3η ΚΑΡΤΑ Γιατί τόσοι μη κοινοτικοί;

Η ΠΡΟΤΑΣΗ της ΕΠΑΕ προς την ΕΠΟ για την αριθμητική σχέση των ΠΑΕ με μη
κοινοτικούς ποδοσφαιριστές, εφόσον εγκριθεί, θα δημιουργήσει αλυσίδα νέων προβλημάτων.

Σύμφωνα με την πρόταση, οι ομάδες Α’ Εθνικής θα μπορούν να διαθέτουν 6 μη
κοινοτικούς, από τους οποίους θα αγωνίζονται έως 4, της Β’ Εθνικής 4 και θα
παίζουν έως 3 και της Γ’ Εθνικής 2 και θα αγωνίζεται ένας..

Όταν όλες σχεδόν οι ΠΑΕ έχουν χρέη προς το Δημόσιο, προπονητές, ποδοσφαιριστές
και τρίτους και το ταμείο τους συνήθως είναι άδειο, πώς θα μπορέσουν ν’
αγοράσουν πραγματικά ικανούς κοινοτικούς ή μη κοινοτικούς ποδοσφαιριστές;

Αν δεν ισχύσουν αυστηρά κάποιες προδιαγραφές (διεθνείς, οροφή ηλικίας κ.ά.),
το πιο πιθανό είναι οι ασθενείς οικονομικά ΠΑΕ να στραφούν σε μέτριους
ποδοσφαιριστές με χαμηλό κασέ. Αυτό σημαίνει ότι το ποδόσφαιρό μας ελάχιστα
μπορεί να κερδίσει από τη συμμετοχή γειτόνων ποδοσφαιριστών δεύτερης διαλογής.
Ελάχιστες ΠΑΕ μπορούν να επωφεληθούν από το προτεινόμενο μέτρο, κάτι που,
εκτός των άλλων, θα μεγαλώσει την ανισότητα.

Ας μην ξεχνάμε και τη δυνατότητα απόκτησης οποιουδήποτε αριθμού κοινοτικών
ποδοσφαιριστών (υπόθεση Μπόσμαν). Ο συνδυασμός των δύο δυνατοτήτων αποτελεί
σοβαρό πλήγμα για τους Έλληνες ποδοσφαιριστές, αλλά και για τις Εθνικές
ομάδες. Επειδή γίνεται καλύτερη δουλειά στα φυτώρια (υπάρχουν βέβαια πολλά
περιθώρια βελτίωσης), θα βγαίνουν λογικά περισσότεροι ταλαντούχοι παίκτες, οι
οποίοι δεν θα έχουν στον ήλιο μοίρα.

Τέτοιου είδους εισηγήσεις και αποφάσεις φαίνεται ότι γίνονται στο γόνατο ή
εξυπηρετούν ειδικά συμφέροντα. Ζημιώνουν όμως το ελληνικό ποδόσφαιρο.