ΑΥΤΟΙ

… του μίσους και της απόγνωσης, αυτό το θλιβερό 15% του Λεπέν ­ το
μεγαλύτερο ποσοστό που έλαβε ποτέ το Εθνικό Μέτωπο ­ δεν είχαν και πολύ
«ειδικό» βάρος αφού δεν βγάζουν βουλευτές. Οι οπαδοί της ακροδεξιάς φαίνονται
πολλοί στο σύνολο της Γαλλίας, δεν είναι όμως αρκετοί σε τοπικό επίπεδο για να
δώσουν τα απαιτούμενα για βουλευτική έδρα ποσοστά ­ αν εξαιρεθεί ίσως ο Νότος
και η Αλσατία – Λωρραίνη. (Ένα χάντικαπ που δεν έχει το ΚΚ, με τη μεγάλη
συγκέντρωση οπαδών του σε ορισμένα αστικά και βιομηχανικά κέντρα: γι’ αυτό και
εκλέγει, μόνο με 10%, πάνω από 10 ή και 15 βουλευτές). Αλλά οι λιποβαρείς
ψήφοι του Λεπέν, πώς ξαφνικά βαραίνουν, όπως το σφουγγάρι όταν βραχεί, μόλις
εισπραχθούν από άλλα κόμματα! Και πώς χαρίζουν σ’ αυτά πολύτιμες, περιζήτητες έδρες…

… την οδυνηρή συνθήκη θα παιχθεί, αλλοίμονο, το παιχνίδι για τον επόμενο
γύρο των γαλλικών εκλογών. Γιατί μπορεί μεν η «τιμωρία» των Σιράκ – Ζυππέ να
ήταν εντυπωσιακή και ξεκάθαρη (πάλι έξω έπεσαν τα γκάλλοπ), αλλά κάποιες
ελπίδες για την κεντροδεξιά όλο και απομένουν. Και μπορεί βέβαια η νίκη των
σοσιαλιστών στον πρώτο γύρο να ήταν επίσης σαφέστατη και σημαντική, αλλά ο
κίνδυνος πάντα ελλοχεύει. Και έτσι όλα, θα απαιτηθεί ­ οριστικά πλέον ­ να
κριθούν την ερχόμενη Κυριακή από τα 3,2 εκατομμύρια των ψήφων του Ζαν – Μαρί
Λεπέν (το ΚΚ πήρε 1 εκ. λιγότερες). Σοσιαλιστές και δεξιά τις κοιτάζουν λοξά
σαν κέρμα πεσμένο στο ρείθρο, που ντρέπεται ο περαστικός να το σηκώσει.

… του ακροδεξιού ψηφοφόρου, όπως απεικονίσθηκε τις προάλλες σε μια
ενδιαφέρουσα δημοσκόπηση, είναι όντως ελάχιστα ελκυστικό. Ακόμη και ως
χειροκροτητής απωθεί: Άντρας νεαρής ηλικίας, «καθαρόαιμος» Γάλλος, εργάτης ή
υπάλληλος, που μεγάλωσε σε φτωχή οικογένεια και σε συνθήκες καταπίεσης, και
που παράτησε τα γράμματα για να βυθιστεί στη βιοπάλη ή στην ανεργία.
Χαρακτήρας μάλλον εριστικός, αν όχι βίαιος, «αντράκι», τρέφει μια αόριστη
νοσταλγία για εποχές που δεν γνώρισε ­ όπως του Χίτλερ και του Πεταίν, τότε
που έστελναν τους μη Άριους στους φούρνους. Προς το παρόν, αισθάνεται απλά
μίσος για τους μετανάστες, τους Εβραίους, τους μαύρους κ.λπ., και πιστεύει ότι
το γαλλικό μεγαλείο θ’ αναγεννηθεί μόνο αν η πατρίδα του κυριαρχήσει και πάλι
στην Ευρώπη, όπως λόγου χάρη επί Καρλομάγνου ή επί Ναπολέοντα, αντί να
ταπεινώνεται από τις Βρυξέλλες, το Μάαστριχτ και τη «συνωμοσία» του εύρω.

… που απέφυγε ο ίδιος να εκθέσει υποψηφιότητα φοβούμενος ότι δεν θα τον
εξέλεγαν σε καμμιά περιφέρεια, απολαμβάνει τώρα τον αναδεικτικό του ρόλο.
Στους «επιλαχόντες» υποψηφίους του η παραγγελία του είναι, κατά κανόνα, να μη
συνεργαστούν με άλλο κόμμα. Ν’ αγωνιστούν αυτόνομα ως το τέλος. Αλλά οι
οπαδοί, οι απλοί «πατριώτες», τι θα κάνουν;

Ο Λεπέν άφηνε ως τώρα να εννοηθεί ότι προτιμούσε μια νίκη της αριστεράς από
τη νίκη μιας δεξιάς που «θα μας πουλήσει στο Μάαστριχτ». Θορυβημένη η δεξιά,
διά στόματος Αλαίν Ζυππέ και Φρανσουά Λεοτάρ, μίλησε για «άνομη συμμαχία»
σοσιαλιστών –

Λεπέν, δεν υπήρξε όμως πειστική. Κατά τις σφυγμομετρήσεις, το 1/2 των
Λεπενικών θα ψήφιζε δεξιά ελλείψει δικού τους υποψηφίου. Το 1/4 αριστερά. Και
το άλλο 1/4 θα απείχε. Και όμως θα είναι μάλλον απίθανο, την ερχόμενη Κυριακή,
ν’ αλλάξει η φορά που έχουν πάρει τα πράγματα.