Η βαθμολατρεία σκοτώνει συχνά!

Η σκηνή από το κινηματογραφικό έργο «Ο κύκλος των χαμένων ποιητών», όπου ο
νεαρός μαθητής οδηγείται στην αυτοκτονία, αδυνατώντας να δεχτεί την καταπίεση
από το οικογενειακό και σχολικό περιβάλλον του, δυστυχώς επαναλαμβάνεται.

ΑΥΤΗ τη φορά όμως η σκηνή δεν γυρίζεται στο σελιλόιντ αλλά στην καθημερινή μας
ζωή. Το δραματικό τέλος που έβαλε στη ζωή της η 18χρονη μαθήτρια Θάλεια
Τσίτσου, γιατί απέτυχε στις απολυτήριες εξετάσεις, έρχεται να προστεθεί στη
μακρά λίστα με τις αυτοκτονίες εφήβων, οι οποίες σφραγίζουν κάθε σχολική χρονιά.

Οι αυτοκτονίες νεαρών παιδιών ηλικίας από 12 έως 18 ετών έχουν πάρει τα
τελευταία χρόνια ανησυχητικές διαστάσεις. Σύμφωνα με στοιχεία που προκύπτουν
από έρευνα των εκπαιδευτικών Χρήστου Κάτσικα και Γιώργου Καββαδία, με θέμα «Η
ελληνική εκπαίδευση στον ορίζοντα του 2000», οι αυτοκτονίες αποτελούν την
τρίτη κατά σειρά αιτία θανάτου νέων ανθρώπων ηλικίας 14 έως 18 ετών. Μόνο για
το 1994 οι έφηβοι ηλικίας από 12 έως και 18 ετών που αποπειράθηκαν να
αυτοκτονήσουν έφτασαν τους 1.032 και από αυτούς το 40% ήταν ανάμεσα στις
ηλικίες 16 και 19 ετών.

Όπως προκύπτει από την έρευνα, «οι αιτίες μπορούν να αναζητηθούν στη βάση της
κοινωνικής οργάνωσης, την οποία χαρακτηρίζει ένας ανταγωνισμός, συχνά
απάνθρωπος, που αναπαράγεται στο σχολείο, την οικογένεια αλλά και σε άλλες
μορφές της κοινωνικής ζωής. Στο χώρο του σχολείου οι καταθλιπτικές και
μελαγχολικές συνθήκες που βιώνουν οι μαθητές είναι ιδιαίτερα έντονες». Όπως
σημειώνουν οι κ.κ. Κάτσικας και Καββαδίας «το σχολείο έχει χαρακτηριστεί ως ο
τόπος παραγωγής άγχους. Δικαιολογημένα, αφού μια σειρά από αγχώδεις εξετάσεις
οδηγεί στη βαθμολατρεία και τη βαθμοθηρία».

Από την έρευνα συμπεραίνεται ότι το άγχος, η αποθάρρυνση και η απόρριψη
μειώνουν την αυτοεκτίμηση και φέρνουν στους έφηβους μια βαθιά απογοήτευση.
Αποτέλεσμα, η αδυναμία του εκπαιδευτικού συστήματος να μετατρέπεται σε στίγμα
δήθεν προσωπικής ανικανότητας, που σημαδεύει πολλές φορές ανεπανόρθωτα τον
ψυχικό κόσμο των μαθητών.

Τα περισσότερα παιδιά, σε ποσοστό που ξεπερνά το 70%, οδηγούνται σ’ αυτήν την
πράξη επειδή νιώθουν να συνθλίβονται κάτω από την πίεση, την καταπίεση των
προβλημάτων και την διαπλοκή των αρνητικών επιδράσεων του σχολείου και της οικογένειας.

Ο κ. Καββαδίας τονίζει ότι οι περισσότεροι νέοι αναγκάζονται να επαναλαμβάνουν
ένα μονότονο και πολλές φορές αποξενωτικό σύνολο καθημερινών δραστηριοτήτων
(σπίτι-σχολείο-φροντιστήριο-σπίτι), με αποτέλεσμα την αύξηση των ψυχολογικών
τους προβλημάτων και την τάση για αυτοκαταστροφή.

Υπολογίζεται ότι σε κάθε αυτοκτονία αντιστοιχούν τρεις έως δέκα απόπειρες. Ενώ
η αναλογία κοριτσιών προς τα αγόρια είναι 3 προς 1. Είναι αξιοσημείωτο ότι
ανάμεσα στην τριακονταετία 1960-1990 το ποσοστό αυτοκτονιών εφήβων αυξήθηκε
κατά 150%, καθώς και το ότι το ποσοστό των νέων που επιχειρούν να
αυτοκτονήσουν μειώνεται καθώς αυξάνει η ηλικία τους. Συγκεκριμένα στις ηλικίες
από 20 έως 22 φτάνει στο 17%.