«Νο 1» κίνδυνος η ανεργία

Η κατασκευή της γέφυρας που θα ενώσει το Μάλμε της Σουηδίας με την Κοπεγχάγη,
την πρωτεύουσα της Δανίας, άρχισε πέρυσι ­ και, προς… γνώσιν και
συμμόρφωσιν, πρόκειται να έχει ολοκληρωθεί μέσα σε δύο χρόνια.

ΜΑΛΜΕ

ΤΟ 1999 λοιπόν τα αυτοκίνητα θα συνωστίζονται πάνω σ’ αυτή τη γέφυρα των 17
χιλιομέτρων και ένα ολόκληρο σύστημα από φέρι μπόουτ, ιπτάμενα δελφίνια και
καταμαράν, που ενώνουν σήμερα τις δύο χώρες, θα καταρρεύσει… Ο κ. Κ. Σημίτης
ξέκλεψε λίγη ώρα από τις επίσημες υποχρεώσεις του, στο Συνέδριο του Ευρωπαϊκού
Σοσιαλιστικού Κόμματος, για να επισκεφτεί αυτό το τεράστιο έργο ­ που δεν
συμβολίζει τίποτα λιγότερο από την ίδια την κατάσταση της Ευρώπης του
Μάαστριχτ: Το καινούργιο έρχεται, το παλιό δεν έχει ακόμα πεθάνει ­ και ουδείς
μπορεί να πει αν το «καινούργιο» θα είναι καλύτερο από το «παλιό».

ΟΙ ΣΤΑΡ

Πάντως, οι «καινούργιοι» σταρ της σοσιαλδημοκρατίας, οι κ.κ. Τ. Μπλερ και Λ.
Ζοσπέν δεν προσέφεραν και τίποτα το πραγματικά καινούργιο σ’ αυτή τη συνάντηση
του Μάλμε. Τίποτε άλλο πέραν της επαναβεβαίωσης αυτού που οι πάντες
υποψιάζονται. Ότι δηλαδή η νέα σοσιαλδημοκρατία που κυριαρχεί αυτή την περίοδο
στην Ευρώπη, μπορεί να είναι πειστική αλλά δεν είναι ιδιαίτερα ελκυστική ­ κι
όταν επιχειρεί να γίνει ελκυστική (περίπτωση Ζοσπέν) μοιάζει να χάνει σε πειστικότητα.

Πραγματικά, ο πιο πειστικός στη Σύνοδο του Μάλμε ήταν ο ηγέτης των Βρετανών
Εργατικών ­ έδειξε ότι έχει αντιληφθεί το βασικό πρόβλημα της χώρας του, που
έχει μεν καταστεί παράδεισος των επενδυτών αλλά και κόλαση των εργαζομένων.

Ο κ. Μπλερ εξήγγειλε τον δικό του «τρίτο δρόμο», που συνίσταται σε μία
οικονομία ανταγωνιστική μεν αλλά και (σχετικά) δίκαιη.

Αντίθετα, ο κ. Λ. Ζοσπέν, στην πρώτη του εμφάνιση μετά την εκλογική του νίκη,
φάνηκε να λυγίζει κάτω από το βάρος των προσδοκιών που έχουν εναποθέσει στους
ώμους του οι Γάλλοι. Παραδεχόμενος ανοικτά ότι η νίκη των σοσιαλιστών στη
Γαλλία ήταν «ανέλπιστη», ο κ. Ζοσπέν προτίμησε να γενικολογήσει περί «της
ευκαιρίας που δεν πρέπει να χαθεί». Ωστόσο, ήταν φανερό ότι στη συνέχεια θα
έχει δύσκολο δρόμο, ανάμεσα στις «συμπληγάδες», τον πρόεδρό του και τους κομμουνιστές.

Το ενδιαφέρον είναι ότι παρ’ όλα αυτά ο κ. Ζοσπέν συγκίνησε περισσότερο τους
Ευρωπαίους σοσιαλιστές, απ’ όσο ο πραγματιστής Μπλέρ ­ ίσως επειδή οι
περισσότερο διέκριναν στα όσα είπε και τη δική τους αμηχανία.

Η ΑΜΥΝΑ

Θα έλεγε κανείς ότι σε ένα τέτοιο «αμήχανο» πλαίσιο, το ΠΑΣΟΚ και ο κ. Κ.
Σημίτης θα είχαν να πουν πολύ περισσότερα από όσα συνηθίζεται να ψελλίζει σε
μια τέτοια

Σύνοδο το κυβερνών κόμμα της τελευταίας σε οικονομικές επιδόσεις χώρας της
Ένωσης ­ όμως κάτι τέτοιο δεν συνέβη.

Ο Πρωθυπουργός προτίμησε να θυσιάσει τη δυνατότητα για μια ομιλία στην
Ολομέλεια του Συνεδρίου, με αντάλλαγμα τη συμμετοχή του σε ένα στρογγυλό
τραπέζι, στο οποίο μετείχε και ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ κ. Χ. Σολάνα, με
θέμα την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην Ευρώπη. Εκεί ο κ. Σημίτης είχε τη
δυνατότητα να αναπτύξει ορισμένες από τις πάγιες ελληνικές θέσεις ­ αλλά
μπροστά σε ένα εξαιρετικά ολιγάριθμο ακροατήριο.

Μάλιστα, την ίδια ώρα, μια διπλανή αίθουσα είχε γεμίσει ασφυκτικά ­ οι πάντες,
βλέπετε, ήθελαν να ακούσουν τις νέες ιδέες του κ. Ζάκ Ντελόρ και του κ. Μ. Ντ’
Αλέμα για την απασχόληση και την κοινωνική Ευρώπη.

Το μήνυμα ήταν σαφές: Η σοσιαλδημοκρατική Ευρώπη «βλέπει» αυτή την περίοδο
μόνον ένα πρόβλημα ­ την ανεργία ­ και μάλιστα δεν μπορεί να βρει τρόπους για
την επίλυσή του. Η κοινή εξωτερική και αμυντική πολιτική μπορεί να περιμένει:
Στην ουρά, όπως όλοι οι άνεργοι.