προεδρείο της Διάσκεψης, υποχρεώθηκε να μην παραβρεθεί στα «πηγαδάκια» και τις
«παρέες» που στήθηκαν στη διακοπή, δηλαδή εκεί που γίνονται οι πιο ουσιαστικές
συζητήσεις και λαμβάνει χώρα όλο το «δούναι και λαβείν», για ποιο λόγο νομίζετε;

Μα, για να ασχοληθεί με την απεργία μερίδας εργαζομένων στην Ολυμπιακή
Αεροπλοΐα. Με ένα κινητό τηλέφωνο

στο χέρι, ο Έλληνας υπουργός προσπαθούσε, απειλούσε, παρακαλούσε και έδινε
οδηγίες για να λυθεί μια απεργία στην Ελλάδα, όταν οι άλλοι συνάδελφοί του
έκαναν στον ίδιο χώρο πολιτική, έκλειναν συμφωνίες, παζάρευαν πολιτικές και
καθόριζαν μελλοντικές κινήσεις με τεράστια πολιτική, οικονομική και
πανευρωπαϊκή σημασία…

Και όπως τον έβλεπα, σκεφτόμουν γιατί άραγε να υπάρχει τόση μιζέρια σε αυτή τη
χώρα; Γιατί τόση κακομοιριά και μικροψυχία και μάλιστα τη στιγμή μιας εθνικής
επιτυχίας; Και μέχρι πότε αυτή η σκληρή ελληνική πραγματικότητα θα καθορίζει
και τη μοίρα όλων μας;