ΑΥΤΟΙ

… θέλει τόσο να επανεκλεγεί το ’98, δεν είναι απλώς γιατί του αρέσει η ιδέα
να κλείσει μια 20ετία ως καγκελλάριος (ήδη κυβερνά 15 χρόνια) στη χώρα που ο
ίδιος ένωσε. Αλλά, κυρίως, γιατί σκέφτεται ότι μόνο με μια νέα θητεία θα
καταγραφεί ως ο πολιτικός που «θα έχει ενώσει και την Ευρώπη». Το εύρω,
ορόσημο για την οικονομική και νομισματική ένωση, θα κυκλοφορήσει σε ενάμισυ
χρόνο, λίγο μετά τις γερμανικές εκλογές. Ο Κολ ονειρεύεται «να είναι εκεί»,
παρών και, ει δυνατόν, να το αναγγείλει ο ίδιος. Δεν θέλει ο 67χρονος ηγέτης,
η δόξα εκείνων των στιγμών να φωτίσει άλλους ­ και δη αντιπάλους του. Έπειτα
από τόση διαδρομή, έχει ένα μικρό σύνδρομο Καρλομάγνου.

… ο Χέλμουτ Κολ βιώνει, σε αναλογία, ό,τι πριν απ’ αυτόν δοκίμασε ο Ζακ
Σιράκ, και λίγο νωρίτερα ο Τζων Μέητζορ: το αίσθημα του κινδύνου, τη θέα της
φθοράς, τον φόβο της ήττας. Ηγέτης πιο «ιστορικών» διαστάσεων, στέκει τώρα και
αυτός μπροστά στα γεγονότα με εμφανή αδυναμία, που συνδέεται και με το πείσμα
του ­ αυτό που άλλοτε χάριζε νίκες, αλλά τώρα δεν φτάνει ούτε για να
ελαττωθούν τα 4,4 εκατομμύρια των ανέργων ούτε για να βρεθούν τα 20-30
δισεκατομμύρια μάρκα που θα μείωναν τα ελλείμματα στο 3% του ΑΕΠ, όπως θέλει
το Μάαστριχτ. Και ξαφνικά, ενώ με τη λιτότητα και τη φοροείσπραξη ­ ή με την
ανάπτυξη ­ οι άλλοι όλο και κάτι έχουν πετύχει, η Γερμανία, η μέχρι χθες
λοκομοτίβα της Ευρώπης, είναι σήμερα η μόνη από τις 15 χώρες της Ένωσης όπου
το παθητικό του Δημοσίου εξακολουθεί ν’ ανεβαίνει αντί να λιγοστεύει.

… είναι ότι τώρα που ο τέως πρωταθλητής παραπαίει, αυτοί που άλλοτε τον
μυκτήριζαν για το πάθος του με την Ευρώπη (σοσιαλιστές ή κεντροαριστεροί της
Ολλανδίας, της Σκανδιναβίας και της Ιταλίας, όπως και ο Μπλαιρ, και εν μέρει
το ίδιο το γερμανικό SPD του Λαφονταίν) είναι σε άνοδο και μάλιστα, πολύ
συχνά, κηρύσσοντας λιτότητα σκληρότερη από τη δική του και εμφανιζόμενοι ακόμη
πιο φιλοευρωπαίοι. Ο Κολ γνωρίζει βέβαια ότι η χώρα του μεταπολεμικά δεν
απέκτησε φήμη ούτε για τον στρατο της ούτε για διαστημόπλοια και για
κομπιούτερ ή για πλούσια καλλιτεχνική παραγωγή. Το ατού της Γερμανίας όλα αυτά
τα χρόνια ήταν η απλή, η τετράγωνη λογική του σκληρού νομίσματος και η υψηλή
παραγωγικότητα, σε συνδυασμό όμως με επίσης υψηλά μεροκάματα, με έλεγχο των
απολύσεων και με ένα από τα «πολυτελέστερα» συστήματα πρόνοιας στην Ευρώπη.

… λοιπόν ο Κολ να τα διαλύσει. Αλλά πόσο θ’ αντέξει; Οι προτάσεις του
υπουργού Οικονομικών Τέο Βάιγκελ, ήδη, περιλαμβάνουν τη μείωση κατά 2 δισ.
μάρκα των κονδυλίων για επαγγελματική αποκατάσταση, την καθυστέρηση (κατά 3
μέρες) της χορήγησης του πρώτου επιδόματος ανεργίας και, ακόμη, την κατάργηση
για φέτος του δώρου των Χριστουγέννων. Εκτός αν…. Αν μετατεθεί, επιτέλους, η
ημερομηνία της ΟΝΕ. Αν αναβληθεί λίγο το εύρω. Ή αν ανεβεί το ανεκτό όριο
ελλείμματος, λ.χ. στο 3,5%. Το ζητάει ήδη το 82% των Γερμανών, ακόμη και το
Βιομηχανικό Επιμελητήριο. Όμως και αυτό, πλέον, θα ήταν ταπείνωση για τον Κολ.
Τον κυνηγά η μοίρα του Μωυσή. Που ανίκανος να βαδίσει άλλο, πέθανε πάνω στο
όρος Ναβαύ κοιτάζοντας, χαμηλά, τη Γη Χαναάν ενώ γύρω του κατηφόριζαν με φωνές
νίκης αυτοί που ο ίδιος, διαρκώς διαμαρτυρόμενους, είχε οδηγήσει ως εκεί.