ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Το σφάλμα του λαού

«Καθώς ο λαός, από δικό του λάθος, έχασε την εμπιστοσύνη των ηγετών του, δεν
μένει παρά να τον διαλύσουν και να εκλέξουν έναν άλλο».

Η ΕΙΡΩΝΙΚΗ αυτή συμβουλή που είχε δώσει ο Μπέρτολτ Μπρεχτ στους ηγέτες της
Ανατολικής Γερμανίας μετά την εξέγερση του Βερολίνου, το 1953, ταιριάζει
απόλυτα στις αντιδράσεις ορισμένων στελεχών της γαλλικής Δεξιάς και των ανά
τον κόσμο οπαδών της. «Είμαι πολύ θυμωμένος με το αποτέλεσμα», έλεγε την
Κυριακή το βράδυ στη γαλλική τηλεόραση ο πρώην υπουργός Νικολά Σαρκοζύ.
Εντυπωσιακός και ο χθεσινός πρωτοσέλιδος τίτλος της «Χέραλντ Τρίμπιουν»: «Το
πολιτικό μάθημα είναι: εμπρός προς το παρελθόν». Κατά τον αμερικανό σχολιαστή
Τζων Βίνοκερ, «οι Γάλλοι καταψήφισαν όλες τις νέες μεθόδους που τους
προτάθηκαν για να γίνει η χώρα τους ανταγωνιστική και να βγει από την
οικονομική παρακμή. Το εκλογικό σώμα επέλεξε τους σοσιαλιστές και τους
συμμάχους τους γιατί αντιπροσωπεύουν τη μικρότερη πιθανότητα αλλαγής».

Τι ανόητοι αυτοί οι γάλλοι ψηφοφόροι! Δεν διέκριναν λοιπόν ότι ο Σιράκ, ο
Ζυππέ και οι άλλοι τενόροι της Δεξιάς ήθελαν κατά βάθος το καλό τους και
ψήφισαν αυτόν τον ανεγκέφαλο σοσιαλιστή που θα τους στείλει 25 χρόνια πίσω;
Τέτοια αχαριστία πια; Τέτοια βλακεία;

Ας σοβαρευτούμε. Το πραγματικό πολιτικό μάθημα των γαλλικών εκλογών είναι ότι
δεν μπορείς να εξαπατάς ένα λαό συνεχώς και ατιμώρητα. Δεν μπορείς να
υπόσχεσαι ότι θα καταπολεμήσεις την ανεργία και να την εκτοξεύεις στα ύψη. Δεν
μπορείς να δηλώνεις ότι θα μειώσεις τους φόρους και να τους αυξάνεις. Θα έλθει
η στιγμή που το εκλογικό σώμα θα σε τιμωρήσει ­ σε όποια παράταξη κι αν
ανήκεις. Αυτό έγινε το 1993 με τους σοσιαλιστές, αυτό και τώρα με τους
δεξιούς. Το ίδιο θα ξαναγίνει αν ο Ζοσπέν παραβιάσει τις υποσχέσεις του. Δεν
είναι αυτή η πεμπτουσία της δημοκρατίας;

Αποφασιστικό ρόλο όμως στον θρίαμβο έπαιξε και η προσωπικότητα του ηγέτη των
σοσιαλιστών. Σεμνός και μετρημένος, ήταν στον αντίποδα του αλαζόνα
πρωθυπουργού και του αδιάφορου προέδρου. Πριν από δύο χρόνια απέτυχε να γίνει
ένας «πολίτης Πρόεδρος» ­ τώρα έχει την ευκαιρία να γίνει ένας «πολίτης
Πρωθυπουργός». Έχει εξαγγείλει ότι η κυβέρνησή του θα είναι αποτελεσματική,
πλουραλιστική και με μεγάλη συμμετοχή των γυναικών. Έχει διαβεβαιώσει ότι αυτά
που λέει θα τα κάνει. Όπως σημειώνει η «Λιμπερασιόν», στη σύγχρονη ιστορία της
Γαλλίας μόνον ένας πρωθυπουργός έθετε ένα στόχο, καθόριζε ένα χρονοδιάγραμμα
για την εκπλήρωσή του και ζητούσε από το έθνος να κρίνει το αποτέλεσμα: ο Πιερ
Μεντές-Φρανς. Θα μπορέσει ο συμπαθής Ζοσπέν να τον μιμηθεί;

Το βέβαιο είναι ότι θα κριθεί και απ’ αυτό. Σε τελευταία ανάλυση, είναι
προτιμότερο να ζητήσει συγγνώμη από τους ψηφοφόρους γιατί δεν μπόρεσε να
δημιουργήσει παρά ένα μέρος από τις 700.000 θέσεις εργασίας που υποσχέθηκε,
παρά να προσπαθήσει με τη σειρά του να τους εξαπατήσει.