Πόλεμος προσφυγών τραπεζών και Περατικού για τα Ναυπηγεία

ΠΟΣΟ ΠΟΥ φθάνει περίπου τα 8 δισ. δρχ. υπολογίζουν οι πιστώτριες τράπεζες ότι
τους στοίχισαν τα Ναυπηγεία Ελευσίνας, μετά το «λουκέτο» που έβαλε ο Όμιλος
Περατικού. Αφορά, λένε, δάνεια που δόθηκαν για να συνεχίσουν να λειτουργούν τα
Ναυπηγεία, μετά τον Αύγουστο του 1995.

Από τον Οκτώβριο του 1995 μέχρι και σήμερα, η διαχείριση των Ναυπηγείων
πέρασε, με απόφαση του Εφετείου Αθηνών, στη θυγατρική τής Εμπορικής, την
Τράπεζα Επενδύσεων Α.Ε. Αυτή ανέλαβε, με την ίδια απόφαση, την εκκαθάριση των
Ναυπηγείων (με παράλληλη λειτουργία τους).

Η εκκαθαρίστρια τράπεζα αναλαμβάνει και το θέμα της πώλησής τους. Οι πιστωτές
που ζήτησαν αυτή τη λύση, ήταν κυρίως η Εθνική, η Αγροτική και η Εμπορική
Τράπεζα. Μάλιστα, οι τελευταίες πληροφορίες ήθελαν να έχουν αρθεί τα εμπόδια
για την πώληση των Ναυπηγείων, ενώ παρουσιάστηκε ως πιθανή αγοράστρια η
εταιρεία Tiama. Η ενδιαφερόμενη αυτή εταιρεία, είναι συμφερόντων του
επιχειρηματία Ταβουλάρη, που ελέγχει και τα Ναυπηγεία Νεωρίου της Σύρου.

Πάντως, η διαιτησία, στην οποία είχε καταφύγει η πλευρά Περατικού εις βάρος
των πωλητριών τραπεζών (Εμπορική, ΕΤΒΑ, Ιονική, Επενδύσεων και Φοίνιξ)
πρόσφατα επιδίκασε πρωτοδίκως ποσόν 17,5 εκατομμυρίων δολαρίων. Σύμφωνα με την
πλευρά των τραπεζών, το ποσό αυτό αφορά παλαιότερες διαφορές των πωλητριών
τραπεζών και της πλευράς Περατικού, που υποστήριζε ότι τα Ναυπηγεία άξιζαν
λιγότερα χρήματα από το συμφωνηθέν τίμημα των (περίπου) 58,3 εκατομμυρίων δολαρίων.

Παράλληλα και οι πωλήτριες τράπεζες, σύμφωνα με όσα είπαν εκπρόσωποί τους στα
«ΝΕΑ», είχαν προσφύγει στη διαιτησία ζητώντας υψηλότερο τίμημα (ανταγωγή).

Ισχυρίζονται, μάλιστα, οι πωλητές, ότι επιδικάστηκε και σ’ αυτούς μέρος
απαιτήσεών τους που φθάνει περίπου τα 15 εκατομμύρια δολάρια. Άλλωστε,
υπενθυμίζουν οι τράπεζες, η διαιτησία ως μέσο επίλυσης των διαφορών
προβλεπόταν από το συμβόλαιο αγοράς των Ναυπηγείων.

Υπενθύμιζαν επίσης ότι:

Πρώτον, η πλευρά Περατικού κατέβαλε μικρό μόνο μέρος του συνολικού τιμήματος.
Σύμφωνα με το συμβόλαιο, κατέβαλε το 1992, μόνο 11.691.324 δολάρια.

Δεύτερον, οι τράπεζες υποστηρίζουν ότι διατηρούν πάντα το δικαίωμα της έφεσης.

Όμως, πέραν της διαιτησίας, υπάρχει και άλλη δικαστική εκκρεμότητα, που
συνδέεται, σύμφωνα με τραπεζικούς κύκλους, με αγωγή σε αστικά δικαστήρια από
την πλευρά Περατικού εις βάρος των πωλητριών τραπεζών. Η εταιρεία «Astir»
συμφερόντων Περατικού, ισχυρίζεται ότι εξαπατήθηκε κατά τις διαπραγματεύσεις
και ότι δεν της δόθηκαν ακριβή στοιχεία και ζητεί από τις τράπεζες περίπου 20
δισ. δρχ.

Σημειώνεται τέλος, ότι όταν ανέλαβε η Τράπεζα Επενδύσεων τη διαχείριση των
Ναυπηγείων, το Εφετείο είχε δεχθεί ότι η εταιρεία είχε ληξιπρόθεσμα χρέη από
τις χρήσεις της περιόδου Περατικού, ύψους 19,544 δισ. δρχ.

Οι τράπεζες καταλογίζουν τα χρέη αυτά στην πλευρά Περατικού, γιατί
υποστηρίζουν πως παρέδωσαν χωρίς χρέη τα Ναυπηγεία, σύμφωνα και με νόμο που
επέτρεπε αυτή τη ρύθμιση.