[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΘΕΕ μου, συγχώρεσέ με. Κάποιες ταπεινές και ασήμαντες ασχολίες μου, όπως η
ανάγκη να πάω στην εργασία μου και να βοηθήσω τον γιο μου στο διάβασμά του για
τις εξετάσεις, δεν μου επέτρεψαν να πάω και εγώ έξω από τη Βουλή και να
διαμαρτυρηθώ γιατί οι κυβερνώντες αυτή τη χώρα μπάζουν στη ζωή μας τον Σατανά.

Θεέ μου, συγχώρεσέ με.

Παρά την κρισιμότητα της απειλής κατά της ορθόδοξης χριστιανικής θρησκείας
μας, δεν έσπευσα να κλείσω τους δρόμους, ώστε να μην μπορούν να πάνε και οι
άλλοι στη δουλειά τους, καθώς και οι βουλευτές στη Βουλή για να ψηφίσουν την
περιβόητη συνθήκη που θα μας φέρει τον Αντίχριστο…

Ζητώ το έλεός Σου, Θεέ μου, γιατί στη δουλειά μου δεν είναι υποχρεωτικό να
φοράω καπέλο και έτσι δεν μπόρεσα να το πετάξω και να αναμειχθώ με το πλήθος
των πιστών που αποθέωναν τους θαρραλέους εκείνους αστυνομικούς, οι οποίοι
ανάμεσα στο 666 και την πίστη τους στην υπηρεσία διάλεξαν να αρνηθούν και τα
δυο υπέρ της πίστης τους στον Σταυρό.

Όχι, Θεέ μου, δεν είμαι σαν εκείνους τους άθεους πρώην, νυν κ.λπ. κομμουνιστές
και τους συνοδοιπόρους τους, που αρνούνται την περιβόητη συνθήκη επειδή, λέει,
θα μας στερήσει ελευθερίες και δικαιώματα και αγνοούν, οι ασεβείς, ότι το
μεγαλύτερο μειονέκτημα του νέου νόμου δεν είναι άλλο από την επισημοποίηση του
ρόλου του διαβόλου στην κοινωνία.

Άλλωστε εγώ μόνο για την πίστη μου θα έκανα διαδήλωση και μόνο γι’ αυτήν θα
έκλεινα δρόμους και θα έκανα πορεία.

Ποτέ για να αυξηθεί ο μισθός μου, ποτέ για να πετύχω καλύτερες συνθήκες
δουλειάς, ποτέ γιατί καταργήθηκε η Δημοκρατία ή γιατί η άλλη περιβόητη
συνθήκη, αυτή του Μάαστριχτ, θα γίνει αιτία να χάσουν τη δουλειά τους χιλιάδες
σαν κι εμένα για να γίνουμε, λέει… Ευρώπη.

Είχαν δίκιο, Θεέ μου, όλοι όσοι μαζεύτηκαν και εξόρκισαν τη συνθήκη και τον
Σατανά της: Ευρώπη θα γίνουμε μόνο με την πίστη μας.

Μόνο που δεν ξέρω σε τι…