ΑΥΤΟΙ

… πολλοί περιμένουν τώρα να αποδείξει ότι μια αριστερή πολιτική είναι ακόμα
εφικτή σ’ ένα σύγχρονο κράτος. Αλλά σε τελευταία ανάλυση, γράφει ο Λωράν
Ζοφρέν στη «Λιμπερασιόν», αν ο Ζοσπέν αποτύχει στη μάχη κατά της ανεργίας, όλα
τα άλλα θα θεωρηθούν δευτερεύοντα. (Το ίδιο βέβαια θα συμβεί και αν πετύχει).
Πώς όμως θα υπάρξει «ανάπτυξη», η μητέρα όλων των θέσεων εργασίας; Και τι θα
γίνει με τα «κεκτημένα»; Εδώ, γράφει ο σχολιαστής, απαιτείται μια διάκριση. Η
πεισματώδης υπεράσπιση των κεκτημένων, σήμερα, είναι δουλειά των συνδικάτων.
Ας μην την περιμένουν από την κυβέρνηση ­ οσοδήποτε σοσιαλιστική ­ την ώρα
μάλιστα που της ζητούν να γεννήσει θέσεις για ανέργους. Δεν θα αγωνιστεί αυτή
για τις συντεχνίες, τα προνόμια, τα «εξτρά» ­ εκτός αν καλείται ν’ αυτοκτονήσει.

… παρατηρεί ο Ζοφρέν ­ και άλλοι μαζί του ­ τι είναι πάλι αυτός ο γρίφος που
θέτουμε στους πολιτικούς, να μειώσουν τις ώρες απασχόλησης των εργαζομένων
επιβάλλοντας μάλιστα στον εργοδότη να τους πληρώνει τα ίδια λεφτά; Πώς θα
γίνει αυτό το θαύμα; Το μέτρο πέτυχε εν μέρει μόνο, σε ορισμένες ευρωπαϊκές
επιχειρήσεις ­ και πάλι, με πλήθος ειδικών ρυθμίσεων. Το βέβαιο είναι ότι από
τις επιχειρήσεις που τυχόν θα το εισαγάγουν, μερικές θα οδηγηθούν σε αισθητή
μείωση κερδών, παραγωγικότητας και, φυσικά, κάθε διάθεσης για επέκταση. Με τι
καρδιά να κάνουν προσλήψεις ­ αν δεν φτάσουν κιόλας σε μαζικές απολύσεις; Ο
στόχος των 35 ωρών πρέπει βέβαια να παραμείνει, συνιστά ο Ζοφρέν. Η επιδίωξη
της ανάπτυξης επίσης. Αλλά με ρεαλισμό. Συμπέρασμα: Μην περιμένετε θαύματα,
επειδή απλώς ελπίσατε.

… είναι η καλύτερη; Του Μπλαιρ ή του Ζοσπέν; Ή μήπως του Ντελόρ; Η εισήγηση
του τελευταίου (φωτ.) στο Μάλμε ήταν μια φλογερή συνηγορία υπέρ του
ηπειρωτικού μοντέλου. Ελαστικότητα; Αγορά; Έστω, είπε. Αλλά με συναίνεση και
με ενεργό παρουσία του κράτους (χειροκροτήματα). Ιδού, συνοπτικά, οι προτάσεις
του: 1) Οι αυξήσεις μισθών στα αμέσως επόμενα χρόνια να είναι λίγο κατώτερες
από την εκάστοτε αύξηση της παραγωγικότητας. 2) Η «υπεραξία» αυτή να
διοχετεύεται σε εργασιογόνες επενδύσεις. 3) Ωράρια βραχύτερα, αλλά μόνο εκεί
όπου δεν θίγεται η παραγωγικότητα. 4) Μετάθεση από το κράτος μέρους των
κοινωνικών δαπανών στους ώμους των επιχειρήσεων. Λ.χ., μια μεγάλη εταιρία, που
χρησιμοποιεί πολύ νερό ή πολύ αέρα, να πληρώνει ειδικό «οικολογικό» τέλος για
τα ασφαλιστικά ταμεία. Χρειάζονται απ’ όλους θυσίες, είπε ο Ντελόρ. «Και
ανάπτυξη πάνω από το 3,5%. Με 1% και με 2% δεν κάνουμε τίποτα».

… δεν αναλίσκεται, προς το παρόν, σε πολυτελή διλήμματα, λ.χ. από τον Μπλαιρ
και τον Ζοσπέν ποιον να διαλέξει. Ο αρχηγός του SPD, όπως δείχνουν οι
απαντήσεις του στη «Μοντ», θεωρεί και τους δύο επαρκώς αριστερούς. Το ιδεώδες
γι’ αυτόν θα ήταν μια σύνθεση της ποικιλίας των ευρωπαϊκών σοσιαλισμών, με τα
καλύτερα στοιχεία από τον καθένα. «Το πιο επικίνδυνο πράγμα που συμβαίνει
σήμερα στην Ευρώπη είναι τα 18.000.000 των άνεργων της». Ο Όσκαρ Λαφονταίν
θεωρεί αναγκαίο τον συντονισμό, την από κοινού αναζήτηση λύσεων. Και πιστεύει
ότι όλες οι κεντροαριστερές κυβερνήσεις θα μπορούσαν να συμφωνήσουν σε μια
μετάθεση των προθεσμιών του Μάαστριχτ, μια κάπως χαλαρότερη πορεία. Αλλά όχι
με δύο ταχύτητες, τονίζει.