Τα όρια της αγάπης και της βίας

ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ τέτοια εποχή, τουλάχιστον ένα περιστατικό απόπειρας ή τετελεσμένης
αυτοκτονίας έρχεται να ταράξει την καθημερινότητά μας. Τραγική κατάληξη της
ψυχολογικής βίας, του άγχους και της απόρριψης.

Η ψυχολογική βία που ασκείται από τους γονείς προς τα παιδιά είναι μια έννοια
που δεν μπορούμε εύκολα να ορίσουμε και να μετρήσουμε. Συχνά μεταφράζεται ως
ενδιαφέρον και αγάπη. Περιβάλλεται από έναν ηθικοπλαστικό μανδύα. Τα όρια όμως
μεταξύ του πραγματικού ενδιαφέροντος και της ψυχολογικής βίας είναι
δυσδιάκριτα και ασαφή. Δυστυχώς, αυτή η μορφή βίας έχει έναν τελεολογικό
χαρακτήρα. Διαπιστώνεται, δηλαδή, μέσα από τις συχνά τραγικές για το θύμα
συνέπειές της.

Οι μαθητές από την άλλη πλευρά είναι εγκλωβισμένοι σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα
που θεοποιεί τις εξετάσεις. Η εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο θεωρείται ακόμα ­ παρά
τα υψηλά ποσοστά ανεργίας των πτυχιούχων ­ ως το διαβατήριο της επιτυχίας και
της κοινωνικής καταξίωσης. Μαθαίνουμε να αποζητούμε την επιτυχία, χωρίς όμως
να είμαστε προετοιμασμένοι για την απόρριψη και την αποτυχία. Το βίωμα της
αποτυχίας είναι οδυνηρό, γιατί δεν έχουμε εξοικειωθεί με αυτό. Δεν
αντιμετωπίζεται εναλλακτικά, ως κίνητρο για αλλαγή προσανατολισμού ή για
περισσότερη προσπάθεια, αλλά βιώνεται ως ανικανότητα και εγγενής αδυναμία.

Η Βάσω Αρτινοπούλου είναι επίκουρος καθηγήτρια στο Τμήμα Ψυχολογίας του
Πάντειου Πανεπιστήμιου