ΡΙΠΕΣ

ΟΣΟΙ, συνήθως υβριζόμενοι από τους θιασώτες της διαβόητης «κάθαρσης»…

ΕΙΧΑΝ, όπως η εφημερίδα αυτή ­ σε συνεργάτη της οποίας οφείλεται και η
πατρότητα του χαρακτηρισμού ­ μιλήσει για το «βρώμικο ’89»…

ΔΕΝ πρόκειται ­ βεβαίως! ­ να δυσφορήσουν επειδή σήμερα ο κ. Μητσοτάκης μιλά
για το «χρονικό της ντροπής».

ΚΑΙ όσο ασφαλώς επαινετή υπήρξε η δημόσια αυτοκριτική που ο ίδιος αποτόλμησε
μέσα στη Βουλή…

ΔΕΝ μπορούν παρά να υπενθυμίσουν πως όχι μόνο τότε αλλά και για χρόνια μετά…

ΜΙΑ ολόκληρη παράταξη είχε καταστεί στόχος πρωτοφανούς διαπόμπευσης…

ΚΑΙ ένας άνθρωπος, ο Ανδρέας Παπανδρέου, πέρασε από τη σκληρή δοκιμασία της
πολιτικής και ηθικής κατασυκοφάντησης.

ΚΑΙ πώς να μην επισημάνουν πως τόσοι και τόσοι που τότε έριχναν το ανάθεμα και
διαγκωνίζονταν σε ύβρεις…

ΣΗΜΕΡΑ ­ ακόμη και μετά την αναφορά του κ. Μητσοτάκη στο «χρονικό της ντροπής»
­ τηρούν τη σιωπή των ενόχων…

Ή ΚΑΙ υπερασπίζονται τη δολιότητα εκείνου του καιρού που ασφαλώς η ιστορία δεν
θα παρακάμψει.

ΓΙΑΤΙ όλη η αλήστου μνήμης οδυνηρή εκείνη περίοδος των παραπομπών και των
αθλιοτήτων στα Ειδικά Δικαστήρια…

ΔΕΝ ήταν απλώς και μόνο μία «πικρή εμπειρία»…

ΑΛΛΑ το όνειδος που τραυμάτισε βαθύτατα και δίχασε τον δημόσιο βίο.

ΒΕΒΑΙΩΣ «τα λάθη είναι ανθρώπινα» ­ και τα πάθη ακόμη ­ αρκεί η δημόσια
αναγνώρισή τους να μην εξαντλείται σε μία δήλωση…

ΑΛΛΑ να προχωρεί και στην ευθεία και έμπρακτη αποκατάσταση των θυμάτων.