ΑΥΤΟΙ

… επανέρχεται στο θέμα των κοινωνικών παροχών, και τώρα πια χωρίς τον φόβο
μήπως χάσει ψήφους. Στις 3/6, αφού επιθεώρησε τις ανεγειρόμενες λαϊκές
κατοικίες στο Σάουθγουωρκ του Λονδίνου, ο νέος ηγέτης απευθύνθηκε στον
εργατόκοσμο της γειτονιάς. «Στις αρχές του αιώνα μας ­ είπε ­ η πρόκληση για
μια κυβέρνηση ήταν να στήσει ένα κράτος προνοίας που να δίνει σιγουριά στη νέα
εργατική τάξη. Σήμερα, η πρόκληση είναι να αναπλάσουμε τους θεσμούς ώστε να
επανέλθει στην κοινωνία και σε χρήσιμες δουλειές η νέα τάξη των αέργων». Ο
44χρονος Οξφορδιανός δεν επέλεξε βέβαια τυχαία αντί του κοινού όρου
«unemployed» (άνεργος) τον πλουσιότερο σε αποχρώσεις «workless». Ο «άεργος», ο
περίπου αργόσχολος, δεν είναι άραγε λιγάκι υπεύθυνος και ο ίδιος για την
κατάστασή του;

… πλέον ­ συνέχισε ο Εργατικός πρωθυπουργός ­ το θέμα των επιδομάτων
ανεργίας. «Σε βοηθούν να βρεις δουλειά; Ή μήπως σε παγιδεύουν στο ταμείο
ανεργίας, στα πιο παραγωγικά σου χρόνια;». Ο Μπλαιρ βιάζεται λοιπόν να μειώσει
τον αριθμό των επιδοτούμενων. Ας μην επιμένουν να βρουν την ιδανική
απασχόληση. «Όταν σου προτείνουν δουλειά της ειδικότητάς σου, δεν μπορείς να
λες όχι. Χρειάζεται επιτέλους μια ηθική αμοιβαίας ευθύνης. Σου δίνουμε, αλλά
να προσφέρεις και συ». Στο κάπως παγωμένο ακροατήριό του ο Μπλαιρ εξήγησε ότι
για κάθε προσλαμβανόμενο άνεργο το κράτος θα χορηγεί στον εργοδότη περίπου
120.000 δραχμές τον μήνα. Έτσι κι αλλοιώς, το επίδομα ανεργίας θα ήταν
μεγαλύτερο: Μια άνεργη με παιδί παίρνει σήμερα επίδομα 160.000 δραχμές τον
μήνα, και δικαιούται στέγης σε κρατικά ακίνητα με πολύ χαμηλό νοίκι.

… ήταν 26 χρόνων και βρισκόταν και αυτή στην Τιεν Ανμέν τη νύχτα της
Κυριακής, 4 Ιουνίου 1989, όταν ο στρατός χτύπησε τους φοιτητές.

Εδώ και έξη χρόνια, ζει στο Λονδίνο, και το νέο βιβλίο της, «Το καλοκαίρι με
τις προδοσίες», για την Κίνα των ελπίδων και των διαψεύσεων, γίνεται ανάρπαστο
σε όλη την Ευρώπη ­ όπου έχει ήδη μεταφραστεί σε 11 γλώσσες. Ιστορία ερωτική
και μαζί πολιτική:

Μέσα στη φωτιά της εξέγερσης, μια κοπέλα, βαρειά τραυματισμένη, σέρνεται ως το
σπίτι του ανθρώπου που αγαπά. Τον βρίσκει με άλλη.

Η ερωτική απελπισία κάνει την πολιτική πιο δυσβάσταχτη. Η καταστολή της
πολιτικής εξέγερσης ωθεί την ηρωίδα σε «επαναστατική» συμπεριφορά σε άλλο
πεδίο: στο σεξ. (Γαλλική έκδοση, Hong Ying: «L’ Été des
trahisons», Seuil).

… όμως νοιώθει απατημένη απ’ όλα. Πίστεψε στο Πεκίνο, της το πήρε ο
στρατιωτικός νόμος. Πίστεψε στους επαναστάτες, τους είδε να καρφώνουν ο ένας
τον άλλο. Πίστεψε σε διανοούμενους, τους αποχαιρέτησε καθώς έφευγαν στη Δύση
για να εξαργυρώσουν την αντιστασιακή τους δράση, υπαρκτή ή υποτιθέμενη. «Να
είμαστε ειλικρινείς ­ λέει η Χ. στη «Λιμπερασιόν». ­ Στην εξέγερση τρύπωσαν
πολλοί αρριβίστες. Τα μυαλά τους πήραν αέρα, νόμιζαν ότι κυβερνούσαν το
Πεκίνο». Όχι πως το καθεστώς είχε δίκιο ­ η Χ. δεν το αντέχει ούτε λεπτό ­
αλλά και οι φοιτητές δεν φέρθηκαν σωστά. «Ανώριμοι, κατάφεραν αντί να φέρουν
τη δημοκρατία, να την αναβάλουν για άλλα 100 χρόνια. Η δημοκρατία προϋποθέτει
ωρίμανση. Αλλά αυτοί βιάζονταν πολύ ­ και οι αρχηγοί τους δεν ήταν καν
εκλεγμένοι. Κατέληξαν να φέρονται σαν Ερυθροφρουροί, στα λόγια, στις κινήσεις,
σε όλα».