[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]
![[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]](https://www.tanea.gr/app/uploads/2026/11/Default-3-600x400.jpg?v=1794330133)
![]() |
ΤΙ ΕΠΙΑΣΕ ορισμένους και πανηγυρίζουν έτσι άκριτα για τις γαλλικές εκλογές;
Πώς προέκυψαν όλες αυτές οι βιαστικές εκτιμήσεις για «αριστερό Μάαστριχτ»,
«αλλάζει ο χάρτης της Ευρώπης», «η Αριστερά πήρε το πάνω χέρι στην Ευρώπη»,
«ούριος άνεμος για την Κεντροαριστερά»;
Ίσως και να φταίει που το… έργο έχει ξαναπαιχτεί. Για παράδειγμα, όταν
εξελέγη ο Τζίμυ Κάρτερ, στην Ελλάδα βρέθηκαν και πάλι κάποιοι να πανηγυρίζουν.
«Επιτέλους, αλλάζει η πολιτική των ΗΠΑ έναντι της Ελλάδας», «το Κυπριακό θα
λυθεί», «θα τιμωρηθεί επιτέλους η Τουρκία» ήταν δηλώσεις που ακούστηκαν κατά κόρον…
Το ’92, η εκλογή του Μπιλ Κλίντον στις ΗΠΑ αναζωπύρωσε ελπίδες… Πολλοί και
υπουργοί έσπευσαν να δηλώσουν ότι «τουλάχιστον το Κυπριακό θα μπεί στον
δρόμο της λύσης του». Ή ότι «οι Έλληνες σύμβουλοι του Κλίντον, και κυρίως ο
Τζωρτζ Στεφανόπουλος, θα πιέσουν αποφασιστικά την Τουρκία να υποχωρήσει και να
μην προβάλλει τόσες διεκδικήσεις εις βάρος της Ελλάδας»!
Η «ιστορία» αυτή των πανηγυρισμών, αυτή η «λογική» ότι αν πνέει σε μια μεγάλη
χώρα «καλός» άνεμος, αυτός θα φυσήξει και στον τόπο μας, έχει τις ρίζες της
στον περασμένο αιώνα.
Και, δυστυχώς, από τότε από τη σύσταση του ελληνικού κράτους όλα δείχνουν
σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα στη νοοτροπία, στις αντιλήψεις ορισμένων…
Φυσικά, οι εμπειρίες από ξένες χώρες πλουτίζουν τη συλλογική ιστορική γνώση.
Και, βεβαίως, δεν κοστίζει τίποτα σ’ έναν λαό να συμμερίζεται τη χαρά ενός
άλλου λαού, να χαίρεται για τις όποιες επιτυχίες του.
Αλλά αν η ευτυχία κι ας θέλαμε το αντίθετο δεν είναι… μεταδοτική, τότε
για την επιτυχία ισχύει κατά πολύ περισσότερο η άποψη πως «τα καλά κόποις κτώνται».
Στο… κάτω κάτω της γραφής, γιατί τόση βιασύνη με το «πείραμα» της Γαλλίας; Ή
μήπως ορισμένοι ξεχνούν ότι η συμμαχία, το ’81, σοσιαλιστών και κομμουνιστών
κράτησε πολύ λίγο;
Άλλωστε, το ζητούμενο δεν είναι να διαψευσθεί η «λογική» Φουκογιάμα περί του
τέλους των ιδεολογιών και της ιστορίας;
Και, εν πάση περιπτώσει, ο τόπος, ο δικός μας τόπος, δεν έχει και θα έχει
τη δική του ιστορία;














