[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η υπερκοστολόγηση των πανεπιστημιακών συγγραμμάτων είναι η μία όψη του
νομίσματος. Η άλλη είναι η υποκοστολόγηση. Υπάρχουν συγγράμματα που για
διαφόρους λόγους υποκοστολογούνται, σε σημείο μάλιστα που να παρατηρείται
απροθυμία εκδοτών να συνεργασθούν με το Δημόσιο.

Το υπουργείο Παιδείας επιχειρεί να λύσει το θέμα με ανασυγκρότηση της
Επιτροπής Κοστολόγησης συμπεριλαμβάνοντας στη σύνθεσή της μεταξύ άλλων και
εκπρόσωπο των εκδοτών.

Παλαιότερα είχε διατυπωθεί, και παρ’ ολίγον να εφαρμοσθεί, η πρόταση για
διανομή των πανεπιστημιακών συγγραμμάτων στους φοιτητές με κάρτα. Κάθε
φοιτητής με την εγγραφή του σε κάθε εξάμηνο σπουδών θα παρελάμβανε και την
κάρτα συγγραμμάτων, η οποία θα ισοδυναμούσε με ένα Χ ποσόν. Με βάση την κάρτα
αυτή θα αγόραζε ο φοιτητής το σύγγραμμα της επιλογής του για κάθε μάθημα.
Ωστόσο, η κάρτα συγγραμμάτων έμεινε στα χαρτιά καθώς η γραφειοκρατία, και όχι
μόνο, δεν επέτρεψε την εφαρμογή του νέου συστήματος.

Και ίσως να είναι καλύτερα που η κάρτα έμεινε στο συρτάρι, καθώς η τεχνική και
οικονομική πλευρά του θέματος έχει άμεση σχέση με την ουσία, που δεν είναι
άλλη από την ποιότητα των συγγραμμάτων. Η επιτυχής εφαρμογή του συστήματος της
κάρτας συγγραμμάτων προϋποθέτει αλλαγή της νοοτροπίας που διέπει τους
καθηγητές-συγγραφείς και του συστήματος διδασκαλίας και κυρίως εξέτασης των φοιτητών.

«Συγγραφέας βιβλίου και μάλιστα εκπαιδευτικού δεν μπορεί να είναι ο καθένας»,
επισημαίνουν οι ίδιοι οι πανεπιστημιακοί. Σήμερα όμως μετριούνται στα δάχτυλα,
που λέει ο λόγος, οι πανεπιστημιακοί που δεν έχουν «ξεπετάξει» τουλάχιστον ένα
βιβλιαράκι το εξάμηνο, το οποίο κοστολογείται από το υπουργείο Παιδείας
διανέμεται δωρεάν στους φοιτητές, οι οποίοι το μελετούν ­ αυτό και μόνο ­ για
να είναι σίγουροι ότι θα περάσουν το μάθημα. Όταν λοιπόν είναι γνωστό ότι ο
καθηγητής θα εξετάσει από το δικό του το βιβλίο, γιατί ο φοιτητής να διαθέσει
την κάρτα του για άλλο καλύτερο σύγγραμμα, εφ’ όσον εκείνο που τον νοιάζει
είναι να πάρει μια ώρα αρχύτερα το «λυκειοποιημένο» πλέον πτυχίο του Πανεπιστημίου;

Με άλλα λόγια, ακόμη και αν με κάποιο μαγικό τρόπο επέλθει ισορροπία μεταξύ
υπερκοστολόγησης και υποκοστολόγησης των πανεπιστημιακών συγγραμμάτων και
πληρώσουν οι μεν και δικαιωθούν οι δε, εκείνο που φαίνεται να μένει πληγή
ανοιχτή είναι το θέμα του περιεχομένου των συγγραμμάτων και των διδακτικών
βιβλίων στο σύνολό τους από το Δημοτικό έως το Πανεπιστήμιο.