Ερωτευμένες με το αυτοκίνητο

Δύο αδελφές. Μαρία Παυλή – Κορρέ και Τώνια Παυλή. Ίδια αγάπη: τα ράλι αυτοκινήτων

«Ένα, δύο, τρία… Φύγετε!». Ο πυροβολισμός της εκκίνησης σπάει τη φορτισμένη
ατμόσφαιρα αναμονής. Το ράλι ξεκινάει. Η σκόνη του χωματόδρομου σηκώνεται. Ένα
κατακόκκινο αυτοκίνητο ηγείται. Μέσα σ’ αυτό, δύο γυναίκες. Η μία οδηγεί. Η
άλλη κατευθύνει. Με το τσιγάρο στο χέρι. Και τα χιλιόμετρα περνούν σαν δευτερόλεπτα…

ΟΧΙ, ΔΕΝ είναι σκηνή από την ταινία «Θέλμα και Λουίζ». Πρόκειται για την
«αγωνιστική» καθημερινότητα, εδώ και μία εικοσαετία, δύο αδερφών. Η Μαρία
Παυλή – Κορρέ και η Τώνια Παυλή είναι από τις ελάχιστες Ελληνίδες που
διατηρούν με τα αυτοκίνητα και την ιλιγγιώδη ταχύτητα «σχέση ερωτική.
Αναπόδραστη», όπως λένε. Περνούν άλλοτε από τη θέση του συνοδηγού, άλλοτε του
οδηγού. Άλλοτε κερδισμένες, και άλλοτε όχι. Πάντα όμως από την αγωνιστική
πίστα. Στα ράλι. Από τις «γενικές» και «ειδικές» διαδρομές. Όπου το αυτοκίνητο
και ο άνθρωπος γίνονται ένα. Μία αρμονική ενότητα που προσπαθεί να νικήσει τον χρόνο…

«Είκοσι ετών ξεκίνησα τους αγώνες», ξεκινάει την κουβέντα η μεγαλύτερη αδερφή,
η Τώνια. «Έτσι, απλά. Και από τότε, τρέχω».

Η Μαρία γελάει: «Κι εγώ, λόγω Τώνιας, ξεκίνησα, μερικά χρόνια αργότερα, το
1981. Με συνεπήρε η όλη διαδικασία. Οι “αγωνιστικοί” φίλοι της Τώνιας που
έρχονταν στο σπίτι. Ίσως και η αγάπη του ιλίγγου τότε να φανερώθηκε». Όσο η
Μαρία μιλάει για ράλι, το πρόσωπό της αποκτάει μία ιδιαίτερη λάμψη: «Είναι
συναρπαστικό το να αγωνίζεσαι με αυτοκίνητο. Ξεπερνάς τη μεγάλη σωματική
καταπόνηση. Τις κάθε φύσεως δυσκολίες. Ξεχνάς τους κινδύνους. Και τα δίνεις
όλα. Στην ταχύτητα. Στη συνεργασία. Στην υπέρβαση του εαυτού σου». Η έντονη
Τώνια παρεμβαίνει: «Τελικά, όλα καταλήγουν στο εάν μπορείς να λειτουργείς
συνέχεια στα όριά σου. Στο μέγιστο της απόδοσής σου. Και αυτό γίνεται μονάχα
εάν σ’ αρέσει αυτό που κάνεις. Αν είναι το πάθος σου. Γιατί, ράλι σημαίνει
επιβράδυνση ή επιτάχυνση. Συνεχώς εναλλασσόμενα. Δεν υπάρχει μέτρο».

Συνοδηγός σημαίνει; «”Πλοηγός” μέσα στο αυτοκίνητο. Πρέπει να λειτουργείς σε
πολλά επίπεδα», λέει η πρόσχαρη και γλυκιά Μαρία. «Ο συνοδηγός βρίσκεται μία
“στροφή” μπροστά από τον οδηγό. Και τον καθοδηγεί. Χρονομετρεί. Επικοινωνεί με
το σέρβις του αυτοκινήτου. Ενημερώνει τον οδηγό για τις επιδόσεις των
“αντιπάλων”. Συμμετέχει και ασχολείται με οτιδήποτε έχει σχέση με το
αυτοκίνητο, τον οδηγό. Και τον αγώνα. Οδηγός και συνοδηγός γίνονται μία
αδιάσπαστη ενότητα: δύο σε ένα!». Η λακωνική Τώνια συνοψίζει: «Ο αγώνας είναι
ένας συνδυασμός και συντονισμός ανθρώπου με μηχανή. Σκοπός, η αρμονική
συνεννόηση. Που οδηγεί και στη νίκη: τη δικαίωση της πετυχημένης προσπάθειας».

