ΓΙΑ ΘΥΜΗΣΟΥ

Η ΜΙΚΡΗ χαρά της Κυριακής για μικρά παιδιά ήταν ένα άπιαστο όνειρο. Ήθελαν να
μπουν στο γήπεδο να θαυμάσουν, να χειροκροτήσουν την αγαπημένη τους ομάδα.
Όμως δεν είχαν χρήματα…

*** Όσο πλησίαζε η ώρα έναρξης του ποδοσφαιρικού αγώνα τόσο μεγάλωνε η
αγωνία των μικρών. Ζητούσαν από τους φιλάθλους να τους δώσουν χρήματα ν’
αγοράσουν ένα εισιτήριο για να μπουν στο γήπεδο. Οι πιο τυχεροί λιλιπούτειοι
οπαδοί της δεκαετίας (1950-1960) ήταν αυτοί που κατάφερναν να προμηθευτούν
παλιές εφημερίδες και περιοδικά, να τα πουλήσουν σε φιλάθλους και να
συγκεντρώσουν κάποιο ποσό που να φτάνει τις 20 ή 30 δρχ., για να εξασφαλίσουν
την είσοδο στο γήπεδο. Αυτό βέβαια συνέβαινε πολύ σπάνια.

­ Πάρτε, κύριε, μια εφημεριδούλα για να κάτσετε στην εξέδρα. Θα παγώσετε στο
τσιμέντο. Πάρτε, σας παρακαλώ, με 15 ακόμη εφημερίδες θα βγάλω το 30άρι να μπω
μέσα στο γήπεδο. Τα χέρια των μικρών απλώνονταν τρέμοντας, ενώ στα βλέμματά
τους διαγραφόταν έντονη η παράκληση.

Όταν έφτανε η στιγμή της έναρξης του παιχνιδιού, τότε τα μικρά φτωχά παιδάκια
σταματούσαν τους βιαστικούς (μεγάλους) φιλάθλους και ζητούσαν την οικονομική
τους βοήθεια. Ελάχιστες φορές έβρισκαν ανταπόκριση. Η σκληρή και ανάλγητη
Πολιτεία όμως ουδέποτε είδε με ανθρωπιά το θέμα της καθιέρωσης παιδικού
εισιτηρίου στην Ελλάδα, παρά το αίτημα και τα διαβήματα φορέων και συλλόγων.
Κι έτσι επί χρόνια ολόκληρα παιζόταν αυτό το δράμα, έξω από τα γήπεδα, για
τους μικρούς φτωχούς φιλάθλους.