ΠΡΟΣΩΠΑ «Οι τηλεθεατές υπέταξαν το κτήνος»

Λορ Αντλέρ. «Πρέπει να παίρνεις από αλλού δύναμη και απόσταση, αλλιώς η τηλεόραση σε τρώει από μέσα…»

Η εκπομπή της είναι από τις πιο επιτυχημένες ποιοτικές δουλειές της γαλλικής
τηλεόρασης· εκείνη όμως προτίμησε να επιστρέψει σε ηρεμότερες, πιο
λογοτεχνικές αγάπες.

Η ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ επιτυχία συνήθως παίρνει τα μυαλά των ανθρώπων, όχι όμως και στην
περίπτωση της Λορ Αντλέρ, παραγωγού και παρουσιάστριας της θαυμάσιας και πολύ
επιτυχημένης εκπομπής λόγου «Ο Κύκλος του Μεσονυκτίου». Έπειτα από τρία χρόνια
στα πλατό, αναλαμβάνει υπεύθυνη των εκδόσεων δοκιμίων του οίκου Γκρασέ και
δηλώνει ενθουσιασμένη που θα εμβαθύνει «στη ζωή των ιδεών». Θα παραμείνει
παραγωγός του «Κύκλου του Μεσονυκτίου», όχι όμως και παρουσιάστρια της
εκπομπής, θέση για την οποία θα προτιμούσε «μία γυναίκα που να ακούει πολύ,
που να διαβάζει πολύ καλά, που να έχει ευγένεια ψυχής και πολύ ωραία φωνή» ­
λίγο-πολύ σαν την ίδια, λένε οι φίλοι της. Τότε γιατί δεν θέλει πια να την
παρουσιάζει; «Πρέπει να παίρνεις από αλλού δύναμη και απόσταση», εξηγεί στη
«Λιμπερασιόν», «αλλιώς η τηλεόραση σε τρώει από μέσα. Δεν σκέφτεσαι παρά αυτή,
βλέπεις τον κόσμο μέσα απ’ αυτή… Η τηλεόραση κρατάει τους ανθρώπους της μέσω
της επιθυμίας που προκαλεί. Ο κόσμος σε ζηλεύει που κάνεις τηλεόραση, ωστόσο
στην πραγματικότητα βρίσκεσαι στο κέντρο του τίποτα. Είναι απλώς ένα
επάγγελμα». Όσο για την ποιότητά της, η τηλεοπτική μετριότητα και βία
οφείλονται εν πολλοίς «στην κακή χαρτογράφηση των προσδοκιών τού κοινού από
τους τηλεοπτικούς διευθυντές. Είναι σαν τους πολιτικούς, για τους οποίους
αντιπροσωπευτικό δείγμα λαού είναι ο οδηγός του υπουργικού αυτοκινήτου, ο
οποίος πιστεύουν πως τους δίνει τον παλμό της στιγμής».

Ωστόσο, η Αντλέρ ουδόλως απορρίπτει την τηλεόραση και έχει πολύ συγκεκριμένες
ιδέες για την επιθυμητή εξέλιξη του μέσου αυτού. «Έχουμε φτάσει στο
σταυροδρόμι. Οι άνθρωποι δεν θέλουν πια να είναι παθητικοί καταναλωτές.
Υπάρχει ανάγκη για λόγο, εμβάθυνση, θεωρία μάλλον, παρά για ακατέργαστα
γεγονότα. Η τηλεόραση του παιδιού θα ξαναγίνει η εφευρετική τηλεόραση του
μπαμπά, πιο εναλλακτική, πιο ακατάστατη, χωρίς μέσα. Οι δεινόσαυροι θα
εξαφανιστούν. Σε λιγότερο από δέκα χρόνια δεν θα υπάρχουν κανάλια γενικού
ενδιαφέροντος. Οι τηλεθεατές υπέταξαν επιτέλους το κτήνος, πρέπει τώρα να
βρεθεί κάτι άλλο». Η Λορ Αντλέρ ονειρεύεται, γελώντας, μια γενιά που
ετοιμάζεται να πάρει την εξουσία, «αυτούς των 30-35 ετών που κληρονόμησαν τις
ιδέες των Ντελέζ και Γκουαταρί, τους ανθρώπους που επενδύουν και πάλι στο
συλλογικό και για τους οποίους η ηθική ριμάρει με την απουσία χρήματος. Θα
έπρεπε να δημιουργηθεί ένα κανάλι χωρίς μέσα, χωρίς ντεκόρ, χωρίς βεντέτα, που
να εκπέμπει συνεχώς και να μιλάει για πράγματα που δεν υπάρχουν πουθενά αλλού,
ούτε καν στον γραπτό Τύπο».