Τα 90′ σε ένα πρόσωπο

Ο Ντούσαν Μπάγιεβιτς έχει συντροφιά στον πάγκο το κομπολόι του…

«ΑΛΛΑΞΤΕ την μπάλα, μην κλείνεστε, βγείτε μπροστά,
σε δύο λεπτά τελειώνει».

Οι φωνές που ακούγονται κατά τη διάρκεια ενός (ποδοσφαιρικού) αγώνα δύσκολα
γίνονται αντιληπτές από τους θεατές, ακόμη και στα δικά μας γήπεδα (που
συνήθως είναι… άδεια). Είναι των ανθρώπων του πάγκου που αρχίζουν τον δικό
τους αγώνα μόλις ακουστεί το σφύριγμα της σέντρας. Μπορεί να έχουν
προετοιμάσει την ομάδα τους όσο καλύτερα πίστευαν πριν από το ματς, αλλά στο
τερέν διαπιστώνουν ότι πρέπει να δώσουν και άλλες οδηγίες. Οι προπονητές των
ομάδων μπορεί να περνούν απαρατήρητοι, στην πλειοψηφία τους, κατά τη διάρκεια
της 90λεπτης αναμέτρησης, αφού ακόμη και ο τηλεοπτικός φακός δεν έχει την
πολυτέλεια να τους παρακολουθεί συνεχώς. Ωστόσο, είναι γεγονός ότι δίνουν τη
μάχη τους για τη νίκη της ομάδας τους. Τις περισσότερες φορές είναι
εκφραστικοί. Και οι γκριμάτσες τους χαρακτηριστικές. Μόνο στον πάγκο μπορούν
να τις… πετύχουν. Διότι μην ξεχνάμε ότι ειδικά στη χώρα μας η θέση τους
είναι πάντα επισφαλής, αφού στο ποδόσφαιρο υπάρχει και η… ήττα. Και ύστερα
απ’ αυτήν η… ευθύνη.

Πώς να ηρεμήσεις, λοιπόν, στον πάγκο. Δύσκολο έως ακατόρθωτο. Όταν βλέπεις
κάποιον ποδοσφαιριστή σου να μη μαρκάρει τον αντίπαλο όπως του έχεις πει, ε
τότε πρέπει να του βάλεις τις φωνές. Όπως θα ξέρετε, ο χώρος δράσης για τον
προπονητή είναι περιορισμένος.

Κανονικά μπορεί να κινείται μέχρι τα δύο μέτρα από τον πάγκο του, άσχετα αν
στην Ελλάδα στα περισσότερα γήπεδα αυτή η απόσταση (μέχρι τη γραμμή του
πλαγίου άουτ) είναι… μικρότερη. Λεπτομέρειες. Και κάτι άλλο. Όταν το ματς
δεν πάει καλά (για την ακρίβεια όταν προηγείται ο αντίπαλος) και η εξέδρα
αρχίζει να δυσανασχετεί, τότε ο βοηθός του προπονητή είναι η καλύτερη λύση.
Βγαίνει αυτός έξω από τον πάγκο για να πει το σύστημα. Όταν όμως η ομάδα
νικάει, τότε ο κόουτς ακόμη κι όταν δεν υπάρχει συγκεκριμένος λόγος σηκώνεται
καμαρωτός-καμαρωτός, υψώνει το χέρι και κατευθύνει ως μαέστρος. Και η
«παράσταση» από μέρους των προπονητών είναι μέσα στο παιχνίδι.

Ο Γιάτσεκ Γκμοχ δίνει οδηγίες γονατιστός…

Οι περισσότεροι από τους τεχνικούς είναι ανήσυχοι. Λίγοι διαθέτουν την
ψυχραμία του Αλκέτα Παναγούλια να απολαύσουν το πούρο την ώρα του αγώνα. Οι
πιο πολλοί αισθάνονται ότι κάθονται σε αναμμένα κάρβουνα και για τον λόγο αυτό
δεν… κάθονται. Ακόμη κι όταν μένουν στη θέση τους κάνουν διάφορες
χειρονομίες. Δείχνουν τα συστήματα με τα δάχτυλά τους, υψώνουν τη γροθιά,
διαμαρτύρονται στον διαιτητή ή τον επόπτη. Και όταν οι παίκτες δεν
καταλαβαίνουν, βγαίνουν έξω από τα… ρούχα τους.

Πετάγονται σαν ελατήριο και τότε γίνεται… πόλεμος.

Οι εκφράσεις στο πρόσωπό τους είναι χαρακτηριστικές και έντονες. Στις
περισσότερες φωτογραφίες, κατά την παραμονή τους στον πάγκο, οι προπονητές
είναι με ανοικτό το στόμα. Άλλοι γυρίζουν την πλάτη μη θέλοντας να πιστέψουν
αυτό που βλέπουν στον αγωνιστικό χώρο. Κάποιοι άλλοι τραβούν τα μαλλιά τους,
ενώ μερικοί δεν διστάζουν να… κοροϊδέψουν με τις γκριμάτσες τους παίκτες
τους, εκδηλώνοντας τη δυσφορία τους για τις (λανθασμένες) ενέργειές τους.

