ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ «Πληρώσαμε για να ζήσω»

Γιαν Φίλιπ Ρέεμτσμα. «Η έλλειψη σεξουαλικών φαντασιώσεων είναι η εκδήλωση του θανάτου»

Μέχρι πριν από 14 μήνες η ζωή του ήταν χωρίς προβλήματα. Τότε έπεσε θύμα
απαγωγής. Από την οποία βγήκε φτωχότερος, αλλά πολύ πιο σοφός.

ΤΟ βράδυ της 25ης Μαρτίου του 1996, βγαίνοντας από το σπίτι του στο Αμβούργο
για να πάει να δουλέψει, ο 45χρονος Γιαν Φίλιπ Ρέεμτσμα απήχθη από αγνώστους
που τον μετέφεραν σ’ ένα υπόγειο και ζήτησαν από την οικογένειά του 20
εκατομμύρια μάρκα για να τον απελευθερώσουν. Στη συνέχεια ανέβασαν τις
απαιτήσεις τους στα 30 εκατομμύρια, το μεγαλύτερο ποσό που έχει ζητηθεί ποτέ
στη Γερμανία για μια απαγωγή. Οι δράστες ήξεραν πού κτυπούσαν. Στα 25 του
χρόνια ο Ρέεμτσμα κληρονόμησε μια από τις σημαντικότερες καπνοβιομηχανίες του
κόσμου, την οποία στη συνέχεια πούλησε αντί 300 εκατομμυρίων μάρκων και άρχισε
να ασχολείται με το χρηματιστήριο. Αφού βαρέθηκε να βγάζει χρήματα, ίδρυσε το
Ινστιτούτο Κοινωνιολογίας του Αμβούργου και αφιέρωσε τον χρόνο του στον
πολιτισμό, την έρευνα και την εκπαίδευση.

Έμεινε κλεισμένος στο υπόγειο για 33 μέρες. Σ’ όλο αυτό το διάστημα ο
γερμανικός Τύπος δεν έγραψε τίποτα για την απαγωγή, έπειτα από συμφωνία με την
αστυνομία που υποσχέθηκε πλήρη ενημέρωση με αντάλλαγμα την εχεμύθεια. Η
απόφαση να δοθούν τα λύτρα είχε ληφθεί από την αρχή, απέτυχαν όμως οι δύο
πρώτες απόπειρες. «Πιστέψτε με», λέει ο Ρέεμτσμα σε συνέντευξή του στην «Ελ
Παΐς». «Μια απαγωγή είναι πολύ περισσότερο από τον φόβο του θανάτου, είναι ο
φόβος της παράτασης αυτής της κατάστασης, ο φόβος του ακρωτηριασμού, ο φόβος
της τρέλας, ο φόβος της οριστικής αποκοπής σου από τον κόσμο κι από τον χρόνο».

Ο γερμανός εκατομμυριούχος κατάφερε να διατηρήσει την ψυχραιμία του χάρις στο
ημερολόγιο που κρατούσε, το οποίο στη συνέχεια εκδόθηκε με τίτλο «Στο Υπόγειο»
και είναι σήμερα μπεστ-σέλερ στη Γερμανία. Είχε τουλάχιστον σεξουαλικές
φαντασιώσεις να τον παρηγορήσουν; «Όχι. Αντίθετα με τη ζωή στη φυλακή, όπου
εξακολουθείς να υπάρχεις παρά την απουσία του άλλου, σε μια απαγωγή δεν
υπάρχεις. Δεν είναι ο άλλος που σου λείπει, είσαι εσύ που έχεις φύγει από τον
κόσμο. Δεν έβλεπα ερωτικά όνειρα. Δεν είχα σεξουαλικές ανάγκες. Αυτό ήταν,
χωρίς αμφιβολία, η εκδήλωση του θανάτου». Στράφηκε καμιά στιγμή στον Θεό;
«Στον Θεό δεν πίστεψα ποτέ, ούτε πριν από την απαγωγή ούτε όσο ήμουν στο
υπόγειο. Ούτε και τώρα πιστεύω. Πολλά άλλαξαν στη ζωή μου, αλλά όχι αυτό».

Ήταν εν τέλει ηθικά ορθό να δοθούν αυτά τα χρήματα; Δεν αποτελεί αυτή η
υποχώρηση κακό προηγούμενο; «Πληρώσαμε γιατί ήθελα να ζήσω. Στη Γερμανία
έχουμε διαφορετική αντίληψη από τη Γαλλία, όπου ο νόμος λέει πως πρέπει να
εξοντώσεις τον απαγωγέα, έστω και με τίμημα τη ζωή του θύματός του. Σ’ εμάς
προτεραιότητα έχει η ζωή του ομήρου. Να σώζεις αυτή τη ζωή. Αν δεν ήταν έτσι,
σήμερα δεν θα ήμουν ζωντανός».