Τη βασανίζει κι από τον τάφο!

Της έδενε τους αστραγάλους των ποδιών με ένα χοντρό σκοινί και την κρεμούσε
ανάποδα από τη γέρικη συκιά της αυλής. Όχι γι’ αυτό που έκανε αλλά για αυτό
που θα… έκανε! Η τιμωρία, πίστευε ο πατέρας της, ήταν περισσότερο
αποτελεσματική όταν ήταν… προληπτική!

«ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ της συκιάς» ήταν μια από τις πολλές αλλά και η σκληρότερη τιμωρία
που βίωσε ποτέ η Αντιγόνη. Θυμάται τον εαυτό της, μια σταλιά κοριτσάκι να
αιωρείται στο κενό ­ με τη γη στο κεφάλι και τον ουρανό στα πόδια… Θυμάται
τον ήλιο να την τυφλώνει και αισθάνεται ακόμα το εφιαλτικό εκείνο μούδιασμα σε
χέρια και πόδια. Το σώμα της σιγά σιγά γινόταν ξένο. Στην αρχή έκλαιγε κι
εκλιπαρούσε κάποιος να την ελευθερώσει. Ύστερα παραδινόταν. Έκλεινε τα μάτια
και περίμενε το τέλος. Η μεγαλύτερη εκδίκηση που πήρε ποτέ ήταν στο… μυαλό
της! Όταν η φαντασία της έστηνε εκείνη την μακάβρια τελετή. Ήταν νεκρή, σ’ ένα
ξύλινο κουτί. Γύρω της λουλούδια. Η μάνα και τα αδέρφια της θρηνούσαν τον
άδικο χαμό της. Και ο πατέρας της, κυνηγημένος απ’ τις Ερινύες του και το κακό
που τον βρήκε… κρεμασμένος στο πίσω μέρος του σπιτιού, στην ίδια συκιά! Η
θηλιά όμως δεν ήταν στα πόδια του. Ήταν στο λαιμό… Αλλά γι’ αυτόν δεν υπήρχε
φέρετρο. Ούτε θρήνος ούτε άνθρωποι γύρω του!

Τον ήθελε νεκρό! Τον μισούσε. Απεριόριστα. Αλλά περισσότερο τον φοβόταν.
Έτρεμε και τη σκιά του. Όσο αισθανόταν ανίσχυρη, συσσώρευε οργή, θυμό,
παράπονο. Αχ! και να μπορούσε! Να γίνει απότομα μεγάλη, ψηλή και γεροδεμένη κι
όταν την ξανάπιανε στα χέρια του, να του ‘δινε μια και να τον σώριαζε στο χώμα
κι ύστερα να έδενε στα δικά του πόδια το σκοινί…

ΑΝΕΞΗΓΗΤΟ

Στα 44 σήμερα η Αντιγόνη, απαλλαγμένη από το μίσος των παιδικών της χρόνων ­
αλλά όχι και από τις πληγές της ­ μάνα η ίδια τριών παιδιών και με ένα γάμο
«μάλλον ευτυχισμένο», αδυνατεί ακόμη να εξηγήσει την αναίτια σκληρότητα του
πατέρα της. Με όλα τα αδέρφια της ήταν αυστηρός και σκληρός, αλλά μόνο εκείνη
τιμωρούσε ­ ακόμη και για τα δικά τους «σφάλματα».

Ήθελε γιο το πρώτο του παιδί ο ιεροψάλτης (!) του χωριού και όταν γεννήθηκε η
Αντιγόνη, τρεις ημέρες δεν πήγε σπίτι του! Ακολούθησαν οι γεννήσεις τριών στη
σειρά αγοριών που διατυμπανίστηκαν με πυροβολισμούς στον αέρα και ψητά αρνιά
κι ύστερα της μικρότερης, της Μαρίας, που ήταν πάντα και η αγαπημένη του!
Αποδέχθηκε πολύ αργά την Αντιγόνη που πήρε το όνομα της δικής του μάνας ­ στα
βαθιά του γεράματα, τότε που εκείνος είχε την ανάγκη της. Στα δικά της χέρια
κατέληξε ο μπαρμπα-Χαράλαμπος. Μονάχα εκείνη δέχθηκε να τον «γεροκομήσει» τα
τρία χρόνια που πέρασε κατάκοιτος. Της ζήτησε, με τον τρόπο του, πολλές φορές
«συγγνώμη» ­ μα ποτέ δεν το εξέφρασε. Κι έφυγε πικραμένος απ’ τη ζωή γιατί
κάθε φορά που κάτι πήγαινε να της πει, εκείνη τον απόπαιρνε: «Άστα τώρα αυτά,
πατέρα, περασμένα – ξεχασμένα» του έλεγε και άλλαζε κουβέντα. Αλλά ούτε
περασμένα ήταν ούτε ξεχασμένα. Μέσα της τα κουβαλούσε. Μαζί με τον σκληρό
αγώνα που έδωσε για την επιβίωση…