Ο Ντούσαν Μπάγιεβιτς από τότε που έκοψε το κάπνισμα (αυτό κι αν αποτελεί
μεγάλη επιτυχία του) προσπαθεί να… φυλακίσει τα χέρια του με το κομπολόι.
Τις περισσότερες φορές καταφέρνει και παραμένει ήρεμος, ακόμη κι όταν η ομάδα
του σκοράρει. Ενίοτε πανηγυρίζει ή κάνει έντονες χειρονομίες και συχνά φωνάζει
για να μεταφέρει κάποιες οδηγίες.

Χαρακτηριστική γκριμάτσα από τον Πέτρο Ραβούση. Κάτι δεν πήγαινε καλά…

Ο Πέτρος Ραβούσης, αντίθετα, καπνίζει συνεχώς. Και μάλιστα με χαρακτηριστικά
έντονο τρόπο. Όταν ρουφάει τον καπνό το πρόσωπό του αλλάζει. Άλλες φορές
τραβάει πίσω το σώμα του για να μη βλέπει. Σπάνια θα τον δείτε χαμογελαστό…

Ο Βέλιμιρ Ζάετς συνηθίζει να πιάνει το σαγόνι του όταν κάτι δεν πάει καλά.
Ακόμη φουσκώνει τα μάγουλά του στην περίπτωση που οι παίκτες του δεν εκτελούν
τις οδηγίες του. Ενδείξεις δυσαρέσκειας…

Ο Χουάν Ραμόν Ρότσα σφίγγει τα χείλη του όταν έχει αγωνία, ενώ πιάνει το
κεφάλι του σε περίπτωση αποτυχίας. Ο φακός τον έχει συλλάβει να κλείνει… τα
αυτιά του, αλλά και να σφυρίζει. Επίσης πανηγυρίζει με πλατύ χαμόγελο…

Ο Όλεγκ Μπλαχίν φοράει πάντα γυαλιά ηλίου και φωνάζει συχνά. Και αρκετές φορές
είναι όρθιος, συνήθως με κοστούμι…

Φωνακλάς θεωρείται και ο Χρήστος Αρχοντίδης, ο οποίος είναι πάντα αυστηρός με
τους παίκτες του και σπάνια μένει ευχαριστημένος. Πολλές φορές κλείνει το
στόμα του με την παλάμη του, ενώ συχνά πιάνει το κεφάλι του.

Ο Άγγελος Αναστασιάδης φοράει τα γυαλιά του στους νυχτερινούς αγώνες, ενώ δεν
σταματά να δίνει εντολές κατά τη διάρκεια του αγώνα. Κι αυτός με έντονο τρόπο.

Απολαυστικός είναι ο Γιάτσεκ Γκμοχ που, έτσι κι αλλιώς, έχει ιδιαίτερα
χαρακτηριστκά προσώπου. «Παίζει» με το πηγούνι του, ενώ όταν έχει κέφια μπορεί
ακόμη και να… χτενίζεται.

Ο Βέλιμιρ Ζάετς κρύβει το πρόσωπό του. Το επάγγελμα του προπονητή έχει και πίκρες…

Ο Βασίλης Δανιήλ φαίνεται ότι έχει συχνά αγωνία, αφού πιάνει το στόμα του ή το
πρόσωπό του. Αρκετές φορές σκύβει και κοιτάζει προς το έδαφος.

Ο Μπάμπης Τεννές πανηγυρίζει με χαρακτηριστικό τρόπο, ενώ ο Ανδρέας
Μιχαλόπουλος είναι σχετικά ήρεμος. Σοβαρός εμφανίζεται στον πάγκο ο Μπο
Πέτερσον, που στηρίζει το κεφάλι του στο χέρι του σε στιγμές μελαγχολίας.

Ο Γιάννης Μαντζουράκης και ο Μάκης Κατσαβάκης συνηθίζουν να δείχνουν με το
χέρι, ενώ ο Λουίς Βίλα συμβουλεύεται συχνότατα το ρολόι του.

Συχνή… επαφή με το μουστάκι και το κεφάλι του έχει ο Σταύρος Διαμαντόπουλος
και ο Έγκεν Γκέραρντ χρησιμοποιεί και τις δύο παλάμες του προκειμένου να τον
ακούσουν οι παίκτες του…

Όλα αυτά συμβαίνουν στους πάγκους των γηπέδων. Οι ποδοσφαιριστές μπορεί να
είναι οι πρωταγωνιστές, αλλά οι προπονητές έχουν τη δική τους αγωνία. Μπορεί
να πληρώνονται καλά, αλλά το κάθε 90λεπτο κρύβει παγίδες που καλούνται να τις
ξεπεράσουν. Η έκφρασή τους είναι πάντα χαρακτηριστική και αποτυπώνει την
ένταση του «πολέμου», αλλά και τον χαρακτήρα του καθενός. Το πρόσωπό τους
είναι ο καθρέφτης τους…