Οι δύο αδερφές θυμούνται… Εικόνες από το παρελθόν. Άρρηκτα δεμένες με τα
αγωνιστικά αυτοκίνητα. Η Μαρία, που έτρεχε, συνοδηγός, μαζί με τον άνδρα της.
Χάθηκαν. Και τους «έσωσε» η Τώνια. Που ήταν έγκυος τότε, αλλά ήταν ­ «φυσικά»,
λέει η ίδια ­ στη γραμματεία του αγώνα. Τότε που οι δύο αδερφές τρέχανε μαζί·
η Τώνια έμπειρη πια στα αγωνιστικά αυτοκίνητα και η Μαρία «πρωτάρης». Τότε που
η Τώνια, έγκυος πάλι, έτρεχε σε ράλι με τον δικό της άνδρα, και σε μία απότομη
στροφή, ο άνδρας της της είπε «θα το βγάλεις καρδιακό το παιδί»… Και τώρα,
που η δεκαεξάχρονη κόρη της Τώνιας ονειρεύεται να «τρέχει κι αυτή, ως χόμπι,
σε αγώνες μοτοσυκλέτας». Και «πέταξε» στη μάνα της το «αφοπλιστικό»
επιχείρημα: «Ας ανησυχείτε. Γιατί, εγώ δεν ανησυχώ πάντοτε όποτε εσείς
τρέχετε;»… Αναμνήσεις και σημερινή καθημερινότητα. Στιγμές και ζωές. Όλα,
μπλεγμένα με την μυρωδιά των αναμμένων μηχανών. Των «φρέσκων» ελαστικών. Του
ιδρώτα. Της αγωνίας. Της ανάτασης. Ή της απογοήτευσης. Πάντα της προσπάθειας…

Τίνα Τάρνερ και Uwe Nittel. Συνοδηγός και οδηγός δηλώνουν πως «πρώτο και πιο ουσιαστικό βήμα προς τη νίκη είναι η συνεργασία. Η συνεννόηση»

«ΣΚΑΝΔΙΝΑΒΗ Τσιγγάνα» τη λένε. Η Σουηδέζα Τίνα Τάρνερ, συνοδηγός του Uwe
Nittel στο φετινό Ράλι Ακρόπολις, είναι η μοναδική γυναίκα συνοδηγός,
παγκοσμίως. Κάθε μήνα βρίσκεται σε άλλη χώρα. Μέσα σε αγωνιστικό αυτοκίνητο.

Όταν χθες πήγε στην απονομή των βραβείων του Ράλι, οι άλλοι δεν την γνώρισαν
χωρίς την αγωνιστική φόρμα.

Η ίδια πιστεύει ότι «δεν υπάρχουν ανδρικά επαγγέλματα. Μονάχα ανδροκρατούμενα.
Τα οποία πρέπει να γεμίσουν και αυτά γυναίκες». Ακτινοβολεί. Συνεχώς γυρνάει
και κοιτάει το κύπελλο της ομάδας. Είναι ξανθιά. Με διαπεραστικά μπλε μάτια.
Και μία θερμή, φιλική διάθεση. Φέτος μαζί με τον Nittel ήρθαν έκτοι στο Ράλι
Ακρόπολις. Η Τίνα ονειρεύεται κάποια ημέρα να κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Μέχρι τα 35 της χρόνια. Γιατί μετά «θέλω να κάνω οικογένεια. Παιδιά, δηλαδή.
Και εκεί δεν υπάρχουν ημίμετρα. Αφιερώνεις στα παιδιά τη ζωή σου. Ώστε να
μπορέσουν αυτά να κτίσουν τον δικό τους κόσμο». Και ο ίλιγγος της ταχύτητας;
«Νιώθω την αδρεναλίνη να ρέει μέσα μου. Ζωντανεύω. Ανανεώνομαι. Στην αρχή,
πριν ξεκινήσει ο αγώνας, νιώθω πάντα “πεταλούδες” στο στομάχι μου. Ύστερα
συγκεντρώνομαι. Γιατί είναι στιγμή που απλώς δεν επιτρέπονται λάθη. Πρέπει η
προσπάθεια να πετύχει. Κι αυτή η στιγμή της αυτοσυγκέντρωσης, του απόλυτου
ελέγχου του εαυτού μου, είναι ίσως η αγαπημένη μου. Ζω σε τρεις βαλίτσες»,
λέει, γελώντας, «αλλά με ενθουσιάζει ο πλούτος των εμπειριών που έχω
αποκομίσει στα 7 χρόνια που αγωνίζομαι επαγγελματικά. Έχω γνωστούς πια σε όλα
τα σημεία της υδρογείου. Και έχω γνωρίσει διαφορετικούς πολιτισμούς, τρόπους
ζωής, σκέψης. Όλα, μέσα σε λίγα χρόνια.

Και οι εμπειρίες αυτές έχουν “φωτίσει” ολόκληρη τη ζωή μου. Την έχουν κάνει
πιο ενδιαφέρουσα. Αρχίζω και “γεύομαι”, ολοένα και περισσότερο, την κάθε
στιγμή της». Μόνη γυναίκα… «ψάχνεται», σε έναν συντριπτικά ανδροκρατούμενο
κόσμο…; «Πολύ δύσκολα αποδέχονται μία γυναίκα. Αλλά έτσι και αποδείξει την
αξία της τη σέβονται. Της φέρονται πάντοτε ως ίσος προς ίσον. Και αποδέχονται
πλήρως την γυναικεία της φύση. Τον πρώτο καιρό, έκλαιγα κάθε νύχτα. Ύστερα
ατσάλωσα. “Δεν το βάζω κάτω”, είπα.

Και έδωσα τον αγώνα μου. Να γίνω αποδεκτή, ακριβώς όπως είμαι. Η Τίνα. Και να
γίνω ακόμη καλύτερη. Όσο μπορώ»…