Δεν τον είχε συγχωρέσει. Ακόμη και τώρα δεν έχει βρει την απόλυτη γαλήνη στο
καταφύγιο της συγχώρεσης. Τον συνόδευσε στον τάφο, αλλά για πέντε χρόνια δεν
πήγε στο νεκροταφείο. Δεν άναψε ούτε ένα κερί στη μνήμη του. Και δεν μιλούσε
ποτέ για εκείνον και σε κανέναν…

ΝΤΡΕΠΟΜΟΥΝ

Δεν είχε αφηγηθεί τα παιδικά της χρόνια ούτε στον Μιχάλη, τον άντρα της.
Παντρεύτηκαν από έρωτα, δημιούργησαν εκ του μηδενός μια οικογενειακή
επιχείρηση, έκαναν παιδιά που και οι δύο υπεραγαπούσαν. Αλλά ο Μιχάλης τίποτα
δεν ήξερε από τη «μυστική» παιδική ζωή της Αντιγόνης: «Ντρεπόμουν για τους
βασανισμούς μου από τον πατέρα μου! Λες και έφταιγα εγώ… Λες και τους
προκαλούσα. Ήθελα να αφανίσω κάθε ανάμνηση. Να μην υπάρχει τίποτα πίσω μου.
Ούτε η συκιά ούτε το σκοτεινό κελάρι με τα κρασιά, το αλεύρι, το λάδι και τα
ποντίκια ούτε οι αιμάτινοι ξυλοδαρμοί μου με το καμουτσίκι για τα άλογα. Μια
φορά με χτύπησε τόσο πολύ στο πρόσωπο που έκανα είκοσι ημέρες να πάω στο
σχολείο. Και άλλη μία μου έσπασε τρία μπροστινά δόντια κι έμεινα για χρόνια
«ξεδοντιάρα». Τα παιδιά με κορόιδευαν και εγώ κρυβόμουν κι έκλαιγα. Λάτρευα το
σχολείο, αλλά εκείνος με σταμάτησε. Τα κορίτσια, έλεγε, δεν χρειάζονται
γράμματα. Μόνο νοικοκυροσύνη. Τον παρακάλαγε η μάνα μου, μα αρνιόταν να με
στείλει. Πήγαινα κι εγώ κρυφά. Όταν το έμαθε με κυνήγησε να με πιάσει. Έτρεχα
στους δρόμους του χωριού κι αυτός ξοπίσω. Κανείς δεν κουνήθηκε από τη θέση
του. Κατάφερα να του ξεφύγω. Κρύφτηκα σ’ ένα μαντρί, δύο χιλιόμετρα έξω από το
χωριό. Δύο μερόνυχτα δεν πήγα σπίτι. Κι όταν η πείνα με ξετρύπωσε, εκείνος με
ξυλοκόπησε άγρια με ένα σιδερένιο λοστό κι ύστερα με κρέμασε ανάποδα στη
συκιά. Με γλίτωσε από τα χέρια του ο ταχυδρόμος που πέρασε από το χωριό και
τον απείλησε ότι θα τον καταγγείλει στην Χωροφυλακή…».

Η ΑΝΤΙΓΟΝΗ «δραπέτευσε» στα 14 της από το χωριό και ήρθε σε μια θεία της στην
Αθήνα ­ αδελφή της μητέρας της. Στα 16 της, τελείωσε το… Δημοτικό! Πήγε
νυχτερινό Γυμνάσιο κι ύστερα σε μια σχολή γραμματέων. Παρακολούθησε αγγλικά σε
εντατικά φροντιστήρια και έμαθε γερμανικά και ιταλικά ­ αυτοδίδακτη! Παράλληλα
δούλευε σε σπίτια και κρατούσε παιδιά…

Σκληρός ο αγώνας αλλά η ζωή τής έδειχνε, αυτή τη φορά, την καλή της όψη.
Πίστευε ότι όλα είχαν «τακτοποιηθεί» και τίποτα πια δε θα της άλλαζε πορεία.
Οι ημικρανίες είχαν αρχίσει πολύ νωρίς ­ απ’ τα μικρά της χρόνια. Μετά τη
γέννηση των παιδιών της, όμως, εμφανίστηκαν με μια φοβερή σφοδρότητα. Έχανε
τον κόσμο. Λιποθυμούσε. Όπως τότε στη συκιά… «Τίποτα παθολογικό», έλεγαν οι
γιατροί. Βασανίστηκε για χρόνια, πειραματίστηκε με κάθε είδους φάρμακο,
τίποτα. Τα νεύρα της κόντευαν να σπάσουν. Πάθαινε μελαγχολία, κατάθλιψη.
Τίποτα δεν την τρόμαξε τόσο όμως όσο κάποιες άλλες ενδείξεις, που την έφεραν
αντιμέτωπη με το παρελθόν…

Προσπαθούσε πάντα να είναι «σωστή» με τα παιδιά της η Αντιγόνη. Να μην κάνει
ποτέ κάτι απ’ αυτά που καταμαρτυρούσε στους δικούς της γονείς. Δεν άπλωσε ποτέ
χέρι στα παιδιά και δεν συμπεριφέρθηκε βίαια… Μέχρι εκείνη την ημέρα: «Ο
μεσαίος, ο Γιάννης, ζητούσε επίμονα να του αγοράσω κάποιο παιχνίδι. Χτυπιόταν
κάτω. Του είπα, την επόμενη εβδομάδα ­ ήταν έξοδο που δεν είχε
προγραμματισθεί. Επέμενε ουρλιάζοντας. Δεν ξέρω τι με έπιασε… Άρπαξα το
παιδί απ’ τα μαλλιά και το χτυπούσα όπου έβρισκα. Με χέρια και με πόδια!
Μάτωσε η μύτη του, με παρακαλούσε να σταματήσω, αλλά εγώ τίποτα… Τον έδερνα
όλο και περισσότερο!».

Τη σταμάτησε ο άνδρας της που μπήκε στο σπίτι. Το παιδί έκλαιγε όλο το βράδυ.
Περισσότερο έκλαιγε η Αντιγόνη. Και ο Μιχάλης. Που αγκαλιασμένοι μίλαγαν όλη
τη νύχτα γι’ αυτά που ήταν περασμένα αλλά ήταν περισσότερο ζωντανά και
απειλητικά από ποτέ: «Τίποτα δεν γιατρεύεται μόνο του, αν δεν το γιατρέψεις. Ο
πατέρας μου ήταν χρόνια νεκρός αλλά εγώ, δεν είχα κατορθώσει έως εκείνη τη
στιγμή να απαλύνω τον πόνο που μου είχε προκαλέσει. Έδωσα πόνο στο παιδί μου
γιατί ήταν ο δικός μου αγιάτρευτος. Μέσα μου υπήρχε ένα παιδί που ζητούσε
δικαίωση και δεν την έβρισκε. Που ήταν πάντα κατατρεγμένο. Πάντα αβοήθητο.
Θυμωμένο, οργισμένο. Κρεμασμένο στη συκιά…».

Ο Μιχάλης, την «έσπρωξε» να δει έναν ειδικό. Η ψυχανάλυση που ξεκίνησε η
Αντιγόνη πριν από τρία χρόνια, βρίσκεται κάπου στα μέσα του δρόμου. Διήνυσε τα
επώδυνα μονοπάτια της ζωής της. Έκλαψε, χτυπήθηκε, θυμήθηκε… Βρήκε τα
περισσότερα κομμάτια στο παζλ, αλλά όχι ακόμα όλα. Οι ημικρανίες έχουν
υποχωρήσει αισθητά και πια δεν νιώθει μελαγχολία, ούτε κατάθλιψη. Δεν παίρνει
«βοηθητικά» ψυχοφάρμακα και δεν αφήνει το παρελθόν να «λερώνει» το παρόν της.
Για πρώτη φορά στη ζωή της βοηθάει αποτελεσματικά τον εαυτό της. Δεν δίνει
μόνο στους άλλους. Απαιτεί μερτικό στη χαρά, στη συμμετοχή, στην ισοτιμία.
Μέσα απ’ την αυτογνωσία της… Που θα την έχει κερδίσει όσο της αξίζει, «όταν
συνειδητοποιήσω ότι πραγματικά έχω συγχωρέσει τον πατέρα μου! Αυτό θα μου
δώσει αληθινή γαλήνη. Να ‘σαι συγχωρητικός, είναι τόσο δύσκολο…».

Η Αντιγόνη θεωρεί ότι ακόμα και σήμερα είναι ένα κακοποιημένο παιδί. Γιατί
ξέρει καλύτερα από τον καθένα ότι η σωματική και η συναισθηματική κακοποίηση
που δέχεται ένα παιδί από το οικογενειακό του περιβάλλον, δεν είναι προσωρινή.
Είναι μια υπόθεση χωρίς ημερομηνία λήξης…